Idool 2011.

Volgens de nieuwe trends, kijk ik dus naar ‘foute’ programma’s.

Wat heet fout? Ik ben geen film-freak, hou van muziek en amusementsprogramma’s, zelfs van de Muppets.

Dus is Idool mijn ding. Het begint al bij de pré-selecties, bij momenten héél plezant. Soms ook zielig, wanneer er zijn die denken écht te kunnen zingen en bijna hysterisch worden als ze niet toegelaten worden.

Dan heb je ook de flauwe plezanteriken, die zichzelf niet serieus nemen en enkel eens op tv wilden komen.

En deze keer was mijn gevoel juist: twee mensen vielen mij op en gaf ik een kans: Kevin en Kato. Nog nooit eerder zat ik er gewoon òp.

Nathalia had gelijk: de single van Kevin was niet echt zijn ding. Voor mij mogen ze Kevin reggae laten zingen. Hij heeft dat aangeboren ritme; ik kan mij hem inbeelden zoals Bob Marley met ‘stir it up’.

Kato moeten ze ook niet alles doen zingen, haar ‘gitarreke’ ukelele, zullen we niet zo snel vergeten.

Zij eindigde tweede, maar er zal wel voor haar gezorgd worden, we horen zeker en vast nog van haar. Ook van Reggie kreeg ze een staande ‘ovulatie’ (zoals hij zelf zei)

Maar dan was er ook nog de Kristof, die in het begin niet zo opviel, maar bewees dat hij vele genres aankan. Ik had hem graag eens een Gospel horen zingen. Ik heb zo’n vermoeden dat hij ook wel aanbiedingen zal krijgen, hij is gewoon goed.

En de jury, ja, die spelen zo’n beetje toneel hé. Maar je merkt toch dat ze hun oordeel serieus nemen.

Idool gaat stoppen, is volgens sommigen wat achterhaald, spijtig. Wat ze er ook van zeggen, het is toch een succes!

Advertenties