RSS

Categorie archief: mensen

Vallende vliegende tuigen…

HPIM2493

De zwarte doos in een vliegtuig is onverwoestbaar…

Waarom wordt het hele vliegtuig dan niet van hetzelfde materiaal gemaakt?

 
5 reacties

Geplaatst door op juli 29, 2014 in bizar, ergernissen, het leven, mensen, stom, vliegreis

 

Tussen Marmaris en Içmeler.

Middellandse zee

Mijn eerste vliegvakantie! Turkije, Marmaris.

Eerlijk gezegd begrijp ik niet dat mensen zo bang kunnen zijn om zich te verplaatsen met een vliegtuig!

Voor mij was het megatof! Op de heenreis zat ik aan de middenkant, de plaatsen waren genummerd. De persoon die aan het raampje zat, had het luikje naar beneden getrokken, misschien was hij ook bang.

Maar daardoor, leek het voor mij gewoon alsof ik in de bus zat. Een beetje een teleurstelling, niet wat ik ervan verwacht had.

Maar om terug te keren… zat ik aan het raampje. Nog een beetje pech, net boven de vleugel. En ik ezel had mijn digitaaltje in mijn handbagage gestoken, die onbereikbaar opgeborgen was… dus geen luchtfoto’s!

Maar een zicht… oh wat genoot ik daarvan. Om het in ’t kort te beschrijven: zo voelt geluk aan.

Op het kleine tv-schermpje kon je ook de informatie volgen: hoogte: 12000m, snelheid: 750/uur, buitentemperatuur: -55°.

Voor ervaren vliegers doodgewoon, maar voor mij ja…

Hotel Grand Ideal

De tweede dag: uitgebreide rondrit van een halve dag, met gids, die ons heel veel vertelt over de gewoontes en de levensomstandigheden van de inwoners van de streek. (wat mij al dadelijk opviel: de Turken daar zijn heel anders dan die welke wij hier kennen.)

De combinatie: zee en bergen is heel aangenaam. Ondanks dat er in de zomer een temperatuur heerste van rond de 50°, is de omgeving heel groen. (ik was daar in de eerste helft van oktober)

Volgens de gids is het gesteente waar de bergen uit bestaan, poreus, en houdt dus alle vocht vast. Het drinkwater komt ook rechtstreeks uit bronnen, voor ons dus niet geschikt om risicoloos te drinken.

Er zou heel weinig criminaliteit bestaan, omdat er voldoende werk is. De meesten werken in de hotels, waar ze zes maanden verblijven. Dan begint het regenseizoen en vertrekken ze terug naar hun streek. Ze verdienen maar drie- tot vierhonderd euro per maand, terwijl ze heel lange dagen maken en hard werken. Wanneer ze na die zes maanden vertrekken krijgen ze buiten hun drinkgeld, nog 4000 euro mee. Tenminste ik citeer hier alleen maar wat de gids ons vertelt.

Sommigen zijn misschien veertien jaar en die doen het zwaarste werk. Bij het afruimen van de tafels, moeten ze plateaus torsen die zo vol zijn, je ziet hoe ze op hun tanden moeten bijten om het aan te kunnen. Het raakt je, eigenlijk zijn het nog kinderen.

Ik heb ook nog nooit zoveel eten gezien in een keer, je zou je gaan schamen, zo’n decadentie.

Je kan er 24 op 24h eten en drinken krijgen, als het ene restaurant sluit is er al een ander open. Aan het zwembad is fastfood te krijgen, vooral de Engelsen maken daar gebruik van. Om 4h is er gebak in ’t Café de Paris, tot 22h en dan zijn er sandwiches tot tegen de ochtend. Om 19h avondeten en dan begint weer alles opnieuw: vroeg ontbijt, laat ontbijt, middagmaal…

zwembad met bar

versieringen gemaakt van fruit en groenten

(wordt vervolgd)

 
22 reacties

Geplaatst door op november 16, 2011 in dagboek, eten, foto's, mensen, natuur, restaurant, toeristen, Turkije, vakantie, vliegreis, zee, zon

 

Kruid of kruit?

Voor bepaalde dingen ga ik naar het Kruidvat. Ik heb  steeds een lijstje liggen en wanneer een van mijn producten op of leeg is, wordt dat erbij geschreven. Omdat ik alle dagen buiten wil, is het ofwel wandelen of boodschappen doen.

Die dag werd het dus Kruidvatteren. Ah ja, ik had ook nog een cadeaubon, van mijn verjaardag een tijdje terug, kon ik die evengoed meenemen.In elke winkel zijn er wel situaties die mij storen, daar is het de onduidelijke reclame. Je zou moeten rondlopen met het krantje in je handen om koopjes te doen. Maar ik hoef nergens drie of meer stuks van en hou mij aan mijn lijstje.

Nadat ik allerhande dingen bijeen gezocht had, zet ik alles netjes op de band en geef als eerste mijn bon af. Er worden knopjes ingedrukt en opnieuw geprobeerd. Zegt het kassameisje: ‘mevrouw hoe oud is die bon?’

‘Ik kreeg hem geschonken op tweede paasdag’

‘de kassa neemt hem niet aan, hebt u het kasbonnetje nog?’

‘Juffrouw, wie krijgt er iets cadeau met het bonnetje erbij?’

Ze probeerde nog enkele malen; de kassa deed niets. (maar er was ook geen reactie op het kaartje, dat er niets op stond ofzo.

Ondertussen was de rij achter mij al flink aangegroeid (het was die dag nogal chaotisch in de winkel)

Ik wachtte en kreeg geen rood hoofd, want ik was zo onschuldig als een pasgeboren lammetje.

Nee, het werkte niet en ze vroeg of ik mijn waren gewoon kon betalen en misschien een andere keer eens terugkomen. Ik hoorde enkele klanten mompelen: zou ik niet doen, zou alles hier laten.

Maar enfin, dan had ik mijn haarlak en shampoo niet en betaalde dan toch maar, ik zou wel eens terugkomen als het wat rustiger was.

Buiten gekomen belde ik naar H. ; ‘hey, H. ik heb een heel vervelende vraag: heb jij het aankoopbewijs van die kaart nog?’

Ze wist het niet zeker, maar omdat ze net in de Carrefour was, ging ze eerst naar huis en zou ze eens kijken.

Oké, ik zou op haar wachten op het terras, met een koffietje, wat ik net kon gebruiken.

Een tijdje later, misschien zo’n vijftien minuten, zag ik haar aankomen: ze had de aankoopbon én de kassabon nog gevonden. Leuk! Dat verdiende een warme choco met slagroom.

Net voor sluitingstijd gingen we terug naar het Kruidvat, want ik wilde dit opgehelderd zien. Hetzelfde meisje was nog daar in een nu heel rustige winkel. Ze keek een beetje verwonderd omdat ik terug gekomen was (wat had ze dan verwacht, dat ik de kaart gestolen had?)

Ze probeerde aan de kassa te weten te komen hoeveel euro erop stond, maar dat ding hield zich nog steeds van de stomme. Hier klopte toch iets niet… je moet toch het tegoed kunnen zien.

Iemand anders werd er bij geroepen, maar die zei onmiddellijk: oh ja, dat werkt vandaag niet, er is iets met de computer, de herlaadkaarten gingen ook niet.

De verkoopster wist even niet waar kijken en zij kreeg dus wél een rood hoofd.

Ze heeft zeker tien keer ‘sorry’ gezegd. Ik zei enkel maar: ’t is goed, kon niet over mijn lippen krijgen: ’t is niet erg. Want al bij al vond ik het wel erg… de manier waarop ik daar te kijk had gestaan…

UPDATE: vandaag, dinsdag naar ’t Kruidvat geweest en de kassa werkte NORMAAL!

 
14 reacties

Geplaatst door op mei 14, 2011 in computer, dagboek, ergernissen, Kruidvat, mensen, terrassen

 

Prettige Feesten!

 

Aan alle lezers, passanten, aangelanden, lurkers, bloggers, nietbloggers, vrienden, kennissen…

Prettige en warme feestdagen!

 

 
16 reacties

Geplaatst door op december 22, 2010 in dagboek, het leven, Kerstmis, mensen, vrienden, vriendschap, wenskaarten

 

Tags:

genk is weer een bruisende stad!

In die lange grauwe, koude winter zag alles er ook zo uit. Waar bleef de lente? Nergens was het echt gezellig…

Of lag het aan mij? Ik weet het eigenlijk niet… mijn inspiratie was een tijdje zoek… er malen zoveel dingen door mijn hoofd, maar niets om een logje over te schrijven.

Maar het begin van de zomer heeft precies alles weer doen herleven.

Plots veranderde er iets, een stad heeft zomer nodig, net zoals de mensen die er wonen of passeren.

Meer volk in de straten brengt kleur in die ruimte. Je loopt niet meer alleen rond.

Het begon met Genk on stage, wat veel mensen nog kennen als ‘Swinging Genk’ , eigenlijk toch ook niet mis.

Door het prachtige weer is er veel volk op afgekomen, er wordt gesproken van een record. Drie dagen volle bak muziek, eten en drinken. Ja, een beetje decadent misschien in deze tijden, maar de optredens zijn gratis. (alhoewel het niet zeker is dat het zo gaat blijven)

Nieuw was wel dat het jeugdpodium, J-Factor, verplaatst werd naar de festivalweide, hier tegenover. We wachtten af met gemengde gevoelens, want dit podium, dat vroeger aan de kerk geplaatst werd, zorgde ook voor het meeste lawaai. Gelukkig werd er net daarvoor een wet gesteld op het geluidsniveau. De organisators tekenden ook de overeenkomst, dat ze niet boven de 103 decibels zouden gaan.

Toen ze op vrijdag begonnen, leek het even fout te gaan… muziek was er niet te horen, wel bassen die het hele gebouw deden daveren…

Nee, dit ging ik niet uithouden, desnoods ging ik bij mijn zoon slapen.

Maar blijkbaar was het een test, en voor de rest viel het wel mee, maar er zijn altijd mensen die niets kunnen verdragen.(dat hoor je dan later)

En ja,  juli, zondagsmarkt, de grootste van Vlaanderen wordt hier gezegd. Daar ook een podium met optredens allerhande, en dat elke zondag van juli en augustus. Er stond ook een kleine kermis (met een frituur; een frietje uit de hand in een puntzakje, lèkkèr!)

De solden waren dan ook al begonnen, en door het mooie weer: overal terrassen! En in het keuren van terrassen ben ik héél goed! 🙂

Elke zomerdinsdagavond, zijn hier ook de Parkies-optredens, met bekende namen. Maar het viel mij op dat het gisteren precies wat vroeger gedaan was, de voetbal zeker?

De warmte maakt zo loom, maar ik kan ondertussen al veel langer wandelen. Mijn haar is teruggekomen in de vorm van een krullenbol. Mij goed dat er uiterlijk niets meer aan mij te zien is, ik hou niet van medelijdende blikken en word ook niet graag beklaagd.

De behandeling bij de kinesiste valt goed mee, behalve dat mijn brein soms door vermoeidheid niet zo op zijn best is.

Volgende week moet ik naar het ziekenhuis voor mijn grote ‘keuring’ , benieuwd hoe het staat met mijn K-dingetjes…

 

Tags:

terrassen.

Waarom niet terrassen bij je thuis?

De vuurrode geraniums hebben net water gehad en de potroos vol bloemknoppen is bladluisvrij.

In de lucht schettert een zwerm zwaluwen in scheervlucht alle beschikbare muggen bijeen. Zij doen het werk zodat we in de nacht niet geteisterd zouden worden door in het donker zoemende bloeddorstige monsters.

De overbuurman geeft in zijn mooie tuin de sla en tomaten drinken. Overal waar ik kan kijken, zitten mensen buiten te genieten van de draaglijke avondwarmte.

In de verte klinkt de schrille sirene van een ziekenwagen. Terzelfder tijd scheurt een race-moto over de baan.

Nog niemand horen klagen over de warmte, maar wel zeuren dat het mooie weer niet lang zal duren!

Ze vergeten te genieten van die enkele mooie dagen die we wel gehad hebben.

De gitzwarte merel in de boom laat zijn hoogste lied horen om eventuele indringers af te schrikken. Maar even later huppelt hij genietend rond tussen de natte sla in de groententuin. Even een douchke pakken, moet hij gedacht hebben.

Ik hoor ook nog een suske-wiet van een late vink.

Vanuit het jeugdcentrum klinkt af en toe een flard muziek, heavy metal, maar ik heb er geen last van, het kan mijn goede bui niet storen.

Langzaam, heel langzaam, worden de witte condensstrepen van de vliegtuigen donkerder.

Rondom worden de parasols als bij afspraak dichtgedaan, ze hebben de hele dag ten dienste gestaan.

De straatlantaarns floepen aan, net zoals mijn lampjes op zonne-energie, het zachte schijnsel verhoogt meteen de sfeer.

De zwaluwen zijn stil naar hun nestjes getrokken. Enkel de merel trekt zich van het halfduister niets aan.

Er fladdert een eenzame vleermuis voorbij, in de hoop dat er nog genoeg vliegend eten over is.

Dat was zaterdagavond.

Soms kan het leven ook gewoon simpel zijn…

 
 

Laat mij u verbazen…

Misschien niet de muziek wat u van mij verwacht, maar… waarom niet?

 
22 reacties

Geplaatst door op mei 13, 2010 in favorieten, mensen, muziek, nostalgie, uniek, youtube