Idool 2011.

Volgens de nieuwe trends, kijk ik dus naar ‘foute’ programma’s.

Wat heet fout? Ik ben geen film-freak, hou van muziek en amusementsprogramma’s, zelfs van de Muppets.

Dus is Idool mijn ding. Het begint al bij de pré-selecties, bij momenten héél plezant. Soms ook zielig, wanneer er zijn die denken écht te kunnen zingen en bijna hysterisch worden als ze niet toegelaten worden.

Dan heb je ook de flauwe plezanteriken, die zichzelf niet serieus nemen en enkel eens op tv wilden komen.

En deze keer was mijn gevoel juist: twee mensen vielen mij op en gaf ik een kans: Kevin en Kato. Nog nooit eerder zat ik er gewoon òp.

Nathalia had gelijk: de single van Kevin was niet echt zijn ding. Voor mij mogen ze Kevin reggae laten zingen. Hij heeft dat aangeboren ritme; ik kan mij hem inbeelden zoals Bob Marley met ‘stir it up’.

Kato moeten ze ook niet alles doen zingen, haar ‘gitarreke’ ukelele, zullen we niet zo snel vergeten.

Zij eindigde tweede, maar er zal wel voor haar gezorgd worden, we horen zeker en vast nog van haar. Ook van Reggie kreeg ze een staande ‘ovulatie’ (zoals hij zelf zei)

Maar dan was er ook nog de Kristof, die in het begin niet zo opviel, maar bewees dat hij vele genres aankan. Ik had hem graag eens een Gospel horen zingen. Ik heb zo’n vermoeden dat hij ook wel aanbiedingen zal krijgen, hij is gewoon goed.

En de jury, ja, die spelen zo’n beetje toneel hé. Maar je merkt toch dat ze hun oordeel serieus nemen.

Idool gaat stoppen, is volgens sommigen wat achterhaald, spijtig. Wat ze er ook van zeggen, het is toch een succes!

Advertenties

genk is weer een bruisende stad!

In die lange grauwe, koude winter zag alles er ook zo uit. Waar bleef de lente? Nergens was het echt gezellig…

Of lag het aan mij? Ik weet het eigenlijk niet… mijn inspiratie was een tijdje zoek… er malen zoveel dingen door mijn hoofd, maar niets om een logje over te schrijven.

Maar het begin van de zomer heeft precies alles weer doen herleven.

Plots veranderde er iets, een stad heeft zomer nodig, net zoals de mensen die er wonen of passeren.

Meer volk in de straten brengt kleur in die ruimte. Je loopt niet meer alleen rond.

Het begon met Genk on stage, wat veel mensen nog kennen als ‘Swinging Genk’ , eigenlijk toch ook niet mis.

Door het prachtige weer is er veel volk op afgekomen, er wordt gesproken van een record. Drie dagen volle bak muziek, eten en drinken. Ja, een beetje decadent misschien in deze tijden, maar de optredens zijn gratis. (alhoewel het niet zeker is dat het zo gaat blijven)

Nieuw was wel dat het jeugdpodium, J-Factor, verplaatst werd naar de festivalweide, hier tegenover. We wachtten af met gemengde gevoelens, want dit podium, dat vroeger aan de kerk geplaatst werd, zorgde ook voor het meeste lawaai. Gelukkig werd er net daarvoor een wet gesteld op het geluidsniveau. De organisators tekenden ook de overeenkomst, dat ze niet boven de 103 decibels zouden gaan.

Toen ze op vrijdag begonnen, leek het even fout te gaan… muziek was er niet te horen, wel bassen die het hele gebouw deden daveren…

Nee, dit ging ik niet uithouden, desnoods ging ik bij mijn zoon slapen.

Maar blijkbaar was het een test, en voor de rest viel het wel mee, maar er zijn altijd mensen die niets kunnen verdragen.(dat hoor je dan later)

En ja,  juli, zondagsmarkt, de grootste van Vlaanderen wordt hier gezegd. Daar ook een podium met optredens allerhande, en dat elke zondag van juli en augustus. Er stond ook een kleine kermis (met een frituur; een frietje uit de hand in een puntzakje, lèkkèr!)

De solden waren dan ook al begonnen, en door het mooie weer: overal terrassen! En in het keuren van terrassen ben ik héél goed! 🙂

Elke zomerdinsdagavond, zijn hier ook de Parkies-optredens, met bekende namen. Maar het viel mij op dat het gisteren precies wat vroeger gedaan was, de voetbal zeker?

De warmte maakt zo loom, maar ik kan ondertussen al veel langer wandelen. Mijn haar is teruggekomen in de vorm van een krullenbol. Mij goed dat er uiterlijk niets meer aan mij te zien is, ik hou niet van medelijdende blikken en word ook niet graag beklaagd.

De behandeling bij de kinesiste valt goed mee, behalve dat mijn brein soms door vermoeidheid niet zo op zijn best is.

Volgende week moet ik naar het ziekenhuis voor mijn grote ‘keuring’ , benieuwd hoe het staat met mijn K-dingetjes…

Klassiek in de kerk.

Dit bedoelde ik dus met de bewering dat mijn muziekkeuze heel uitgebreid is.

Met H. naar een klassiek concert in de kerk. Een koor geschoolde stemmen, van een universiteit uit Texas, op tournee door Europa. Volledig a-capella.

Zestien personen, met fantastische stemmen. De Latijnse gezangen lagen mij iets minder, omdat ze nogal lang duurden.

Deze ‘deep river’ sprak mij het meeste aan, omdat mijn hart zich dan precies opent. Dit is wel een andere groep, ook mooi.

Maar dewelke wij gezien en gehoord hebben, klonk nog veel mooier. Misschien door de soliste met de hemelse stem.

Het is een negro-spiritual.

Na afloop stonden de zangers aan de uitgang om iedereen persoonlijk te bedanken voor hun komst, wat heel sympathiek overkwam.

Geen cd’s meer!

Ik had me voorgenomen om geen cd’s meer te kopen, wegens minder interesse… maar heb me laten verleiden door Susan Boyle.

Een stem als kristal! Er staan verschillende songs op die me wel kunnen bekoren.

Zoals deze ‘cry me a river’ een beetje jazzy.

Maar ze zingt ook nog ‘amazing grace’  en ‘silent night’ en nog enkele bekende gospelachtige songs.

De begeleiding op piano had soms wat verfijnder mogen zijn, maar met gitaar klinkt het uitstekend.

In de winkel stond de cd bij ‘pop’ , ik zou ze eerder sorteren bij gospel.

Het is ook steeds mooi om op youtube haar optreden voor de jury te zien. Die medelijdende blikken veranderen al snel in grote verwondering en ik vind het prachtig hoe Simon zijn mond openhangt van verbazing.

Vanaf dat moment heb ik een groot ontzag voor zo’n talent. Ze mag dan een beetje excentriek zijn, who cares!

Nu alleen maar hopen dat de video niet verwijderd wordt van mijn blog!