RSS

Categorie archief: natuur

Afbeelding

Gelukkig Nieuwjaar!

HPIM1200

 
8 reacties

Geplaatst door op januari 1, 2016 in dagelijks, foto's, geen sneeuw, het leven, natuur

 

Beieren, juli 2013.

De naam alleen al klinkt als een klok: Schonau am Konigssee. Wat een prachtige streek!

107

Het ligt tegen de Oostenrijkse grens, zodat je een beetje in twee landen zit. 047

Die snoezelige wolken zijn warmte-onweders, ze ontstaan plots uit het niets en verdwijnen weer even snel, na een fikse regenbui. Maar het is er warm genoeg! (ik zei toch al dat ik geen tropische hitte meer wilde)

045

Dit beeld zie je dan ’s morgens.

Die Konigsee is voor ons natuurlijk een meer, op wandelafstand van het hotel. (met natuurlijk ook een winkelstraat)

019

Hier vind je nog natuur!

We hebben ook mooie uitstappen gedaan, een boottocht op het meer, naar de befaamde Bartholomeuskerk, waar ze een cafetaria van gemaakt hebben.

Het leuke is dat in de helft van het meer, de boot stopt en een trompetblazer ons laat genieten van een driedubbele echo!

067

069

In Salzburg kwamen we deze Mozart tegen, die lijkt te zweven, maar we hebben natuurlijk eens stiekem naar zijn voeten geloerd. De arme man stond op een héél klein plaatje, met bevende voeten van de inspanning! Hij mocht dan ook niet bewegen! Persoonlijk vond ik dit onmenselijk en hopelijk wordt hij goed betaald, voor zo’n foltering!

054

050

Ook mooi, deze winkel waar het een heel jaar door Kerstmis en Pasen is. Al ooit gezien: een kerstboom met paaseieren in?

018

Hilde in het salon. De dames van het personeel droegen daar allemaal ‘dirndls’ met diepe ‘inkijk’ tot groot jolijt van de heren!

Zeker een bezoek waard was ook het ‘Adelaarsnest’ in Berchtesgaden. Oké, als je het verbindt met ‘Hitler’ is het een beetje bitter, maar laat die naam even terzijde en je beleeft iets onvergetelijk!

IMG_2529

Deze foto heb ik dank zij Hilde, die nog wat wilde klimmen. Je gaat naar boven met hun eigen bussen, op smalle wegen.

102

Deze tunnel gaat zo’n honderd meter naar het midden van de berg, waar je via een gouden lift (zo groot als een living) de resterende 124m naar boven aflegt.

Er hoort een heel verhaal bij, dus mocht het u interesseren, even naar Wikipedia!

094

Het uitzicht is gewoon fantastisch!

098

Deze Alpenkauwen, met gele bek en rode poten, zijn verlekkerd op de frieten mét, van de toeristen!

077

Speciaal voor Menck!

040

Deze berg overheerst de hele omgeving. Er hangt ook een legende aan vast: over een koning die niet gehoorzaamde en daardoor samen met zijn familie in steen veranderde. De kleine topjes in het midden zijn de kinderen, tussen hun vader en moeder… De Watzmannfamilie…

20130912_204956

Maar dit is nu het mooie… Hetzelfde beeld zag ik in de serie ‘sturm der liebe’ waar ik dagelijks naar kijk.

Dus kan ik telkens genieten van de mooie beelden, die ik in ’t echt ook zag! Is dat een toeval!

Dit was een heerlijke vakantie! jammer dat ik zo snel moe ben. Voor volgend jaar heb ik nog niets gepland, we zien wel…

 
15 reacties

Geplaatst door op november 11, 2013 in Beieren, dagboek, foto's, het leven, natuur, sfeer, toeristen, toeval, vakantie, zomer, zon

 

Peppi de kanarie.

kanarie 006

Wanneer ik een nieuw huisdier neem, ga ik uitgebreid op tinternet zoeken, zodat ik alles weet over mijn beestje.

Alle kanarie sites hebben het erover dat je vogeltje niet teveel mag eten; één koffielepel voeder per dag. Oké, we doen ons best met de informatie.

Toen ik hem kocht (hij was nog zo jong dat de mevrouw niet 100% zeker was of het wel een mannetje was), maar indien hij na twee maanden niet zong, mocht ik hem ruilen. Hij was echt petieterig klein en schattig natuurlijk.

En binnen de voorgestelde tijd begon hij inderdaad te zingen. (en groeien)

Hij heeft een vaste routine: om acht uur, doek over de kooi om stress te vermijden, want één dag ga je vroeger slapen dan de andere. Elf uren licht heeft hij nodig en de rest is slapen. Het blijkt ook te helpen, van de hele nacht hoor ik hem niet en door de dag heb ik een rustig beestje, dat speelt en zingt.

Tot vorige week, alles oké… tot hij plots reclameerde als hij moest slapen.

Geen flauw idee waarom… ik zag ook iets van ellende in zijn blik en hield hem nauwgezet in ’t oog.

Dan kreeg hij precies een afwijkend gedrag… hij begon zijn uitwerpselen op te eten… jawadde, zoiets had ik nog nooit gezien. Misschien was het uit verveling, maar hij speelde toch de hele dag. Het zingen was wel geminderd.

Weer gezocht voor een verklaring, weinig, behalve één site, waar ik las dat kanaries snel kunnen verhongeren.

Test: een vol bakje met eten… heel veel belandde op de vloer, maar… hij keek weer blij en zong terug!

Na veel geprobeer ben ik eraan uit; twee en halve koffielepels voer en een tipje snoepeten.

Het arme beestje had gewoon honger, érg!!!

Mocht er nu iemand zeggen: die vogel is te dik… soit, ik laat hem geen honger lijden.

Nog iets speciaals: hij heeft geen kanarieliedjes geleerd, omdat hij nog te jong was, toen ik hem kocht, maar… hij zingt als een merel en klinkt ook zoals allerlei vogeltjes die je wel eens op TV hoort!

Dus kan ik zeggen: mijn kanarie is uniek! 🙂

 
13 reacties

Geplaatst door op juni 1, 2013 in bizar, dagboek, drama, eten, foto's, huisdier, kanarie, natuur, Speciaal, uniek

 

Manavgat, Turkije september 2012.

Op zo’n koude winter zondag als vandaag lijkt het mij het gepaste moment om de foto’s van mijn vorige vakantie te posten.

Ik weet, dit had al lang moeten gebeuren, maar ik heb honderd excuses waarom het nog niet gebeurd is. Vooral euh… geen zin…

Oké, Manavgat ligt ver in het zuiden van Turkije, tropisch heet, vochtig warm, elke dag 30- 35 graden. Misschien leuk voor de mensen die graag de hele dag drijvend doorbrengen, maar niet echt mijn ding dus.

Ik ga niet zeggen dat het geen leuke vakantie was, maar trop is trop..

Hier is duidelijk iets veranderd met het opladen van de foto’s?

Ik wilde na elk beeld wat uitleg geven, maar of dat gaat lukken…

De eerste foto laat zien hoe weelderig de flora daar was, geen wonder, er werd dag en nacht met grote buizen water gespoten op alles en overal. Terwijl het daar minstens zes maanden niet meer geregend had en er buiten het domein centimeters dik stof lag, zelfs op de enkele magere koeien die ik daar zag.

HPIM2711

Dit is een weg tussen de bungalows.

HPIM2713

Dit was ons verblijf, een aantal studio’s met twee slaapkamers.

HPIM2727

Zo vonden we onze pyjama terug!

HPIM2716

Daar in de schaduw stond mijn ligbedje, waar ik ’s middags een dutje deed. (aan het kinderbadje) lekker rustig!

HPIM2731

Duidelijk bedjes genoeg, overal verspreid, naar keuze, zon of schaduw.

HPIM2719

Open restaurant aan het strand. Er waren er zoveel dat ik het aantal niet meer weet. Alle uren van dag en nacht was er wel ergens eten te krijgen en om de zoveel meter stonden grote koelkasten met flesjes water, zomaar te nemen, vermits all-in.

HPIM2720

Pannenkoeken en smoutebollen.

HPIM2739

Bananen op ooghoogte.

HPIM2732

De foto zegt het zelf!

HPIM2794

Met het piratenschip een hele dag op zee.

HPIM2752

Elke avond show en vermaak, parodieën om je krom te lachen!

HPIM2767

Cultuur in Side, maar loop maar eens rond door die verhitte stenen, je kon er een ei op bakken. Ik was snel uitgekeken!

HPIM2721

Een stuk van het grote zwembad.

Het domein was zo groot, je kan het amper beschrijven. Het nadeel was wel, dat er buiten niets was. Om ergens naartoe te gaan had het hotel een eigen bus, heel betaalbaar. Maar door de warmte word je zo loom, dat je liever in de schaduw gaat liggen.

De controle op de luchthaven van Antalia nam ook veel tijd in beslag. De computers waren ook even stuk en om je plaats in de rij te houden, moest je blijven staan.

Ik zou nog veel meer kunnen vertellen, maar jullie gaan het beu worden om verder te lezen.

In elk geval wordt mijn volgende vakantie wat frisser! 🙂

 

Rimini te warm in juni.

Dat verwacht je niet, de maand juni leek me nog redelijk om naar Italië te gaan.

Wie had kunnen denken dat het de hele week zevenendertig graden ging zijn?

Dan zit je wel aan zee, dus die zal wel voor afkoeling zorgen… maar nee, niet echt.

Volgens mij is er een heel groot verschil tussen de Middellandse en de Adriatische zee.

De eerste heeft veel meer ruimte en daardoor meer lucht, terwijl de Adriatische maar een smalle zee is en daardoor vind je er ook niet echt de afkoeling die je verwacht. Het is er even heet als aan het Gardameer. En benauwd… pppfffftt…

Ik ging enkel voor de middag een wandeling doen en na het middageten was het dan siësta houden. Gelukkig hadden we airco, want anders niet te doen.

De avond was wel mooi, verkeersvrij en dan zag je iedereen buitenkomen om te wandelen. Er was ook van alles om de mensen te vermaken en dan de winkels en een kleine markt op het kerkplein.

De mooiste avond was op 21 juni, het zomerfeest.

Om de honderd meter,  muziek en dansende mensen op straat, onvoorstelbaar, ik had zoiets nooit eerder gezien. Heel leuk en gezellig. Overal kregen we ook drankjes en hapjes aangeboden.

Het eten aan tafel was ook soms een verrassing, want alhoewel ik de Italiaanse taal goed ken, was de menukaart een avontuur. Vaak werd er iets heel anders opgediend dan verwacht. Natuurlijk bracht het ook hilarische toestanden mee. Maar aan eten geen gebrek, veel te veel. Nu moet ik wel bekennen dat ik het woordje ‘pasta’ voor een tijdje liever niet hoor (of eet)

De uitstap naar San Marino was wel de moeite waard, maar of de (echte) parfums daar goedkoper zijn? Dat betwijfel ik toch.

Het vertrek was in Keulen, een kleine luchthaven, een chartervliegtuig voor 80 personen. Wat maakt dat je lager vliegt dan met zo’n jet, maar je ziet dus ook meer: zoals de besneeuwde toppen van de Alpen en zelfs Venetië was duidelijk zichtbaar vanuit de lucht.

De terugreis kreeg meer wolken en zelfs een heuse storm boven Duitsland. Er zijn dan mensen die het bijna in hun broek doen, bij dat beetje turbulentie. (ik stel mij soms de vraag waarom ik geen angst heb in zo’n situatie… of dat normaal is? Boh…

Mijn vlieg-buurvrouw klampte zich vast aan de zetel voor haar en liet af en toe een kreetje, ze zag zichzelf al naar beneden storten. Ze snapte het niet toen ik zei dat het gewoon de wielen waren die op een hobbelige weg reden… jamaar, zei ze, daarnet heeft er nog iemand gezegd dat er precies nieuwe banden opgezet waren…

Het was een beetje stout van mij dat ik moest lachen…

De toppen van de Alpen met eeuwige sneeuw.

Mooi en proper strand, met betegelde wandelpaden.

Mooi uitzicht In San Marino, daar waren die 37 graden beter te verdragen.

HPIM2647

 
17 reacties

Geplaatst door op juli 15, 2012 in dagboek, eten, foto's, natuur, restaurant, toeristen, vakantie, vliegreis, zee, zon

 

Een weekje aan de Moesel!

Een beetje zachter weer dan hier, (begin mei) niets dan wijngaarden tegen de bergen… euh eerder heuvels;

Leiwen aan de Moezel: kleine huisjes met vier slaapkamers. All in, dus gewoon een wandeling naar het restaurant.

Zo écht Duits! Bern-Kastel. Leuk om te shoppen!

De voorkant van het restaurant.

De paters in Maria-Laach doen goede zaakjes met hun bloemenserres!

Spijtig dat onze uitstap naar de Nurburgring tegenviel. Het regende pijpenstelen en er hing een dichte mist.

Maar de grappige uitleg van de gids maakte veel goed. Nooit geweten dat dat hele gedoe daar eigenlijk failliet is! De verhalen over de sponsors die nooit met geld over de brug kwamen en zelf hun zakken vulden…

Amateurs mogen ook op de pistes rijden, mits betaling van 24 € voor de korte baan (5km) of 150 € voor de grote omloop (25 km). Veel mensen rijden daar hun wagen in de prak, omdat ze minder kunnen dan ze denken.

Mooie streek daar aan de Moezel… alleen jammer dat ik geen wijn drink! 🙂

 
10 reacties

Geplaatst door op mei 20, 2012 in Moezel, natuur, restaurant, toeristen, vakantie

 

Meer dan eten alleen…

een deel van de haven

rondvaartboot

Natuurlijk hebben we ook verschillende uitstappen gedaan, zoals met bovenstaande boot een hele dag op zee.

Aan boord werd er zelfs voor ons gekookt. En dat met eenenzestig personen!

We gingen enkele malen aan land om in de haven de typische Turkse winkels te bezoeken en wat sfeer op te snuiven. De schipper vaarde handig rond de vele rotsachtige en groene eilandjes, liet ons grotten en inhammen bewonderen. Daar konden de zwemmers even afkoelen in het blauwe, kristalheldere water.

De zonnekloppers zaten boven op het dek en de anderen, zoals ik, beneden in de schaduw.

Een dag in de bergen, heel interessant! Tot mijn verbazing, weinig of geen landbouw. Wel enkele appelsienenplantages, die ondertussen al geplukt waren, net als de vijgen. De mandarijnen nog bijna helemaal groen.

Nooit eerder gezien: imkerplantages. Ontelbare bijenkorven stonden zij aan zij tussen de dennenbomen.  Dat was voor de pijnboompittenhoning. Voor een ander soort honing werden de korven per vrachtwagen vervoerd tot driehonderd kilometer verder en daar geplaatst.

Het leek wel een industrie op zich! Na een rondleiding met heel onverwachte uitleg, werden de producten aangeboden die gemaakt waren uit honing, citroen, kaneel, olijven… teveel om op te noemen. Ik koos voor een citroengeurtje met 80° alcohol.

Heel fier legde de gids uit hoe de schooltjes (allemaal in dezelfde kleuren) gefinancierd worden door de staat.

Er waren een aantal armoedige huisjes, maar ze stonden gewoon tussen dure villa’s. De mensen in de stad hebben een huis in de bergen, om in de hete zomer de warmte te kunnen ontvluchten.

Na een tapijtenfabriek bezochten we ook een lederfactorij, zoals zij het noemen.

Dan de kers op de taart: het goudcenter. Een immens gebouw, waar bewakers met wapens je in ’t oog hielden en je een badge kreeg opgespeld bij het naar binnengaan.

Het eerste verdiep: allemaal goud! Maar het is nu niet het goede moment om goud te kopen, wegens de prijs te hoog!

Het tweede: Sterling zilver, waar ik een heel interessante discussie had met de verkoper over het roderen van zilver.

Dan waren er nog dagelijks gewone markten, waar ik mij echt verbaasde over het aantal Turken dat Nederlands praat. Een grapjas prees zijn waar zelfs aan in die taal en riep luid: allemaal rotzooi!!! Leuk toch: zelfkennis!

Eén uitstap is niet kunnen doorgaan: we zouden naar de Blue Lagoon gaan, waar de film werd opgenomen, maar…

Tien dagen was het tussen de 30 en de 35°, tot we een tropische storm meemaakten. Hier kan het serieus regenen, maar zoveel water dat met bakken uit de hemel viel, had ik nog niet gezien! Het bleef wel 25°. De volgende drie dagen viel er regelmatig een stevige bui, maar tussendoor gingen we gewoon naar buiten. Alleen die uitstap viel letterlijk in het water. Dat was waarschijnlijk het begin van het regenseizoen.

Moskee tegenover het hotel

Daar heb ik mij soms wel aan geërgerd: dat geroep in de morgen, héél vroeg!

Het zou een Suske en Wiske album kunnen zijn: de jengelende minaret.

Maar het hoort er nu eenmaal bij hé?

Tijdens een wandeling kwamen we langs het politiebureau, er stonden twee agenten lachend een kalasjnikov te keuren, net kinderen. Dat ondertussen het verkeer in de knoop liep, viel hen niet eens op. Hier durfde ik toch geen foto van nemen, want je hoort van die verhalen…

Het spitsuur kan daar heel druk zijn, maar ik zag geen enkele file! Als voetganger heb je ook geen voorrang, wat effe wennen is wanneer je de straat oversteekt.

Animatie ’s avonds was daar bijna onbestaande, maar onze reisleider had thuismuziek bij op zijn laptop en zodus hadden we onze eigen gezellige avonden en meekweelliedjes.

HPIM2468

een ingezoomd grapje

Van beneden zag je niet dadelijk het draadje, maar ik vond de grap wel geslaagd!

Ik vergat nog te vermelden dat ik in het hotel mensen tegenkwam van ST Truiden, een vriendin van mijn zus. En dat op 3500 km van thuis! De helft van de gasten bestond tenslotte uit Belgen en de rest voornamelijk Engelsen.