Meer dan eten alleen…

een deel van de haven
rondvaartboot

Natuurlijk hebben we ook verschillende uitstappen gedaan, zoals met bovenstaande boot een hele dag op zee.

Aan boord werd er zelfs voor ons gekookt. En dat met eenenzestig personen!

We gingen enkele malen aan land om in de haven de typische Turkse winkels te bezoeken en wat sfeer op te snuiven. De schipper vaarde handig rond de vele rotsachtige en groene eilandjes, liet ons grotten en inhammen bewonderen. Daar konden de zwemmers even afkoelen in het blauwe, kristalheldere water.

De zonnekloppers zaten boven op het dek en de anderen, zoals ik, beneden in de schaduw.

Een dag in de bergen, heel interessant! Tot mijn verbazing, weinig of geen landbouw. Wel enkele appelsienenplantages, die ondertussen al geplukt waren, net als de vijgen. De mandarijnen nog bijna helemaal groen.

Nooit eerder gezien: imkerplantages. Ontelbare bijenkorven stonden zij aan zij tussen de dennenbomen.  Dat was voor de pijnboompittenhoning. Voor een ander soort honing werden de korven per vrachtwagen vervoerd tot driehonderd kilometer verder en daar geplaatst.

Het leek wel een industrie op zich! Na een rondleiding met heel onverwachte uitleg, werden de producten aangeboden die gemaakt waren uit honing, citroen, kaneel, olijven… teveel om op te noemen. Ik koos voor een citroengeurtje met 80° alcohol.

Heel fier legde de gids uit hoe de schooltjes (allemaal in dezelfde kleuren) gefinancierd worden door de staat.

Er waren een aantal armoedige huisjes, maar ze stonden gewoon tussen dure villa’s. De mensen in de stad hebben een huis in de bergen, om in de hete zomer de warmte te kunnen ontvluchten.

Na een tapijtenfabriek bezochten we ook een lederfactorij, zoals zij het noemen.

Dan de kers op de taart: het goudcenter. Een immens gebouw, waar bewakers met wapens je in ’t oog hielden en je een badge kreeg opgespeld bij het naar binnengaan.

Het eerste verdiep: allemaal goud! Maar het is nu niet het goede moment om goud te kopen, wegens de prijs te hoog!

Het tweede: Sterling zilver, waar ik een heel interessante discussie had met de verkoper over het roderen van zilver.

Dan waren er nog dagelijks gewone markten, waar ik mij echt verbaasde over het aantal Turken dat Nederlands praat. Een grapjas prees zijn waar zelfs aan in die taal en riep luid: allemaal rotzooi!!! Leuk toch: zelfkennis!

Eén uitstap is niet kunnen doorgaan: we zouden naar de Blue Lagoon gaan, waar de film werd opgenomen, maar…

Tien dagen was het tussen de 30 en de 35°, tot we een tropische storm meemaakten. Hier kan het serieus regenen, maar zoveel water dat met bakken uit de hemel viel, had ik nog niet gezien! Het bleef wel 25°. De volgende drie dagen viel er regelmatig een stevige bui, maar tussendoor gingen we gewoon naar buiten. Alleen die uitstap viel letterlijk in het water. Dat was waarschijnlijk het begin van het regenseizoen.

Moskee tegenover het hotel

Daar heb ik mij soms wel aan geërgerd: dat geroep in de morgen, héél vroeg!

Het zou een Suske en Wiske album kunnen zijn: de jengelende minaret.

Maar het hoort er nu eenmaal bij hé?

Tijdens een wandeling kwamen we langs het politiebureau, er stonden twee agenten lachend een kalasjnikov te keuren, net kinderen. Dat ondertussen het verkeer in de knoop liep, viel hen niet eens op. Hier durfde ik toch geen foto van nemen, want je hoort van die verhalen…

Het spitsuur kan daar heel druk zijn, maar ik zag geen enkele file! Als voetganger heb je ook geen voorrang, wat effe wennen is wanneer je de straat oversteekt.

Animatie ’s avonds was daar bijna onbestaande, maar onze reisleider had thuismuziek bij op zijn laptop en zodus hadden we onze eigen gezellige avonden en meekweelliedjes.

HPIM2468
een ingezoomd grapje

Van beneden zag je niet dadelijk het draadje, maar ik vond de grap wel geslaagd!

Ik vergat nog te vermelden dat ik in het hotel mensen tegenkwam van ST Truiden, een vriendin van mijn zus. En dat op 3500 km van thuis! De helft van de gasten bestond tenslotte uit Belgen en de rest voornamelijk Engelsen.

Advertenties

Marmaris 2

bloemen van groenten

Ik wist niet goed wat ik moest verwachten van Turks eten, maar… lekker zeg!

Veel vlees gebruiken ze niet, kip en kalkoen zie je het meeste. En natuurlijk ook vis, ander vlees, zoals runds is daar peperduur!  Maar wat ze met groenten kunnen is bijna niet te beschrijven. Volgens mij ook heel gezond.

Ik at groenten die ik niet kende, maar vond alles lekker. Voor dessert nam ik steeds fruit, want alhoewel een lust voor het oog, die mierzoete gebakjes, niets voor mij. Rondom in de immense eetzaal stond keukenpersoneel om de schotels bij te vullen en te herschikken, wanneer iemand er te hard in geroerd had. Ook waar er een beetje gesmodderd was, werd onmiddellijk netjes opgeveegd.

een deel van het dessert

Een stommiteit die ik nooit meer zal doen: een kamer delen met een vreemde. Ik had haar wel al eens ontmoet, vond haar een beetje simpel en dacht: och ja, ik ben niet zo’n moeilijk mens, dus dat zal wel lukken. (er waren geen singlekamers meer) Djeez… heeft dat mens mij stress bezorgd!

Lotte is gewoon iemand die beter met ziekenzorg op vakantie zou gaan! Ze was langzaam, vergat alles, vond nooit haar portemonnee of pas (op de luchthaven) struikelde over elke steen of border, wilde geen airco en… ze kleefde aan mij. Met heel veel dingen moest ik haar helpen, zelfs haar foto’s maakte ik, anders stond er enkel een paal op. Maar omdat ik toch geen andere kamer kon krijgen, trok ik dan maar een beetje met haar op.

Gênante situaties waren er ook: ik ging naar de kapper; zij ook. Liet ze zich daar vallen in een zetel en zakte er prompt door. Die twee pipo’s van kappers, deden alsof ze niets merkten. Dus heb ik haar er uit moeten trekken. Daarna lieten ze pas merken dat ze redelijk goed Nederlands spraken. Dat is ook zoiets raars, de meeste van die mannen praten beter Nederlands dan de Belgische Turken.

Op een avond begon de airco te lekken. Naar de receptie gebeld: binnen het kwartier zou er iemand komen.

Toen ik op het toilet zat, werd er geklopt en Lotte liet de man binnen. Doet mij die kerel toch niet de deur van de badkamer open zeker, waar ik in volle glorie zat met mijn broek op mijn voeten. Ik weet niet wie van ons beiden het hardste schrok!

Natuurlijk kon ik daar niet blijven zitten en terwijl de man (heel jong nog) aan de airco bezig was, wist hij niet waar hij moest kijken en kon niet snel genoeg weg, zonder een woord te zeggen. Naja, het zal ook niet zo’n mooi stilleven geweest zijn, toen ik daar zat!

Dan trok ik de kamerdeur eens dicht zonder de kaart uit de gleuf te halen… ja lap… konden we niet meer naar binnen!

Aan de receptie waren ze heel begripvol en iemand van het personeel kwam mee naar boven met een loper. Och ja, dat zal wel meer gebeuren denk ik. 🙂

de boulevard tussen de twee steden, negen km lang

Een mooie wandelroute, elk hotel heeft zijn eigen beplanting. Aan de grote weg kan je een Dolmus nemen, dit is een klein busje dat het openbaar vervoer  verzorgt. Om de paar minuten komt er een langs, in beide richtingen en je kan uitstappen waar je wilt en keert dan te voet terug langs de boulevard, die evenwijdig met het strand loopt.

Een rit met de Dolmus kost ongeveer een halve euro, om het even hoe ver je mee rijdt.

vakantiewoningen langs diezelfde wandelroute.

(wordt vervolgd)

Zeezicht’s zicht op zee.

Mariakerke (Oostende)

Vreemde titel? Neuh, helemaal niet!

Ben een weekje naar zee geweest met de bond van de gepensioneerden (jaja) en vriendin H.

Als je zelf kalm aan moet doen is het wel leuk met oudere mensen op reis gaan. H. en ik, zowat de jongsten van het gezelschap (zij is nog tien jaar jonger dan ik)

Het werd al lachen geblazen bij het vertrek van de bus, toen die arriveerde, begon iedereen te dringen om als eerste te kunnen instappen. Sommigen struikelden over hun eigen koffers!

Dan denk je: het lijkt toch onwaarschijnlijk dat er te weinig plaatsen zouden kunnen zijn?

Bon, toen iedereen gezeten was klonk er plots een alarmkreet: chauffeur, chauffeur! Nog twee mensen!

De brave man stopte; in ’t midden van de baan, onmiddellijk een file achter zich opbouwend. Hoe we ook naar buiten keken: geen achtergeblevenen te zien… neen, er waren twee mensen die nog uit de bus moesten! Jawadde! Twee afscheidsnemers dus!

Over de reis is niet zoveel te vertellen, alles liep gesmeerd en er werd op tijd gestopt om het innerlijke bij te tanken.

Toch wel wat verbazing toen we ons verblijf in de ‘Kinkhoorn’ openden: een appartement met acht slaapplaatsen voor ons tweetjes. Brede terrasdeuren gaven zicht op zee en een paar honderd meter groen! Dat ging een zalige week worden met in elk geval véél ruimte! En vol pension!

Dat heet dan met je gat in de boter vallen!

Wat we allemaal gedaan hebben? Veel gebruik gemaakt van de kusttram, naar al die badsteden die we wilden bezoeken. Avond- en dagmarkten, wandelen op interessante plaatsen,slenteren aan onze eigen bekende Noordzee. Eigenlijk hebben we wel mooie stranden.

De eerste avond wilden we naar ‘zomerhit’ gaan, maar wegens moe of lui, bleven we in onze salon hangen en speciaal voor ons kwam het hele gebeuren live op tv. Grappig toch? We zagen in de verte de flashes van de fototoestellen flikkeren en hebben daarna ook nog van het vuurwerk mogen genieten. (nog steeds hangende)

Bijna elke avond was er wel ergens vuurwerk te bespeuren.

Ah, ik zou nog vergeten te vermelden dat we een paar maal hebben meegedaan met ‘line-dance’, leuk, ook de leraar!

De week was snel om en de vreselijke storm hebben we enkel op tv gezien. Verschrikkelijke toestanden!

Hmmm… ik wil nog wel eens terug!

Ik was maar bang voor één ding… dat er op weg naar huis zou gezongen worden in de bus. Gelukkig gebeurde dit niet want na het middagmaal waren de meesten in slaap gevallen!

Deze frigoboxtoerist kwamen we ook tegen.

zicht op zee

Nieuwpoort, monding van de Leie

Duinbergen (Knokke Heist)

Drie maanden later.

Nu blijkt dat mijn vorige uitslagen niet zo goed waren! Maar daar hebben ze me toen niets van verteld. Tot nu, ik moest een nieuw bloedonderzoek ondergaan, naar het scheen werkten mijn nieren niet zo goed.

Dat was wel even schrikken.

Maar de uitslag was blijkbaar toch goed: suiker, cholesterol, witte en rode bloedcellen, lever, nieren…

Alleen de schildklier nog niet helemaal (maar toch gebeterd), daar moet ik nu een pilletje voor nemen: L-Thyroxine, de laagste dosis, 25mg.

Als ik er zo over nadenk, dat was in de tijd toen ik naar de kinesiste ging, toen ging het mij inderdaad niet zo goed.

Mijn tumormarkers waren toen licht gestegen, maar nu toch weer gedaald naar 19.

Ik zei terloops tegen de huisdokter dat ik wat last heb met mijn gewicht. Zijn antwoord was voor de eerste keer: dat is niet zo erg, integendeel, het is een teken dat je de goede weg opgaat. Mensen met K, die enkel maar vermageren, dat is minder. Stomverbaasd was ik toen hij dat zei, maar soit…

Dat betekent nu niet dat ik er mijn kas aan ga vegen, nee, ik probeer mijn gewicht in toom te houden. Het is zo vervelend wanneer je kleren gaan spannen. Ik weet dat het met de medicatie te maken heeft, dus zal het ooit wel eens beteren (voor er geen enkele maat mij nog past)

Begin maart moet ik op controle bij de gynaecoloog en in mei naar de oncoloog.

Dus nu spreken twee dokters elkaar tegen over mijn toestand, benieuwd hoe we dat gaan oplossen.

Alleen de vermoeidheid kan ik niet overwinnen. Het lijkt goed en wanneer ik vijf minuten gelopen heb, kan ik plots zo moe worden, dat ik ergens moet gaan zitten of terug naar huis gaan. Als ik durfde ging ik op vakantie, maar ben bang dat het niet lukt.

Het is nu bijna twee jaar geleden dat het noodlot toesloeg en ik vrees dat ik nog veel geduld zal moeten opbrengen.

genk is weer een bruisende stad!

In die lange grauwe, koude winter zag alles er ook zo uit. Waar bleef de lente? Nergens was het echt gezellig…

Of lag het aan mij? Ik weet het eigenlijk niet… mijn inspiratie was een tijdje zoek… er malen zoveel dingen door mijn hoofd, maar niets om een logje over te schrijven.

Maar het begin van de zomer heeft precies alles weer doen herleven.

Plots veranderde er iets, een stad heeft zomer nodig, net zoals de mensen die er wonen of passeren.

Meer volk in de straten brengt kleur in die ruimte. Je loopt niet meer alleen rond.

Het begon met Genk on stage, wat veel mensen nog kennen als ‘Swinging Genk’ , eigenlijk toch ook niet mis.

Door het prachtige weer is er veel volk op afgekomen, er wordt gesproken van een record. Drie dagen volle bak muziek, eten en drinken. Ja, een beetje decadent misschien in deze tijden, maar de optredens zijn gratis. (alhoewel het niet zeker is dat het zo gaat blijven)

Nieuw was wel dat het jeugdpodium, J-Factor, verplaatst werd naar de festivalweide, hier tegenover. We wachtten af met gemengde gevoelens, want dit podium, dat vroeger aan de kerk geplaatst werd, zorgde ook voor het meeste lawaai. Gelukkig werd er net daarvoor een wet gesteld op het geluidsniveau. De organisators tekenden ook de overeenkomst, dat ze niet boven de 103 decibels zouden gaan.

Toen ze op vrijdag begonnen, leek het even fout te gaan… muziek was er niet te horen, wel bassen die het hele gebouw deden daveren…

Nee, dit ging ik niet uithouden, desnoods ging ik bij mijn zoon slapen.

Maar blijkbaar was het een test, en voor de rest viel het wel mee, maar er zijn altijd mensen die niets kunnen verdragen.(dat hoor je dan later)

En ja,  juli, zondagsmarkt, de grootste van Vlaanderen wordt hier gezegd. Daar ook een podium met optredens allerhande, en dat elke zondag van juli en augustus. Er stond ook een kleine kermis (met een frituur; een frietje uit de hand in een puntzakje, lèkkèr!)

De solden waren dan ook al begonnen, en door het mooie weer: overal terrassen! En in het keuren van terrassen ben ik héél goed! 🙂

Elke zomerdinsdagavond, zijn hier ook de Parkies-optredens, met bekende namen. Maar het viel mij op dat het gisteren precies wat vroeger gedaan was, de voetbal zeker?

De warmte maakt zo loom, maar ik kan ondertussen al veel langer wandelen. Mijn haar is teruggekomen in de vorm van een krullenbol. Mij goed dat er uiterlijk niets meer aan mij te zien is, ik hou niet van medelijdende blikken en word ook niet graag beklaagd.

De behandeling bij de kinesiste valt goed mee, behalve dat mijn brein soms door vermoeidheid niet zo op zijn best is.

Volgende week moet ik naar het ziekenhuis voor mijn grote ‘keuring’ , benieuwd hoe het staat met mijn K-dingetjes…

De ganzenfanfare. (2)

(foto’s Hildeken)

Vorige week zondag was het shoppingzondag, de meeste winkels waren open.

De zon scheen, alhoewel het ijzig koud was.

Maar bibi wil wandelen, in het centrum.

We hadden weer het bezoek van de ganzenfanfare, voor de derde keer dat ik ze zie. Foto’s had ik nog van vorig jaar, dus het was niet zo erg dat ik mijn digitaaltje niet bij had.

Zo te zien hadden de stappers al een parade gelopen en waren ze nu aan hun rust bezig. Ik meen te weten dat ze twee rondes lopen van ongeveer een uur en daartussen  mogen ze rusten. De beesten zijn echt goed verzorgd, ze kunnen  in de kar, hebben eten en drinken en niets tekort.

Ik bleef een tijdje aan het hek staan om naar de kwakende, gaggende meute te kijken.

Komt daar een van de grootste dieren recht naar mij toe, haar bek groot open. Ik denk: die gaat mij proberen weg te jagen, maar verroer geen vin en hou oogcontact. Ze komt vlak voor mij staan en begint zowaar tegen me te ‘praten’. Op een klaaglijke toon. Ze krijgt ook antwoord in dezelfde intonatie. ‘Wat scheelt er? Wie weet wat je me wilt vertellen?’

Zo gaat het ‘gesprek’ een tijdje door en plots zegt ze ‘gag’ en stapt de loopplank op naar binnen waar het gezelliger is.

Maar baasje heeft het gezien en roept dat ze gaan vertrekken voor de volgende toer. Met tegenzin volgt ze het bevel op en aan het hekdeurtje kijkt ze nog even naar mij en brabbelt nog wat.

Ik veronderstel dat ze mij kwam uitleggen dat ze geen zin meer had om te marcheren, misschien lijk ik op iemand die ze kent?

Dieren hebben hun eigen taal, daar geloof ik vast in.

En ik?… sssssttttttt… misschien ben ik een ganzenfluisteraar…

‘dardennen’

Ja, pakken sneeuw hebben we nu genoeg gezien. Drie centimeter… en heel België ligt plat.

Vroeger was dat toch een heel normale zaak. Hoe dikwijls zijn we niet speciaal naar ‘dardennen’ gereden omdat er dikke pakken sneeuw lagen.

Ooit zagen we de watervallen van Coo, bijna dichtgevroren, sprookjesachtig! De zijkanten allemaal ijskegels met verschillende laagjes. Alle takken van de bomen leken wel versierd. Enkel in ’t midden liep het water spetterend naar beneden. Pure poëzie!

Daarna gingen we wandelen in de bossen van de Botrange, bij een temperatuur van min vijftien. Maar je ging er naartoe met een verkoudheid en die verdween door de koude.

Aan de Mont Rigi konden de kinderen en de mannen hun hart ophalen met de sneeuwscooters. Naja, mannen en kinderen zijn eigenlijk hetzelfde. Tegen elkaar opbluffen en vastrijden, daar ging dan hun imago.

De Baraque Michel was de place to be voor warme choco en een boerenboterham met gerookte hesp en groentjes. Met een drietal lustige  koppels, meer moest dat niet zijn.

En het werd dan door de gezelligheid wel eens laat en vooral donker.

Een van de vrouwen in het gezelschap, liet zich door haar echtgenoot nogal graag in de watten leggen. En terwijl we ons begonnen gereed te maken om huiswaarts te keren (daar kroop wel wat tijd in, giechelend naar het toilet gaan, treuzelen), begaf de brave man zich al naar de parking omdat er nog een flink pak sneeuw bijgevallen was. Hij zou zijn auto al sneeuwvrij maken, dan moest Rosy niet zolang wachten eer de wagen opgewarmd was.

Hij bleef toch lang weg en toen hij stijfbevroren terugkwam, vertelde hij dat er op alle auto’s wel een halve meter sneeuw lag.

De andere mannen begonnen naar hun wagen te zoeken, want het was ondertussen al flink donker geworden.

Rosy wilde natuurlijk al dadelijk instappen, maar er waren problemen met het slot. Hoe haar man ook probeerde… de sleutel  reageerde niet. Ook toen de anderen hem versterking wilden geven, lukte het nog niet, blijkbaar alles goed vastgevroren.

Wie het als eerste opmerkte weet ik niet meer, maar deze rode Toyota behoorde toe aan… iemand anders.

Na even zoeken vonden ze de juiste en kon het gekuis en gekrab opnieuw beginnen. Arme G., het gevloek en gesakker van zijn vrouw hield maar niet op.

De hele weg naar huis zal het zo wel verder gegaan zijn (haar kennende). Alhoewel de hele situatie toch grappig was (voor ons dan).

Maar de andere Toyota-eigenaar zal zich toch verwonderd afgevraagd hebben waarom zijn wagen gekuist was… een service van het restaurant?