Beieren, juli 2013.

De naam alleen al klinkt als een klok: Schonau am Konigssee. Wat een prachtige streek!

107

Het ligt tegen de Oostenrijkse grens, zodat je een beetje in twee landen zit. 047

Die snoezelige wolken zijn warmte-onweders, ze ontstaan plots uit het niets en verdwijnen weer even snel, na een fikse regenbui. Maar het is er warm genoeg! (ik zei toch al dat ik geen tropische hitte meer wilde)

045

Dit beeld zie je dan ’s morgens.

Die Konigsee is voor ons natuurlijk een meer, op wandelafstand van het hotel. (met natuurlijk ook een winkelstraat)

019

Hier vind je nog natuur!

We hebben ook mooie uitstappen gedaan, een boottocht op het meer, naar de befaamde Bartholomeuskerk, waar ze een cafetaria van gemaakt hebben.

Het leuke is dat in de helft van het meer, de boot stopt en een trompetblazer ons laat genieten van een driedubbele echo!

067

069

In Salzburg kwamen we deze Mozart tegen, die lijkt te zweven, maar we hebben natuurlijk eens stiekem naar zijn voeten geloerd. De arme man stond op een héél klein plaatje, met bevende voeten van de inspanning! Hij mocht dan ook niet bewegen! Persoonlijk vond ik dit onmenselijk en hopelijk wordt hij goed betaald, voor zo’n foltering!

054

050

Ook mooi, deze winkel waar het een heel jaar door Kerstmis en Pasen is. Al ooit gezien: een kerstboom met paaseieren in?

018

Hilde in het salon. De dames van het personeel droegen daar allemaal ‘dirndls’ met diepe ‘inkijk’ tot groot jolijt van de heren!

Zeker een bezoek waard was ook het ‘Adelaarsnest’ in Berchtesgaden. Oké, als je het verbindt met ‘Hitler’ is het een beetje bitter, maar laat die naam even terzijde en je beleeft iets onvergetelijk!

IMG_2529

Deze foto heb ik dank zij Hilde, die nog wat wilde klimmen. Je gaat naar boven met hun eigen bussen, op smalle wegen.

102

Deze tunnel gaat zo’n honderd meter naar het midden van de berg, waar je via een gouden lift (zo groot als een living) de resterende 124m naar boven aflegt.

Er hoort een heel verhaal bij, dus mocht het u interesseren, even naar Wikipedia!

094

Het uitzicht is gewoon fantastisch!

098

Deze Alpenkauwen, met gele bek en rode poten, zijn verlekkerd op de frieten mét, van de toeristen!

077

Speciaal voor Menck!

040

Deze berg overheerst de hele omgeving. Er hangt ook een legende aan vast: over een koning die niet gehoorzaamde en daardoor samen met zijn familie in steen veranderde. De kleine topjes in het midden zijn de kinderen, tussen hun vader en moeder… De Watzmannfamilie…

20130912_204956

Maar dit is nu het mooie… Hetzelfde beeld zag ik in de serie ‘sturm der liebe’ waar ik dagelijks naar kijk.

Dus kan ik telkens genieten van de mooie beelden, die ik in ’t echt ook zag! Is dat een toeval!

Dit was een heerlijke vakantie! jammer dat ik zo snel moe ben. Voor volgend jaar heb ik nog niets gepland, we zien wel…

Advertenties

Manavgat, Turkije september 2012.

Op zo’n koude winter zondag als vandaag lijkt het mij het gepaste moment om de foto’s van mijn vorige vakantie te posten.

Ik weet, dit had al lang moeten gebeuren, maar ik heb honderd excuses waarom het nog niet gebeurd is. Vooral euh… geen zin…

Oké, Manavgat ligt ver in het zuiden van Turkije, tropisch heet, vochtig warm, elke dag 30- 35 graden. Misschien leuk voor de mensen die graag de hele dag drijvend doorbrengen, maar niet echt mijn ding dus.

Ik ga niet zeggen dat het geen leuke vakantie was, maar trop is trop..

Hier is duidelijk iets veranderd met het opladen van de foto’s?

Ik wilde na elk beeld wat uitleg geven, maar of dat gaat lukken…

De eerste foto laat zien hoe weelderig de flora daar was, geen wonder, er werd dag en nacht met grote buizen water gespoten op alles en overal. Terwijl het daar minstens zes maanden niet meer geregend had en er buiten het domein centimeters dik stof lag, zelfs op de enkele magere koeien die ik daar zag.

HPIM2711

Dit is een weg tussen de bungalows.

HPIM2713

Dit was ons verblijf, een aantal studio’s met twee slaapkamers.

HPIM2727

Zo vonden we onze pyjama terug!

HPIM2716

Daar in de schaduw stond mijn ligbedje, waar ik ’s middags een dutje deed. (aan het kinderbadje) lekker rustig!

HPIM2731

Duidelijk bedjes genoeg, overal verspreid, naar keuze, zon of schaduw.

HPIM2719

Open restaurant aan het strand. Er waren er zoveel dat ik het aantal niet meer weet. Alle uren van dag en nacht was er wel ergens eten te krijgen en om de zoveel meter stonden grote koelkasten met flesjes water, zomaar te nemen, vermits all-in.

HPIM2720

Pannenkoeken en smoutebollen.

HPIM2739

Bananen op ooghoogte.

HPIM2732

De foto zegt het zelf!

HPIM2794

Met het piratenschip een hele dag op zee.

HPIM2752

Elke avond show en vermaak, parodieën om je krom te lachen!

HPIM2767

Cultuur in Side, maar loop maar eens rond door die verhitte stenen, je kon er een ei op bakken. Ik was snel uitgekeken!

HPIM2721

Een stuk van het grote zwembad.

Het domein was zo groot, je kan het amper beschrijven. Het nadeel was wel, dat er buiten niets was. Om ergens naartoe te gaan had het hotel een eigen bus, heel betaalbaar. Maar door de warmte word je zo loom, dat je liever in de schaduw gaat liggen.

De controle op de luchthaven van Antalia nam ook veel tijd in beslag. De computers waren ook even stuk en om je plaats in de rij te houden, moest je blijven staan.

Ik zou nog veel meer kunnen vertellen, maar jullie gaan het beu worden om verder te lezen.

In elk geval wordt mijn volgende vakantie wat frisser! 🙂

En toen… was er koffie!

Wie mij een beetje kent weet dat er bij boodschappen doen of een wandeling maken een terras hoort. Natuurlijk met de bijbehorende natjes en droogjes.

Er zijn zo van die plaatsen waar ik nooit kom om bepaalde redenen, te lang om op te noemen. Maar omdat er hier in ’t centrum keus genoeg is, geen probleem.

Waar ik de laatste tijd veel kwam, is er sinds de grote storm geen overdekt terras meer, het mooie afdak hangt in flarden. Daarom kan het gebeuren dat je in volle zon komt te zitten of in de regen als die besluit om te vallen. Nu zullen ze wachten op de verzekering, maar net voor de winter zal dat ook niet meer hersteld worden, denk ik.

En omdat ik een terrasdier ben, vind ik binnen iets nuttigen niet zo aantrekkelijk, dat kan ik thuis ook!

Dus ergens anders naartoe. Dat kan al eens verschillen, navenant het weer, of de zon of schaduw of wind…

Waar ik gisteren belandde, ga ik nooit binnen zitten, maar buiten was er plaats genoeg en niet te fel in de wind.

Terwijl mijn bestelde koffie in aantocht was, zocht ik naar gepast geld om dadelijk te betalen. Ik nam: een eurostuk, twee van twintig cent, een van tien en acht stukjes van vijf cent. (dit is belangrijk voor de rest van mijn verhaal)

De man zette mijn kop neer en ik legde het geld op tafel. Maar hij maakte geen aanstalten om het op te nemen. Hij begint mij daar een litanie: zijn koffie is héle goede en wat ik daar neerleg is geen geld, daar verdient hij niets aan en overal kost de koffie twee euro en dan komen ze bij hem profiteren.Hij gaat zijn drank opslaan naar twee en half euro.

Hij hoopt blijkbaar dat ik het kleingeld ging vervangen door… ja door wat? Vermits de koffie 1.90 kost, zal hij toch ook regelmatig tien cent moeten teruggeven? Of zeggen de meesten: laat maar?

Maar ik liet mij niet doen en antwoordde: als je geen kleingeld wilt, reclameer dan bij de regering, geld is geld.

En voegde daarbij: ik zal hier maar niet meer komen, waarop hij zegde: dat is ook de bedoeling!

Ik herinnerde mij plots een voorval met diezelfde vent dat hij lastig was omdat hij een briefje van twintig moest wisselen voor twee dranken. Nu wist ik weer waarom ik daar zo weinig kom!

De échte reden van zijn gedrag zal wel zijn dat aan de overkant twee koffieshops liggen die gouden zaken doen en veel personeel hebben. Maar dat is mijn probleem niet.

Na lang getreuzel nam hij het geld toch van de tafel, maar bleef mekkeren ook in zijn vreemde taal, waar je geen woord van verstaat.

Heel op mijn gemak heb ik mijn kop leeggedronken en toen ik wegging, smeet ik in een opwelling nog twee stukjes van vijf cent op de plateau. Had hij nog iets meer te tellen.

Later bedacht ik dat ik beter het geld teruggenomen had toen hij het eigenlijk niet wilde en de koffie laten staan, aan de overkant is ook drank!

Ik moet toch bekennen dat ik een beetje veel overdonderd was.

Maar enkele sympathisanten hebben al voorgesteld: willen we in groep gaan en allemaal betalen met de kleinste rode stukjes?

Mmmmm… zou misschien wel leuk zijn! 🙂

Wat is er aan de hand?

Met de insecten dus.

Die zijn anders dan vroeger! Volgens mij is er een nieuw soort mug ontstaan, klein zwart, zoemt niet, maar eet je bijna op van agressiviteit. Probeer die maar eens te vangen!

Er was een wespenplaag voorspeld, al heel vroeg in de zomer.

Het leek ook wel of alle nesten tesamen uitkwamen! En omdat ze te vroeg waren, en er nog niet genoeg vliegjes waren, of weet ik veel wat die steekmonsters in leven houdt. Daardoor hadden ze dus blijkbaar te weinig eten en grote honger.

Gelukkig kan ik op een terras zitten met een glas bruis, en word ik gerust gelaten. Maar owee, de mensen met zoete drankjes! Niet te doen! Maar er zat wel eens een wesp op mijn been, die mij béét, niet stak, maar béét! Ik voelde zijn/haar kaken, alsof zij wilde proeven. Misschien ben ik toch te taai, want ik was geen stuk kwijt!

Op de markt: het fruit: één wesp!

De koekenkraam: idem!

De zus van H. kocht koffiekoeken voor thuis en toen ze er ene van wilde opsmikkelen, … werd ze vlam: in haar lip gestoken!

En dan plots… amper nog ergens een wesp te bespeuren… was het van de kou of waren ze verhongerd?

Dat de bijen stilaan en onverwachts met ganse korven doodgaan, dat wisten we vorig jaar al.

Maar wat ik vorige week gezien heb… dat was nieuw en akelig genoeg om hysterisch te worden!

Er liep iets over de vloer, op het eerste zicht een vlieg, maar heel groggy strompelde ‘het’ mijn richting uit.

Mijn zoon zat er dicht bij en dus vroeg ik hem: trap het voorzichtig dood, dan haal ik wel keukenrol om het op te kuisen.

Hij riep mij terug met een stem vol afgrijzen; iiieeeek… daar komt vanalles uit!

Hoe? Ik keek en kreeg onmiddellijk kippenvel en nog van die gruwelijke gevoelens… er liepen daar allemaal mini-kleine wormpjes uit dat kreng, alsof de school uit was!

Aaaaah! En dat moest ik oprapen!

Drie lagen keukenrolpapier (zou het voldoende zijn?)

IK griezelde en grabbelde alles wat daar bewoog, ondertussen hysterische geluiden uitbrengend.

Snel naar de vuilbak… nee! De grote bak buiten… nee! Bleef enkel het toilet over. Twee maal doorgespoeld, (ze moesten er maar eens terug uitkruipen)

Het heeft nog effe geduurd eer ik bekomen was, maar als ik iets zie bewegen, (of dat denk) krijg ik weer kou!

We dachten dat dat insect een nest wormen ging werpen, maar volgens H. leggen ze eitjes, welke later pas wormpjes of wat dan ook worden. Waarschijnlijk zaten de kleintjes erin.

Of een ander insect had zijn eitjes gedeponeerd in dit kreng toen het nog leefde, zodat ze vers voeder hadden.

Geen appetijtelijk verhaal, maar het toppunt was de vraag van H. : waarom heb je niet snel een foto genomen? IK had het wel willen zien!

Jawadde, daar stond mijn hoofd naar!

Zeezicht’s zicht op zee.

Mariakerke (Oostende)

Vreemde titel? Neuh, helemaal niet!

Ben een weekje naar zee geweest met de bond van de gepensioneerden (jaja) en vriendin H.

Als je zelf kalm aan moet doen is het wel leuk met oudere mensen op reis gaan. H. en ik, zowat de jongsten van het gezelschap (zij is nog tien jaar jonger dan ik)

Het werd al lachen geblazen bij het vertrek van de bus, toen die arriveerde, begon iedereen te dringen om als eerste te kunnen instappen. Sommigen struikelden over hun eigen koffers!

Dan denk je: het lijkt toch onwaarschijnlijk dat er te weinig plaatsen zouden kunnen zijn?

Bon, toen iedereen gezeten was klonk er plots een alarmkreet: chauffeur, chauffeur! Nog twee mensen!

De brave man stopte; in ’t midden van de baan, onmiddellijk een file achter zich opbouwend. Hoe we ook naar buiten keken: geen achtergeblevenen te zien… neen, er waren twee mensen die nog uit de bus moesten! Jawadde! Twee afscheidsnemers dus!

Over de reis is niet zoveel te vertellen, alles liep gesmeerd en er werd op tijd gestopt om het innerlijke bij te tanken.

Toch wel wat verbazing toen we ons verblijf in de ‘Kinkhoorn’ openden: een appartement met acht slaapplaatsen voor ons tweetjes. Brede terrasdeuren gaven zicht op zee en een paar honderd meter groen! Dat ging een zalige week worden met in elk geval véél ruimte! En vol pension!

Dat heet dan met je gat in de boter vallen!

Wat we allemaal gedaan hebben? Veel gebruik gemaakt van de kusttram, naar al die badsteden die we wilden bezoeken. Avond- en dagmarkten, wandelen op interessante plaatsen,slenteren aan onze eigen bekende Noordzee. Eigenlijk hebben we wel mooie stranden.

De eerste avond wilden we naar ‘zomerhit’ gaan, maar wegens moe of lui, bleven we in onze salon hangen en speciaal voor ons kwam het hele gebeuren live op tv. Grappig toch? We zagen in de verte de flashes van de fototoestellen flikkeren en hebben daarna ook nog van het vuurwerk mogen genieten. (nog steeds hangende)

Bijna elke avond was er wel ergens vuurwerk te bespeuren.

Ah, ik zou nog vergeten te vermelden dat we een paar maal hebben meegedaan met ‘line-dance’, leuk, ook de leraar!

De week was snel om en de vreselijke storm hebben we enkel op tv gezien. Verschrikkelijke toestanden!

Hmmm… ik wil nog wel eens terug!

Ik was maar bang voor één ding… dat er op weg naar huis zou gezongen worden in de bus. Gelukkig gebeurde dit niet want na het middagmaal waren de meesten in slaap gevallen!

Deze frigoboxtoerist kwamen we ook tegen.

zicht op zee

Nieuwpoort, monding van de Leie

Duinbergen (Knokke Heist)

Twee zomers lang…

Dat dacht ik, toen ik van op de trein buiten het mistige landschap voorbij zag glijden. Het leek al een beetje herfst.

Voor mij had het leven twee zomers lang gewoon stilgestaan, terwijl het voor de meeste mensen gewoon doorging.

De eerste keer sinds lang dat ik nog eens naar zee ging. Alles moet daarvoor ook in één vakje samenvallen: het weer, of ik mij goed voel, of een vriendin vrij is.

Ik had M. gebeld om te vragen of ze al iets gepland had? Ja, ze ging met schoonzus en nichtje shoppen, maar een andere dag misschien?

Even later belde ze mij terug: ze had haar afspraak verzet, als ik mij goed voelde, wilde ze mee. (lief hé?)

Het werd een leuke dag, niet te warm, niet te koud, het zonnetje was ondertussen van de partij. Elk zuchtje wind kan mij ziek maken, mijn weerstand is nog steeds heel laag.

Waar andere mensen halfnaakt op een terras zitten, heb ik steeds een winddicht jak en een sjaaltje aan. En al is de zon warm, het lijkt wel of elk beetje trek mij vindt. En dan heb ik prijs!

Onlangs werd ik wakker met koude koorts, niet zomaar bibberen, maar echt schudden. Een uur aan een stuk. Toen ik mijn temperatuur opnam: 39 en half! Met twee Paracetamols kroop ik terug in bed. Dat zijn eenzame momenten, dan heb je behoefte aan iemand naast je bed, die even je hand vasthoudt…of je een warm drankje brengt…

Na enkele uren slaap, had ik nog 37.

Het is niet leuk, om steeds maar dat griepgevoel en vermoeidheid te voelen. Het komt ook door de chemopillen.

Ik las ergens over Kylie Minogue, die vijf jaar geleden ook borstkanker had. Ze was nu in haar vijfde jaar van pillenslikken. Heel vaak voelt ze zich rotslecht en had haar dokter al gesmeekt om te mogen stoppen. Maar dat mag niet!

Er was mij gezegd dat je van de bestralingen minder last hebt, maar mijn ribben en borstbeen doen toch nog steeds pijn.

Op youtube had ik een filmpje gevonden met fitnes-dance. Het leek me wel wat om een beetje aan mijn conditie te werken, dagelijks acht minuten. Na twee maal moest ik al stoppen, mijn linkerarm en eronder tot aan mijn middel: alles ontstoken. De kinesiste vertelde mij dat mijn arm niet mag zwaaien. En ik die wilde meedoen aan de zumba-lessen, welke deze week hier gestart zijn. Niet dus… weer een domper…

In oktober krijg ik een griepspuit en een tegen longontsteking, hopelijk valt dat een beetje mee…

Eigenlijk wilde ik een dikke week geleden al een stukje schrijven, maar het komt er maar niet van. Door de dag verschuif ik het naar ’s avonds… en dan ben ik te moe om zinnige ideeën neer te typen.

Dus zal hier maar heel sporadisch iets nieuws verschijnen. Maar ooit zal het wel eens beter gaan…

genk is weer een bruisende stad!

In die lange grauwe, koude winter zag alles er ook zo uit. Waar bleef de lente? Nergens was het echt gezellig…

Of lag het aan mij? Ik weet het eigenlijk niet… mijn inspiratie was een tijdje zoek… er malen zoveel dingen door mijn hoofd, maar niets om een logje over te schrijven.

Maar het begin van de zomer heeft precies alles weer doen herleven.

Plots veranderde er iets, een stad heeft zomer nodig, net zoals de mensen die er wonen of passeren.

Meer volk in de straten brengt kleur in die ruimte. Je loopt niet meer alleen rond.

Het begon met Genk on stage, wat veel mensen nog kennen als ‘Swinging Genk’ , eigenlijk toch ook niet mis.

Door het prachtige weer is er veel volk op afgekomen, er wordt gesproken van een record. Drie dagen volle bak muziek, eten en drinken. Ja, een beetje decadent misschien in deze tijden, maar de optredens zijn gratis. (alhoewel het niet zeker is dat het zo gaat blijven)

Nieuw was wel dat het jeugdpodium, J-Factor, verplaatst werd naar de festivalweide, hier tegenover. We wachtten af met gemengde gevoelens, want dit podium, dat vroeger aan de kerk geplaatst werd, zorgde ook voor het meeste lawaai. Gelukkig werd er net daarvoor een wet gesteld op het geluidsniveau. De organisators tekenden ook de overeenkomst, dat ze niet boven de 103 decibels zouden gaan.

Toen ze op vrijdag begonnen, leek het even fout te gaan… muziek was er niet te horen, wel bassen die het hele gebouw deden daveren…

Nee, dit ging ik niet uithouden, desnoods ging ik bij mijn zoon slapen.

Maar blijkbaar was het een test, en voor de rest viel het wel mee, maar er zijn altijd mensen die niets kunnen verdragen.(dat hoor je dan later)

En ja,  juli, zondagsmarkt, de grootste van Vlaanderen wordt hier gezegd. Daar ook een podium met optredens allerhande, en dat elke zondag van juli en augustus. Er stond ook een kleine kermis (met een frituur; een frietje uit de hand in een puntzakje, lèkkèr!)

De solden waren dan ook al begonnen, en door het mooie weer: overal terrassen! En in het keuren van terrassen ben ik héél goed! 🙂

Elke zomerdinsdagavond, zijn hier ook de Parkies-optredens, met bekende namen. Maar het viel mij op dat het gisteren precies wat vroeger gedaan was, de voetbal zeker?

De warmte maakt zo loom, maar ik kan ondertussen al veel langer wandelen. Mijn haar is teruggekomen in de vorm van een krullenbol. Mij goed dat er uiterlijk niets meer aan mij te zien is, ik hou niet van medelijdende blikken en word ook niet graag beklaagd.

De behandeling bij de kinesiste valt goed mee, behalve dat mijn brein soms door vermoeidheid niet zo op zijn best is.

Volgende week moet ik naar het ziekenhuis voor mijn grote ‘keuring’ , benieuwd hoe het staat met mijn K-dingetjes…