RSS

Wie zijn ze… waar komen ze vandaan… waar gaan ze naartoe?

Natuurlijk heb ik het over de pop-up winkels.

Vandaag staat het pand nog leeg en de volgende keer dat je er passeert… is het een bloeiende zaak…

Als paddenstoelen verrijzen ze, niet uit de grond, maar het klonk zo goed!

We hebben hier nu een bloemenzaak en toen ik eens ging kijken, herinnerde ik mij de beschrijving welke ik bij Menck gelezen had… bossen van vijftig witte tulpen, amaryllissen in brede kartonnen dozen… en alles vrij goedkoop! Ja, het leek te matchen, alleen de naam was niet hetzelfde. Deze winkel heet: bloemengigant.

20150125_113416

En dan onverwachts, verdwijnen ze weer… naar andere oorden?

 
5 reacties

Geplaatst door op april 10, 2015 in bloemen, bloggen, dagboek, foto's, lente, tulpen, Zonder categorie

 

2014 herzien

De statistieken hulpaapjes van WordPress.com heeft een 2014 jaarlijks rapport voor deze blog voorbereid.

Hier is een fragment:

In de concertzaal in het Sydney Opera House passen 2.700 mensen. Deze blog werd in 2014 ongeveer 9.500 keer bekeken. Als je blog een concert zou zijn in het Sydney Opera House, zou het ongeveer 4 uitverkochte optredens nodig hebben voordat zoveel mensen het zouden zien.

Klik hier om het complete rapport te bekijken.

 
2 reacties

Geplaatst door op januari 4, 2015 in Zonder categorie

 
Afbeelding

Prettige Feestdagen!

https://zeezicht.files.wordpress.com/2009/12/kerst2006-1.gif?w=645

 
3 reacties

Geplaatst door op december 14, 2014 in dagboek, Kerstmis, nostalgie, vriendschap

 

Vallende vliegende tuigen…

HPIM2493

De zwarte doos in een vliegtuig is onverwoestbaar…

Waarom wordt het hele vliegtuig dan niet van hetzelfde materiaal gemaakt?

 
5 reacties

Geplaatst door op juli 29, 2014 in bizar, ergernissen, het leven, mensen, stom, vliegreis

 

Het is wat het is…

onweerswolken 030

Ik moet eens verder werken aan de reeks over het K-monster. En waarschijnlijk ook afsluiten.

Vijf jaar geleden begon de hele miserie, net toen ik het gevoel had dat er verandering ging komen, in de goede zin dan.

Het overviel mij als een dief in de nacht.

Na de ellendige behandeling, moest ik nog vijf jaar hormonenpillen nemen, Femara. Stomme pillen, je hebt overal pijn, krijgt ontstekingen, soms lichte koorts, bent steeds vermoeid. Eigenlijk weet je nooit of je griep hebt of dat het de Femara is.

Ook je sociale leven moet inleveren. Je kan niet meer mee met de anderen, op vakantie gaan wordt te zwaar en je bent ook niet meer zo’n gezellig mens. Op veel begrip moet je ook niet rekenen, want je ziet er toch goed uit!

De dokters zwakken dat natuurlijk af, maar als je zoekt op tinternet en je komt ergens op zo’n forum uit, dan kan je lezen dat iedereen dezelfde klachten heeft… dus…

Maar nu keek ik ernaar uit: mijn goedkeuringsattest voor Femara verloopt in september… oefffff…

Ja, mijn attest wel, maar ik ben niet genezen verklaard, want er zijn aangetaste klieren gevonden tijdens mijn okseltoilet. Zo’n mooi woord voor zo’n pijnlijke bedoening!

Maar over die ongemakken heb ik eerder al geschreven. Al moet ik zeggen dat een prothese ook zijn ongemak heeft. Zit alles goed? Waarom doet het pijn onder mijn arm? Soms vraag ik mij af of het niet beter was om beide borsten te laten amputeren, kwestie van aan beide kanten hetzelfde te hebben.

Maar over de pillen: ik moet ze nog vijf jaar slikken om niet te hervallen.

Het is een domper, het zal dus nooit beter worden dan nu. En moest ik ooit hervallen, wil ik zeker geen chemo meer, dat wil ik nooit meer meemaken, heb ik mijzelf beloofd.

Waarschijnlijk zal ik ook alles volledig zelf moeten betalen: 150€ per doosje. Het generische middel kost 200€.

Je zou van minder boos worden! Ik heb gewoon aan de specialist gevraagd of dat een straf is omdat je nog leeft…

De uitleg was deze: het onderzoek naar die specialiteiten was goedgekeurd voor vijf jaar en daar stopt het. (voor de meeste mensen dan)

Omdat ik mij daar niet mee akkoord verklaarde gaan ze kijken of ze iets kunnen regelen.

Eigenlijk is dit een beetje het verhaal van mijn hele leven.

Het begon toen ik nog een kind was, dan als tiener, in mijn huwelijk en nu dit… Ik dacht altijd dat het beter ging worden en werd dan keer op keer teleurgesteld.

Nu moet ik maar afwachten… het wordt wat het wordt…

Dit is dus het laatste logje over mijnheer K.

En toch wil ik nog een leuke foto plaatsen!

 

onweerswolken 023

 

Tags:

Moet ik mijn kanarie een andere naam geven?

Ik heb met Peppi al ’t een en ’t ander beleefd!

De eerste keer dat ik zijn nageltjes wilde knippen, was hij een beetje onwillig om zich te laten pakken.

Maar het lukte, en opgelucht zette ik hem terug in zijn kooi.

Maar schrok ik mij daar bijna een hartstilstand… er liepen druppels bloed uit zijn pootje…

Ik was er zeker van dat ik niet te diep geknipt had.

Na een tijd werd het duidelijk dat hij zich gekwetst moest hebben op het ogenblik dat ik hem ving. Ergens in de kooi tegen iets scherps gestoten?

Al snel hing de hele behuizing onder het bloed… gruwelijk.

Ik was er al van overtuigd dat hij eraan ging, zoveel bloed uit zo’n klein beestje!

Gelukkig stopte het na een tijdje, maar ik durfde nergens aankomen uit schrik dat het opnieuw ging bloeden.

’s Anderendaags… een blauw pootje en een lichte zwelling, dit moest dringend ontsmet worden… maar hoe ging ik dat oplossen?

Een plantenspuit met ontsmettingsmiddel moest hier helpen. Ook een goede scheut azijn in zijn badwater, zodat hij zijn pootjes ontsmette als hij erin sprong.

En ja hoor… op twee dagen tijd was zijn pootje weer normaal! Toen durfde ik pas aan de bloedspatten beginnen te vegen. Wat een opluchting!

Ik plaats hier nog eens de foto, bij twee maal vergrotend klikken zie je aan zijn linkerpootje waar het teentje vastzit aan de poot nog een klein schrammetje.

 

kanarie 006

Maar dat was niet alles. Op vakantie kreeg ik een berichtje: verrassing: we hebben Peppi zijn nageltjes geknipt en hij zij is een vrouwtje…

Zal ik haar nu anders noemen? Hahahaha… dat maakt toch niet uit hé!

Maar nu heb ik een zingend vrouwtje, ik zei toch al dat zij speciaal was!

Het schijnt heel zeldzaam te zijn, maar zou iets te maken hebben met hormonen.

 
11 reacties

Geplaatst door op november 16, 2013 in dagboek, dagelijks, foto's, huisdier, kanarie, Speciaal, uniek

 

Beieren, juli 2013.

De naam alleen al klinkt als een klok: Schonau am Konigssee. Wat een prachtige streek!

107

Het ligt tegen de Oostenrijkse grens, zodat je een beetje in twee landen zit. 047

Die snoezelige wolken zijn warmte-onweders, ze ontstaan plots uit het niets en verdwijnen weer even snel, na een fikse regenbui. Maar het is er warm genoeg! (ik zei toch al dat ik geen tropische hitte meer wilde)

045

Dit beeld zie je dan ’s morgens.

Die Konigsee is voor ons natuurlijk een meer, op wandelafstand van het hotel. (met natuurlijk ook een winkelstraat)

019

Hier vind je nog natuur!

We hebben ook mooie uitstappen gedaan, een boottocht op het meer, naar de befaamde Bartholomeuskerk, waar ze een cafetaria van gemaakt hebben.

Het leuke is dat in de helft van het meer, de boot stopt en een trompetblazer ons laat genieten van een driedubbele echo!

067

069

In Salzburg kwamen we deze Mozart tegen, die lijkt te zweven, maar we hebben natuurlijk eens stiekem naar zijn voeten geloerd. De arme man stond op een héél klein plaatje, met bevende voeten van de inspanning! Hij mocht dan ook niet bewegen! Persoonlijk vond ik dit onmenselijk en hopelijk wordt hij goed betaald, voor zo’n foltering!

054

050

Ook mooi, deze winkel waar het een heel jaar door Kerstmis en Pasen is. Al ooit gezien: een kerstboom met paaseieren in?

018

Hilde in het salon. De dames van het personeel droegen daar allemaal ‘dirndls’ met diepe ‘inkijk’ tot groot jolijt van de heren!

Zeker een bezoek waard was ook het ‘Adelaarsnest’ in Berchtesgaden. Oké, als je het verbindt met ‘Hitler’ is het een beetje bitter, maar laat die naam even terzijde en je beleeft iets onvergetelijk!

IMG_2529

Deze foto heb ik dank zij Hilde, die nog wat wilde klimmen. Je gaat naar boven met hun eigen bussen, op smalle wegen.

102

Deze tunnel gaat zo’n honderd meter naar het midden van de berg, waar je via een gouden lift (zo groot als een living) de resterende 124m naar boven aflegt.

Er hoort een heel verhaal bij, dus mocht het u interesseren, even naar Wikipedia!

094

Het uitzicht is gewoon fantastisch!

098

Deze Alpenkauwen, met gele bek en rode poten, zijn verlekkerd op de frieten mét, van de toeristen!

077

Speciaal voor Menck!

040

Deze berg overheerst de hele omgeving. Er hangt ook een legende aan vast: over een koning die niet gehoorzaamde en daardoor samen met zijn familie in steen veranderde. De kleine topjes in het midden zijn de kinderen, tussen hun vader en moeder… De Watzmannfamilie…

20130912_204956

Maar dit is nu het mooie… Hetzelfde beeld zag ik in de serie ‘sturm der liebe’ waar ik dagelijks naar kijk.

Dus kan ik telkens genieten van de mooie beelden, die ik in ’t echt ook zag! Is dat een toeval!

Dit was een heerlijke vakantie! jammer dat ik zo snel moe ben. Voor volgend jaar heb ik nog niets gepland, we zien wel…

 
15 reacties

Geplaatst door op november 11, 2013 in Beieren, dagboek, foto's, het leven, natuur, sfeer, toeristen, toeval, vakantie, zomer, zon