Een jaar later. juli 18, 2010

Het dringt echt tot mij door dat ik veel te weinig blog. Niet dat ik niet wil, maar er is altijd wel een reden om het uit te stellen tot ‘s avonds.

Maar dan lukt het niet meer, mijn chemobrein is nooit op zijn best. Vooral wanneer ik moe ben, dwarrelt het in mijn hoofd door elkaar.Ook een boek lezen is heel moeilijk.

De oorzaak hiervan zou nog steeds liggen aan de narcose en de chemo. Ook de pillen die ik moet nemen, geven mij een ‘griepgevoel’, wat ook al niet bevorderlijk is voor mijn inspiratie.

Vorige dinsdag moest ik dus naar het ziekenhuis voor mijn na-een-jaar-keuring.

Ik wilde alleen gaan, geen gezelschap, geen chauffeur. Dit eerste jaar wilde ik gewoon afsluiten.

Voor mijn deur is er een bushalte, maar het was mooi weer en daarom wandelde ik naar het station.

Dit was de eerste keer dat ik de bus nam. In een wip was ik ter plaatse.

Ik was dik tevreden dat ik de groene K-gang niet moest volgen. (de oncoloog is voor de volgende keer) Dan kom je ook op de chemo-afdeling. Als ik daar binnenkom word ik al misselijk van de geur en de sfeer.

Bij de gynaecoloog was ik snel aan de beurt, maar ik vergat te vertellen dat ik last heb van mijn geheugen en soms heel verward ben. Je kan hier een link maken: geheugen=vergeten.

Op naar de radiologie voor mammo en foto’s. Dan wachten of er een echo nodig was.

Toen ik binnengeroepen werd, zonk de moed mij even in mijn schoenen. Maar het was om mij mede te delen dat mijn rechterkant goedgekeurd was. IK MOCHT GAAN!

Zonder gejuich-hoera-joepie-gevoel, ik besef heel goed dat dit minstens vijf jaar duurt. Maar één jaar afsluiten is al een overwinning!

Ondertussen heb ik leren doseren: mijn vermoeidheid is verbeterd en ik probeer elke dag naar buiten te gaan. Ik geniet van elke ‘goede’ dag!

Als ik de balans opmaak: ik ben ook wijzer geworden. Het klinkt heel cliché, maar in nood leer je de mensen kennen. Degenen die mij geholpen en gesteund hebben, ben ik voor eeuwig dankbaar!

Maar anderen, waar ik het niet van verwachtte, hebben weinig of niets van zich laten horen.

Ah ja… de uitslagen van het bloedonderzoek, die had ik niet zo snel. Als ik gebeld werd vóór vrijdag, was het slecht.

Omdat ik niets hoorde, wilde ik vrijdag mijn huisdokter opbellen om te vragen naar de stand van de tumormarkers, maar… ik vergat het.

Volgende week ga ik naar de kapper… leuk! (als ik het niet vergeet)

Update: mijn tumormarkers zijn gedaald van 23 naar 19… heel goed!

genk is weer een bruisende stad! juli 7, 2010

In die lange grauwe, koude winter zag alles er ook zo uit. Waar bleef de lente? Nergens was het echt gezellig…

Of lag het aan mij? Ik weet het eigenlijk niet… mijn inspiratie was een tijdje zoek… er malen zoveel dingen door mijn hoofd, maar niets om een logje over te schrijven.

Maar het begin van de zomer heeft precies alles weer doen herleven.

Plots veranderde er iets, een stad heeft zomer nodig, net zoals de mensen die er wonen of passeren.

Meer volk in de straten brengt kleur in die ruimte. Je loopt niet meer alleen rond.

Het begon met Genk on stage, wat veel mensen nog kennen als ‘Swinging Genk’ , eigenlijk toch ook niet mis.

Door het prachtige weer is er veel volk op afgekomen, er wordt gesproken van een record. Drie dagen volle bak muziek, eten en drinken. Ja, een beetje decadent misschien in deze tijden, maar de optredens zijn gratis. (alhoewel het niet zeker is dat het zo gaat blijven)

Nieuw was wel dat het jeugdpodium, J-Factor, verplaatst werd naar de festivalweide, hier tegenover. We wachtten af met gemengde gevoelens, want dit podium, dat vroeger aan de kerk geplaatst werd, zorgde ook voor het meeste lawaai. Gelukkig werd er net daarvoor een wet gesteld op het geluidsniveau. De organisators tekenden ook de overeenkomst, dat ze niet boven de 103 decibels zouden gaan.

Toen ze op vrijdag begonnen, leek het even fout te gaan… muziek was er niet te horen, wel bassen die het hele gebouw deden daveren…

Nee, dit ging ik niet uithouden, desnoods ging ik bij mijn zoon slapen.

Maar blijkbaar was het een test, en voor de rest viel het wel mee, maar er zijn altijd mensen die niets kunnen verdragen.(dat hoor je dan later)

En ja,  juli, zondagsmarkt, de grootste van Vlaanderen wordt hier gezegd. Daar ook een podium met optredens allerhande, en dat elke zondag van juli en augustus. Er stond ook een kleine kermis (met een frituur; een frietje uit de hand in een puntzakje, lèkkèr!)

De solden waren dan ook al begonnen, en door het mooie weer: overal terrassen! En in het keuren van terrassen ben ik héél goed!

Elke zomerdinsdagavond, zijn hier ook de Parkies-optredens, met bekende namen. Maar het viel mij op dat het gisteren precies wat vroeger gedaan was, de voetbal zeker?

De warmte maakt zo loom, maar ik kan ondertussen al veel langer wandelen. Mijn haar is teruggekomen in de vorm van een krullenbol. Mij goed dat er uiterlijk niets meer aan mij te zien is, ik hou niet van medelijdende blikken en word ook niet graag beklaagd.

De behandeling bij de kinesiste valt goed mee, behalve dat mijn brein soms door vermoeidheid niet zo op zijn best is.

Volgende week moet ik naar het ziekenhuis voor mijn grote ‘keuring’ , benieuwd hoe het staat met mijn K-dingetjes…

Fragiel. juni 13, 2010

Onze blikken kruisten elkaar, onvermijdelijk ging haar hand naar haar hoofd om te voelen of haar sjaaltje nog goed zat.

Ze was omringd door een zestal luidruchtige vriendinnen. Ik keek naar haar, ik weet niet hoe mijn blik overkwam, maar ik ken het gevoel.

In het geval ik met afschuw keek, was het omdat ik mij herinnerde hoe het was, de chemo en het verlies van mijn haren.

Ze was nog piepjong, misschien zestien lentes, ze leek zo fragiel en breekbaar.  Maar haar vriendinnetjes hadden haar gezichtje opgemaakt, heel mooi! Daarbij droeg ze grote opvallende oorringen, die haar wat zelfzekerheid gaven.

Ik had haar graag aangesproken om haar te vertellen dat ik wist hoe het voelt, de chemo. En dat ze mooi was en ik het heel moedig vond dat ze met haar vriendinnen in de winkelstraat liep. Ik had haar een knuffel willen geven en vertellen dat haar haren terug kwamen…

Maar ik heb niet gedurfd… ook al omdat ik niet wist hoe het ging overkomen… kon ze het wel aan wanneer er over het K-monster werd gepraat?

Een ding heb ik wel geleerd: hoe de mensen naar je kijken, als je geen haar hebt, is niet steeds zoals je het zelf  interpreteert, jammer dat ik dat niet vroeger wist…

terrassen. juni 5, 2010

Waarom niet terrassen bij je thuis?

De vuurrode geraniums hebben net water gehad en de potroos vol bloemknoppen is bladluisvrij.

In de lucht schettert een zwerm zwaluwen in scheervlucht alle beschikbare muggen bijeen. Zij doen het werk zodat we in de nacht niet geteisterd zouden worden door in het donker zoemende bloeddorstige monsters.

De overbuurman geeft in zijn mooie tuin de sla en tomaten drinken. Overal waar ik kan kijken, zitten mensen buiten te genieten van de draaglijke avondwarmte.

In de verte klinkt de schrille sirene van een ziekenwagen. Terzelfder tijd scheurt een race-moto over de baan.

Nog niemand horen klagen over de warmte, maar wel zeuren dat het mooie weer niet lang zal duren!

Ze vergeten te genieten van die enkele mooie dagen die we wel gehad hebben.

De gitzwarte merel in de boom laat zijn hoogste lied horen om eventuele indringers af te schrikken. Maar even later huppelt hij genietend rond tussen de natte sla in de groententuin. Even een douchke pakken, moet hij gedacht hebben.

Ik hoor ook nog een suske-wiet van een late vink.

Vanuit het jeugdcentrum klinkt af en toe een flard muziek, heavy metal, maar ik heb er geen last van, het kan mijn goede bui niet storen.

Langzaam, heel langzaam, worden de witte condensstrepen van de vliegtuigen donkerder.

Rondom worden de parasols als bij afspraak dichtgedaan, ze hebben de hele dag ten dienste gestaan.

De straatlantaarns floepen aan, net zoals mijn lampjes op zonne-energie, het zachte schijnsel verhoogt meteen de sfeer.

De zwaluwen zijn stil naar hun nestjes getrokken. Enkel de merel trekt zich van het halfduister niets aan.

Er fladdert een eenzame vleermuis voorbij, in de hoop dat er nog genoeg vliegend eten over is.

Dat was zaterdagavond.

Soms kan het leven ook gewoon simpel zijn…

Oei!!! mei 24, 2010

Mooi weer, zetel op het terras, kop koffie…

en de Knack.

Elke week krijg ik de Knack Van M., maar ik geraak meestal niet bijgelezen.

Naja… lezen… ik moet eerlijk bekennen dat ik verschillende artikels oversla, of diagonaal lees.

Maar er staan toch ook interessante dingen in die de moeite en de tijd waard zijn.

Op een moment dat ik verdiept ben in een column, doe ik een automatische beweging.

Tot mijn eigen verbazing zoekt mijn hand naar de muis om iets aan te klikken dat ik wil lezen.

Nee… zeg dat het niet waar is… na de muis-duim, nu de een of andere -itis!

Een muisklik in een tijdschrift… mwoehahahihi… waar gaat dit eindigen?  Toch geen vroege zonneslag zeker?

Klassiek in de kerk. mei 20, 2010

Dit bedoelde ik dus met de bewering dat mijn muziekkeuze heel uitgebreid is.

Met H. naar een klassiek concert in de kerk. Een koor geschoolde stemmen, van een universiteit uit Texas, op tournee door Europa. Volledig a-capella.

Zestien personen, met fantastische stemmen. De Latijnse gezangen lagen mij iets minder, omdat ze nogal lang duurden.

Deze ‘deep river’ sprak mij het meeste aan, omdat mijn hart zich dan precies opent. Dit is wel een andere groep, ook mooi.

Maar dewelke wij gezien en gehoord hebben, klonk nog veel mooier. Misschien door de soliste met de hemelse stem.

Het is een negro-spiritual.

Na afloop stonden de zangers aan de uitgang om iedereen persoonlijk te bedanken voor hun komst, wat heel sympathiek overkwam.

Laat mij u verbazen… mei 13, 2010

Misschien niet de muziek wat u van mij verwacht, maar… waarom niet?

Meiklokjes. mei 5, 2010

Deze bloempjes kreeg ik vandaag van mijn zus, vers geplukt in het bos.

De hele kamer ruikt naar dit heerlijke parfum.

Nog een verjaardag: op 19 mei 2006, ben ik begonnen met bloggen.

Eerst op Seniorennet en daarna op WordPress.

De tijd vliegt…

(foto aanklikken voor vergroting)

1 mei 2010. mei 2, 2010

Groot feest in Genk!

Ik keek er naar uit: eerst over de rommelmarkt wandelen slenteren, dan  de jaarmarkt. Op tijd frisdrank of koffie bijtanken.

Terug naar huis ging over de kermis. Misschien een puntzak frieten naar binnen spelen.

… als Murpfy niet langskwam.

Toen ik mijn ogen opende  ‘s morgens scheen het zonnetje vrolijk over mijn bed.

En daar was hij… heel even sloot ik mijn ogen en alles tolde rond naar rechts, terwijl ikzelf naar links draaide. Wat was dat???

Ik had geen migraine, nergens pijn, niet misselijk.

Op weg naar het toilet liep ik met gespreide armen om mijn evenwicht niet te verliezen. Een verschrikkelijk gevoel, dat kwam en ging.

Ik besloot om maar terug naar bed te gaan, misschien ging het over. Maar nee…

Toch maar weer opgestaan en ontbijt genomen, met mijn ochtendmedicatie, in de hoop dat het daarna zou beteren. Ik besefte dat dit de hele dag ging duren. Afwisselend ben ik in bed gaan liggen en dan weer rechtop in de zetel. Rondlopend in mijn nachtgoed, wat voor mij al heel zeldzaam is.

De enige reden die ik kon bedenken voor mijn ongemak: vermoeidheid!

Te voet naar de kinesist, oefeningen doen en weer terug. Dan was ik al moe, maar dat was nog alleen maar de voormiddag.

Donderdagnamiddag ben ik nog gaan scrabblen en daar ging het al niet. Ik zag geen fatsoenlijke woorden en alles raasde door mijn brein.

De enige oplossing die ik kan bedenken is maar weer een chauffeur vragen, die mij brengt en terughaalt. Met de energie die ik van het lopen uitspaar, kan ik iets anders doen. De rekoefeningen kan ik niet stoppen, want ik voel dat het helpt tegen het ‘plankgevoel’  onder mijn linkerarm.

Van de bloemenstoet, die hier vertrekt, heb ik alleen de geluiden gehoord en van het vuurwerk heb ik een deel gezien vanuit mijn zetel.

Tot zover 1 mei, waar ik mij op verheugd had.

Ggggggrrrrmmmmffff… ik weet dat ik dankbaar mag zijn dat ik er nog ben, maar dat het allemaal zo lang duurt…

Dierenliefde. april 27, 2010

Een eekhoorn verdedigt zijn dode maatje tegen enkele kraaien. Ontroerend… toch?

Mooie ronde getallen. april 25, 2010

Dit is te mooi om zomaar te laten voorbijgaan:

Ik heb nu momenteel

270 berichten,

110 categorieën,

4500 reacties.

Alles mooi afgerond, dat lukt geen twee maal!

Nu dat alweer! april 23, 2010

Drie maal per week ga ik nu naar de kinesist om mijn arm en schouder te laten masseren, zodat mijn pijnlijke spieren loskomen.

Ondertussen is het ook goed voor de lymfvaten-drainage. Mijn arm is niet dikker dan normaal, maar pijnlijker dan net na de operatie.

Omdat het niet zo ver is, ga ik er te voet  naartoe. Leuk, een voormiddagwandeling, goed voor mijn benen.

Vóór de massage krijg ik een verwarmd kussentje op mijn bovenarm en hals en daaronder twee stickers die mij elektrocuteren schokken geven, van kriebelend tot spastisch.

Er wordt mij gezegd als het te warm is, roep dan maar.

Oké, het voelt wel warm aan, maar toch goed te verdragen. Misschien had ik eraan moeten denken dat er plaatsen zijn waar mijn huid gevoelloos is, niet dus…

Resultaat:  na drie beurten kiné… ‘s avonds een dikke open blaar op mijn schouder! Nu is daar dus wel gevoel. nl: pijn!

Heel onverwacht, wie denkt er nu aan zo’n resultaat?

Nog even dit:  vorig jaar rond deze tijd, dacht ik nooit meer te zullen verjaren… verkeerd gedacht, want nu  zondag de 25ste komt er weer een jaar bij. Het voelt toch een beetje aan als een overwinning…

Is moeder aarde boos? april 18, 2010

Hebben we lang genoeg met haar voeten gerammeld en werkt ze dat nu uit?

Eén vulkaan, met een naam die waarschijnlijk enkel door IJslanders fatsoenlijk uitgesproken wordt, één vulkaan is erin geslaagd om bijna het hele luchtverkeer plat te leggen!

De beelden van die uitbarsting die daarvan op tv komen zijn indrukwekkend en hallucinant.

Maar waarom zouden ze dat land nu IJsland genoemd hebben? Er zijn gletsjers, maar ook geisers en vulkanen.

Bovengenoemde vuurspuwer zou ook nog een broertje hebben, dat na 200 jaar geslapen te hebben, ook wel eens voor een nog hevigere uitbarsting kan zorgen. Nog even en IJsland verdwijnt in zee!

Als klap op de vuurpijl (naja vuur) zou er sprake van zijn dat in Zuid-Italië ook zo ne slaper begint te ontwaken. Deze zou mogelijk een tsunami  veroorzaken die Zuid-Italië en Sicilië van  de kaart kan vegen.

Over naar de ruimte waar een ster op ontploffen staat en dan zijn we compleet.

Met bijna dagelijks aardbevingen, ga je toch echt denken en wat zal er morgen roet (of stof) in het eten komen gooien?

Wat nu wel opvalt: in nood komen de mensen wat dichter naar elkaar toe. Ze huren samen een auto, of zelfs bussen en delen de kosten om maar thuis te geraken. Op tv zag ik zelfs een dame in NY die een wildvreemde vrouw met haar kinderen onderdak aanbood.

Zou solidariteit dan toch nog bestaan of moet er eerst vanalles ernstig gebeuren?

Hopelijk blijft de regen nog wat uit, want ooit moet die asse toch terug naar beneden komen en ik vrees dat dat ook niet onze mooiste dag zal zijn.

Geen gekleurde zonsondergang. april 16, 2010

Al de hele dag werd er gepraat over de prachtige zonsondergang die we zouden hebben,   vanwege het vulkaanstof.

Niet dus, door de zware bewolking die het zicht belemmerde.

Daarom een foto van oktober 2008, ook met vulkaanstof.

Jammer dat er iets mis is met de afmetingen van de foto, er is weer iets veranderd. Te groot of te klein, ik zal het morgen nog eens nakijken.

De foto kan wel aangeklikt worden.

Wist je dit al? april 13, 2010

Heel wat dieren paren tijdens de lente, maar soms kan het er heftig aan toe gaan. Een overzichtje van de tien meest bizarre seksrituelen in de dierenwereld.

//

De bonobo is heel actief op seksueel vlak.

Platwormen vechten er om!

Bijen hebben een zwaar (seks)leven.

Gelukkig is het seksleven van een stekelvarken minder pijnlijk dan we zouden vermoeden.

Nijlpaarden hebben een bizar verleidingsritueel.

1. Onthoofding bij bidsprinkhaan
Mannelijke bidsprinkhanen komen best niet te snel klaar tijdens het paren met een vrouwtje. Zo durft het vrouwtje wel eens het hoofd van haar partner afbijten alsof hij haar prooi is. Uit studies blijkt dat mannetjes heel voorzichtig zijn als ze hongerige vrouwtjes benaderen. Tijdens het paren mogen ze niet te snel loslaten, want op het hoogtepunt van de actie is de kans het grootst dat een ontevreden vrouwtje haar partner onthoofdt.

2. Kousebandslang op dieet voor seks
De roodzijdige kousebandslang wil er op haar best uitzien voor haar partner. Daarom gaat de slang twee weken voor het paren op dieet. Met een lege maag kan de slang immers meer sperma opnemen. Dat sperma kan het dier jarenlang opslaan voor de bevruchting plaats vindt.

De slangen houden ook van groepseks. Soms proberen honderden mannetjes met hetzelfde vrouwtje te paren. Door al die aandacht komen vrouwtjes wel eens om het leven. Maar zelfs dat houdt de mannelijke slangen niet tegen.

3. Altijd en overal seks voor bonobo
De bonobo is geobsedeerd door seks. De apen gebruiken het voor alles: om elkaar te groeten, om ruzies op te lossen, om te vieren, enz. Ze doen het zelfs met leden van de eigen familie. Het zou het enige niet-menselijke dier zijn waarvan ooit gezien werd dat het ook aan tongkussen en orale seks doet.

4. Platwormen vechten met penis
Ook bij de platwormen gaat het er gewelddadig aan toe. De dieren zijn hermafrodieten en hebben dus zowel mannelijke als vrouwelijke geslachtsorganen. Ze gebruiken hun penis als een degen om elkaar te steken. De verliezer moet het sperma van de andere absorberen.

5. Genitaliën van honingbij exploderen
De kilometers die honingbijen afleggen om honing te maken zijn nauwelijks te tellen. Alsof dat nog niet genoeg is moeten de ‘gelukkigen’ met de koningin paren. Daarbij verliezen ze hun genitaliën, aangezien deze exploderen en in het lichaam van de koningin blijven. De arme bijen sterven dan ook na het paren.

6. Zweepstaarthagedis kloont
Mannetjes zijn niet nodig voor zweepstaarthagedissen om zwanger te raken. Vrouwtjes slagen er zelf in om een embryo te ontwikkelen. De jongen van de hagedissen lijken wel kloons, de exacte replica van hun moeder.

7. De ontkoppelbare penis van argonauta
Bij de argonauta, een inktvissengeslacht, worden de vrouwtjes tot vijf keer groter dan de mannetjes. Dat is echter geen probleem tijdens de paring aangezien de inktvissen geen contact met elkaar moeten maken. De mannetjes produceren sperma in een soort tentakel die ze kunnen loskoppelen. Deze ontkoppelbare penis zwemt zo in het lichaam van het vrouwtje.

8. Stekelvarkens en ‘plasseks’
Niet de stekels maken seks een vreemde onderneming bij stekelvarkens. Mannelijke stekelvarkens hebben wel de bizarre gewoonte om voor het paren over hun partner te urineren. En voor wie denkt dat de hel voor vrouwtjes pas begint als ze bevallen: de stekels van een jong stekelvarken worden pas een uur na de geboorte stevig.

9. Vinarmigen kiezen partner voor het leven
De voortplanting bij vinarmige vissen is heel vreemd. Mannetjes hebben geen apart spijsverteringsstelsel en kunnen zich niet onafhankelijk voeden. Daarom moeten ze na de geboorte een vrouwtje zoeken. Ze bijten zich als het ware vast, waardoor een enzym vrijkomt dat de huid van zijn bek en haar huid verteert. Zo kan het mannetje zich via het vrouwtje voeden.

Nadien is het mannetje eigenlijk niet meer dan een geslachtsklier die reageert wanneer het vrouwtje een ei produceert.

10. Nijlpaarden zijn echte verleiders
Niets houdt een mannelijk nijlpaard tegen om het hart van een vrouwtje te veroveren. Ze markeren hun territorium met hun uitwerpselen en proberen zo de aandacht van een vrouwtje te trekken.

(HLN)

Geen cd’s meer! april 10, 2010

Ik had me voorgenomen om geen cd’s meer te kopen, wegens minder interesse… maar heb me laten verleiden door Susan Boyle.

Een stem als kristal! Er staan verschillende songs op die me wel kunnen bekoren.

Zoals deze ‘cry me a river’ een beetje jazzy.

Maar ze zingt ook nog ‘amazing grace’  en ‘silent night’ en nog enkele bekende gospelachtige songs.

De begeleiding op piano had soms wat verfijnder mogen zijn, maar met gitaar klinkt het uitstekend.

In de winkel stond de cd bij ‘pop’ , ik zou ze eerder sorteren bij gospel.

Het is ook steeds mooi om op youtube haar optreden voor de jury te zien. Die medelijdende blikken veranderen al snel in grote verwondering en ik vind het prachtig hoe Simon zijn mond openhangt van verbazing.

Vanaf dat moment heb ik een groot ontzag voor zo’n talent. Ze mag dan een beetje excentriek zijn, who cares!

Nu alleen maar hopen dat de video niet verwijderd wordt van mijn blog!

Paracetamol, goedkoper? april 8, 2010

Door mijn K. hoor ik bij de chronische pijnpatiënten. Dus… dagelijks Paracetamol.

Ook voor keelpijn of verkoudheid en andere grieptoestanden. En wat kan je dan best doen?

Even met de bus de grens over en bovenstaande prijs betalen van 1.79 Euro, voor een grote doos van 100 stuks van 500 mgr.

Mijn huisdokter vond het goed dat ik die gebruikte, dus geen probleem.

Toevallig vermeldde ik het eens aan mijn apotheker… hij werd vuurrood, eigenlijk boos. Want volgens hem kon dat nooit het echte spul zijn… aan die prijs. Dat ik zomaar iets kocht en ook nog innam vond hij levensgevaarlijk. Dan kon ik evengoed iets op de markt kopen dat aangeprezen werd als pijnstiller. Dat is volgens mij toch alweer iets heel anders. Als ze in Nederland aan die prijs mogen verkopen, zal alles toch ook gecontroleerd worden zeker?

Ik zei heel rustig dat mijn huisdokter het goedkeurde. Waarop hij declameerde dat dokters niets kennen van medicatie-samenstelling, dat weet enkel de apotheker, want zij maken het.

Vorige week stond er een artikel in het CM-krantje, wat onmiddellijk mijn aandacht trok. Ik heb het uitgeknipt want ik zal het kunnen gebruiken.

Door een nieuwe regeling wordt Paracetamol veel beter terugbetaald; voor chronische pijnpatiënten.

Iedereen kan nu een grote verpakking kopen aan 7.85 euro, 100 tabletten van 500 mgr.

Gewone verzekerden zullen 1.29 euro betalen en mensen die recht hebben op een verhoogde tegemoetkoming 0.77euro.

Het zou kunnen dat ik daarvoor een attest moet aanvragen, maar het wordt niet vermeld in het artikel.

Haha… dan wil ik het gezicht van de apotheker wel eens zien, wanneer hij het nieuws verneemt…

(Bijna) Vrolijk Pasen! maart 28, 2010

Het is nog wat vroeg om Paaswensen uit te spreken, maar niet voor deze bloemetjes!

Zelfs het weer is terug normaal. Volgens de weerman krijgen we op 31 maart: maartse buien en op 1 april: aprilse grillen.

Noem het melig… maart 26, 2010

Af en toe mag het eens… toch?

Japan in de ban van bloesems. maart 22, 2010

Japan heeft de opening van het kersenbloesemseizoen officieel aangekondigd. En dat brengt altijd een vlaag van opgewonden Japanners met zich mee. Zij willen het jaarlijkse kijkspel voor geen geld missen. Het Japanse meteorologische instituut heeft gezegd dat de hoofdstad officieel in bloei staat.

In Tokio stromen mensen massaal samen in parken, en proberen er om de beste plaatsjes te bemachtigen. Ze bewonderen de bloesem en houden uitgebreide eet- en drinksessies. Het ritueel van het kijken naar de kersenbloesem gaat honderden jaren terug in de geschiedenis.

(bron HLN)

Eerste controle. maart 18, 2010

Twee dagen achter elkaar naar het ziekenhuis voor controle.

Ja het is bijna een jaar geleden dat mijn leven een heel andere wending nam. Mijn kapsel waar ik toen veel complimentjes voor kreeg, na de eerste chemo, al mijn haar weg.

Dag een, bij de gynaecoloog, zit ik tussen de zwangere vrouwtjes. Heel raar eigenlijk, nieuw leven en daar tegenover mensen zoals ik, die niet weten hoelang ze nog gaan rondlopen.

Het onderzoek op zich, houdt niet veel in. De pijn in mijn ribben en borstbeen is nog een uitwerking van de bestraling. Volgens de uitslag van de botscan, die wat verkalking in de ruggengraat aantoont, hoef ik van hem niets in te nemen. Ik ga daar buiten met een afspraak voor over vier maanden, plus voor een mammografie.

‘s Anderendaags naar de oncoloog, dat is op de afdeling chemo. Met tegenzin ga ik daar naar binnen.

Deze dokter beslist dat ik toch maar kalktabletten en ampules vitaminen D moet nemen. Hij noemt het de ‘levertraan’ welke we vroeger op school moesten slikken.

Na de bloedafname hoef ik niet op de uitslag te wachten en krijg een volgende afspraak in oktober.

Als de bloedwaarden niet goed zijn, gaat hij mij bellen en anders gaan de documenten naar de huisarts.

Dus wacht ik op… ‘geen telefoontje’…

UPDATE: volgens mijn huisarts zijn mijn ‘kankerdingetjes’ (mijn chemobrain heeft het woord vergeten voor ik het kon noteren) gedaald dus van 37 naar 23. En dat zou goed zijn.

Misschien weet er iemand het juiste woord en dan zal ik het aanpassen.

Volgens Libelleke zijn die ‘dingetjes’  tumormerkers. Gedaald is dus goed! Op naar de volgende!

De ganzenfanfare. (2) maart 13, 2010

(foto’s Hildeken)

Vorige week zondag was het shoppingzondag, de meeste winkels waren open.

De zon scheen, alhoewel het ijzig koud was.

Maar bibi wil wandelen, in het centrum.

We hadden weer het bezoek van de ganzenfanfare, voor de derde keer dat ik ze zie. Foto’s had ik nog van vorig jaar, dus het was niet zo erg dat ik mijn digitaaltje niet bij had.

Zo te zien hadden de stappers al een parade gelopen en waren ze nu aan hun rust bezig. Ik meen te weten dat ze twee rondes lopen van ongeveer een uur en daartussen  mogen ze rusten. De beesten zijn echt goed verzorgd, ze kunnen  in de kar, hebben eten en drinken en niets tekort.

Ik bleef een tijdje aan het hek staan om naar de kwakende, gaggende meute te kijken.

Komt daar een van de grootste dieren recht naar mij toe, haar bek groot open. Ik denk: die gaat mij proberen weg te jagen, maar verroer geen vin en hou oogcontact. Ze komt vlak voor mij staan en begint zowaar tegen me te ‘praten’. Op een klaaglijke toon. Ze krijgt ook antwoord in dezelfde intonatie. ‘Wat scheelt er? Wie weet wat je me wilt vertellen?’

Zo gaat het ‘gesprek’ een tijdje door en plots zegt ze ‘gag’ en stapt de loopplank op naar binnen waar het gezelliger is.

Maar baasje heeft het gezien en roept dat ze gaan vertrekken voor de volgende toer. Met tegenzin volgt ze het bevel op en aan het hekdeurtje kijkt ze nog even naar mij en brabbelt nog wat.

Ik veronderstel dat ze mij kwam uitleggen dat ze geen zin meer had om te marcheren, misschien lijk ik op iemand die ze kent?

Dieren hebben hun eigen taal, daar geloof ik vast in.

En ik?… sssssttttttt… misschien ben ik een ganzenfluisteraar…

Geen zwaailichten. maart 9, 2010

Heel hoorbaar rijdt er een ambulance in deze richting. Dichter en dichter, volgens de sirene. Een blik door het raam laat mij zien dat hij hier beneden stopt. Aan het gebouw hiernaast. De twee ambulanciers lopen met hun materiaal de afrit van de garage in.

Even later hetzelfde scenario met een MUG-wagen. Deze rijdt rechtstreeks de kelder in.

Er zal iemand onwel geworden zijn.

Een uur kan lang zijn… zolang duurt het eer de ziekenbroeders weer naar buiten komen. Langzaam, niet meer gehaast.

Wanneer de twee wagens leeg weer wegrijden, zonder zwaailichten, heeft het iets triest…

Het doet denken aan een slepende gang met afhangende schouders…

Alice in wonderland. maart 7, 2010

Vanaf 10 maart in de bioscoop. Hoezooo?

Vandaag is de zesde… lopen wij hier dan vooruit op de premières?

M. had kaarten gewonnen voor de bioscoop: gratis naar Alice in wonderland, in 3 D.

Natuurlijk hoefde ze mij geen twee maal te vragen om mee te gaan.

De zaal zat goed vol, gelukkig waren we wat vroeger, ik wil per se achteraan zitten. Dus hadden we keus genoeg, de plaatsen waren niet genummerd. Wat sommigen toch mee naar binnen sleuren om te eten, je houdt het niet voor mogelijk. Ik ga hier niet alles opnoemen wat ik aan voedsel zag passeren, maar wel dat ik een hekel heb aan die alles-doordringende geur van popcorn. Ze hadden zelfs een vuilbakje meegekregen om de afval in te doen, eigenlijk nog zo dom niet.

Maar nu over de film. Eigenlijk zit ik met een dilemma… ik wil hem niet afkeuren en ik wil hem ook niet aanraden.

De inhoud is noppes. Maar de speciale effecten zijn soms wel sterk. (met die bril)

Je ziet echt dingen door de zaal vliegen en hebt het gevoel dat je iets naar je hoofd gaat krijgen. Ook vogeltjes en blaadjes die van de bomen waaien lijken echt, alsof je ze kan aanraken.

Maar mijn probleem is iets anders… de ondertitels staan vlak voor je gezicht en de film lijkt wel tien meter verder. Mijn hersenen kunnen zich onmogelijk aanpassen aan het lezen en tegelijkertijd naar de film kijken. Ik word er misselijk van. De woorden zijn ook niet zo goed zichtbaar.

Eerst denk ik dat het aan mijn chemobrein ligt, maar M. heeft hetzelfde probleem.

Dan maar alleen naar de film kijken, die nogal gruwelijk is voor kleine kinderen.

Ik herinner mij de tekenfilm van heel lang geleden, dat was echt Disney. Van deze prent wist ik eigenlijk vooraf niet echt wat het ging zijn, enkel dat het zogezegd het vervolg was. En uit nieuwsgierigheid wilde ik die 3D ook eens beleven.

Er was weinig enthousiasme in de zaal.

één veelzeggend commentaar wil ik toch vermelden: toen ik op het toilet zat hoorde ik een kleine uk zeggen: ‘het had toch wat leuker mogen zijn, hé mama!’

Waar men gaat langs Vlaamse wegen… maart 6, 2010

(foto Menck)

Overal komt men Zeezicht tegen…