Pinky en haar babytje’s.

31mei05-004_466x350.jpg31mei05-002_466x350.jpgimm013_15_466x350.jpg

Een keer is ze mama geworden van drie schattige kleine caafjes. Wat jammer dat men die dan niet kan houden. Caviaatjes worden geboren met alles erop en eraan. Ze hebben een pelsje, tandjes en eten dadelijk mee van alles wat er voorhanden is. Je ziet ze bijna groeien. Ligt er een stapel eten of hooi, zie je die zo minderen. Ze eten je bij manier van spreken de oren van je hoofd. Maar het zijn zulke schatjes…

Op de derde foto was ze pas bevallen en je ziet hoe moe ze is. En die drie maar tateren en babbelen. De weegschaal duidt nog geen halve kilo aan, voor de drie samen, toen waren ze een dag oud.

Advertenties

Een man voor Phaedra. (deel 5)

hpim0180_466x350.jpgEindelijk voelt Stefan zich een beetje bekomen van zijn griep. Gelukkig kan hij nu weer mee met de rest, want door zijn ziek zijn heeft al veel van de pret moeten missen.

Vandaag gaan ze naar de sporthal. Ze zullen moeten bewijzen wie van hen de beste conditie heeft. Ja, zoiets moet je maar zeggen tegen een groep mannen!

Er is een systeem uitgewerkt over een afstand van twintig meter. Op de ‘biep’ moeten ze starten met lopen en vóór de volgende klinkt aan de overkant zijn. Het volgende signaal is om terug te lopen. In het begin valt het nog mee, maar de ‘biepjes’ volgen elkaar steeds sneller op.

Voor de start had Martine een gesprekje met Kristof. Ze vindt dat hij zich teveel op de achtergrond houdt. Maar die man zit nu eenmaal zó in mekaar, eigenlijk is hij gewoon zijn eigen rustige zelve en zal zich ook niet opdringen.

De eerste die opgeeft is Pascal. De twee laatsten die overblijven zijn Kristof en Koen. Ze lopen zich een ongeluk en uiteindelijk behaalt Koen de zege. Maar tot ieders verbazing toont deze zich plots heel grootmoedig en schenkt zijn overwinning aan Kristof, gewoon om de reden dat deze nog geen enkele date heeft kunnen bemachtigen. Het is niet heel van harte, maar blijkbaar wil hij hier iets mee bewijzen.

Natuurlijk laat Kristof zich dat geen twee maal zeggen, stralend en dolgelukkig neemt hij het bod aan, een toch zielig kijkende Koen achterlatend.

Voor de rest van de namiddag wordt er gespeculeerd en gefantaseerd waar die twee wel naartoe mogen zijn.

We zien Kristof aankomen in een Wellness-center, waar hij een lekkere douche mag nemen en dan in een witte badjas, aan de rand van een prachtig zwembad, Phaedra opwacht.

Er was gezegd dat hij haar te zien zou krijgen op een andere manier en dat is ook zo, wel niet in bikini (zoals sommigen gokten) . Eigenlijk is ze alleen maar in die badjas gehuld.

Beiden liggen naast mekaar om gemasseerd te worden. Het ziet er zalig uit, de warme stenen waarmee over hun rug gewreven wordt. Heel ontspannen en relaxed houden ze ondertussen een praatje. Phaedra vertelt over haar jeugd, haar ouders gingen uit elkaar toen ze zes jaar was, maar ze beweert er geen trauma aan overgehouden te hebben. Het is overduidelijk dat de rust van Kristof haar bevalt.

Terug in de villa moet hij uitgebreid vertellen wat er allemaal gebeurd is. De mannen willen er alles over weten. Koen is een beetje jaloers wanneer hij hoort hoe intiem de namiddag eigenlijk geweest is.

Die avond wordt de hele bende opgehaald door Alex. Hij wilt hen van dichtbij wat vragen stellen om zo een betere kijk op hun karakter te krijgen. Samen gaan ze eten in een brasserie. Hij geeft ook enkel hints over wat Phaedra eigenlijk zoekt in een man.

Daarna de ultieme verrassing; naar een café voor karaoke. Phaedra vervoegt het gezelschap en allen zingen met heel hun hart, de pannen van het dak af. Het klinkt allemaal niet zo heel zuiver, maar daar gaat het hier niet om, ze amuseren zich.

Stefan wordt uitgekozen om nog een uurtje met Phaedra in het café blijven zitten. Het is een kleine compensatie omdat hij al zoveel heeft gemist. In hun gesprek krijgt hij te horen dat haar dromen over een man eigenlijk dezelfde zijn als die van elke vrouw. Het verloopt daar allemaal vrij vlotjes.

Dan worden er drie mannen genoemd, waarvan er een naar huis zal moeten.

Wanneer Kristof zijn naam valt, schrikt Phaedra precies. De twee anderen zijn Jurgen en Glenn. Martine vindt Kristof eigenlijk te alternatief en niet echt passen bij Phaedra. Of hij zijn kapsel zou veranderen om haar… ik weet het niet, hij is gewoon zichzelf.

Jurgen mag naar huis vertrekken en ondanks hij zich steeds een beetje afzijdig hield, is het afscheid heel emotioneel. Dina moet hem een beetje troosten en van Phaedra krijgt hij ook nog een dikke knuffel.

Maar dan is er nog een grote verrassing; tot schrik van de twee andere genomineerden, die ondertussen al opgelucht adem haalden, horen ze dat er nog een man weg moet. Kristof en Glenn moeten beiden hun koffers pakken en slechts één van hen zal de volgende keer terug komen. Wie… dat is voorlopig nog een raadsel.

Dan zullen ze nog met zes zijn…

Posted in TV

Nog geen lente! (met update)

Waar blijft het zonnetje welk ze ons voor vandaag beloofd hadden? Ik wil naar het park gaan om foto’s te maken. Maar alhoewel het niet koud is, toch nog steeds een bewolkte lucht.

Na de (korte) winterprik die we gehad hebben, zijn mijn Primula’s nog steeds even mooi. Dat was gewoon ’s avonds naar het weerbericht kijken en ging het vriezen, haalde ik mijn gele schatjes naar binnen. Ze kunnen wel een beetje tegen de kou, maar er waren nachten bij van min zeven gr., en dat vertrouwde ik toch niet zo goed. Het mooie aan die vroege bloeiertjes is dat ze meegaan tot na de ijsheiligen, wanneer het tijd wordt voor de zomerbloemen.

Wat ik in mijn bakken ga zetten weet ik nog niet. Het worden misschien hanggeraniums of petunia’s. Heel mooi zijn rode bloemen met enkele Lobelia’s ertussen, maar die doen het bij mij nooit zo goed. Vroeger had ik een grote tuin, maar ik ben even tevreden met mijn bloembakken op mijn terrasje. Is er zo geen spreekwoord; van de nood een deugd maken?

Jaaah… nog een beetje geduld…

Update- De zon was toch van de partij en ik heb voldoende nieuwe foto’s kunnen maken.

Er was ook die man met zijn vislijnen en tentje. Daar klopte ergens iets niet mee. Op een gegeven moment heb ik hem gevraagd of het misschien verborgen camera was, maar hij heeft daar niet op geantwoord. Dus mocht ik ergens opduiken in ’t een of ander programma… aaaargh… hopelijk knippen ze mijn nonsens er uit. Ik heb met een uitgestreken gezicht gezegd dat ik van de krant was. Gelukkig doet zot zijn nog steeds geen pijn…

De foto’s staan hier boven.

Het lijk in de namiddag. (deel 3)

Van Hoof besloot maar met de deur in huis te vallen en zei:

‘Het zou zich wel eens om een moord kunnen handelen’ terwijl hij nauwlettend de man in de gaten hield. Deze schrok nu en werd lijkbleek. Zijn handen beefden terwijl hij de deur wat meer opende.

‘Is je vrouw ook aanwezig? Misschien mogen we jullie enkele vragen stellen? Zuiver routine.’

‘Ja… natuurlijk… kom maar binnen.’

Hij ging hen voor naar de woonkamer en opende uitnodigend de deur.

‘Marie… schrik maar niet, hier zijn twee heren van de politie die ons enkele vragen willen stellen.’

Van Hoof trad binnen en bekeek het interieur dat minstens vijftig jaar oud was en hoogstwaarschijnlijk nog in zijn oorspronkelijke staat verkeerde. Ook het behang met de ouderwetse bloemenmedaillons was al lang uit de mode. Tegen de muur stond een lange buffetkast met een schemerlamp, waarboven een perkamenten kap stond. Zijn blikken bleven daar even hangen, lang geleden dat hij nog zoiets gezien had. Hij meende zich te herinneren dat zijn grootmoeder er een bezat. De moderne kleuren-tv paste niet echt in het geheel.

In een gemakkelijke zetel, met hoge rugleuning, zat een erg dikke bejaarde vrouw. Het grijze haar in een dotje bijna grotesk bovenop haar pafferige hoofd. Haar armen lagen steunend op de leuning weerszijden van haar, terwijl ze hem nieuwsgierig aankeek.

‘Jullie zijn nog laat op pad’ zei ze nogal familiair. Haar stem klonk wat rasperig, ze had duidelijk last van astma, waarschijnlijk nog bemoeilijkt door haar gewicht.

‘We doen een onderzoek naar een melding die vandaag binnenkwam. Ik zou graag weten of je vandaag de hele dag in huis was.’ Van Hoof besloot om haar ook maar te tutoyeren.

‘Ik ben steeds thuis, mijnheer, ik kan haast niet meer lopen. Dus wie mij moet hebben, zal mij snel inhalen.’

Het moest als een grapje overkomen, maar niemand lachte, gezien de situatie. Van Hoof wendde zich nu tot de oude man.

‘En mijnheer Benssen?’

‘Ik kom alleen buiten om eens een boodschap te doen, maar vandaag ben ik nergens geweest.’

Het viel de inspecteur op dat de woning kraaknet was, het zou hem verwonderd hebben indien ze dit onder hun tweetjes konden.

‘Heb je soms een poetsvrouw ofzo?’

Ze keken elkaar een beetje besluiteloos aan en het duurde geruime tijd eer de vrouw met een zucht antwoordde.

‘Het meisje van de buren, Suzy, komt hier halve dagen helpen… krijgen we daar nu problemen mee?’ haar stem klonk heel angstig.

‘Waarom problemen?’

‘Wel, euh… het is in ’t zwart. Met ons pensioentje kunnen we niet meer dan dat.’

Melis draaide zich om, want hij kon met moeite zijn lach bedwingen. Maar Van Hoof, met zijn jarenlange ervaring, krabde eens in zijn haar alsof hij lang moest nadenken. De twee keken hem met angstige ogen aan.

‘Neen natuurlijk niet,’ stelde hij hen gerust,’ dat is onze winkel niet.

‘Is het meisje… die Suzy, vandaag hier geweest?’

‘Ja, ze komt altijd om negen uur en vertrekt nadat ze de vaat van het middagmaal gedaan heeft.’

Een man voor Phaedra (deel 4)

hpim0162_466x350.jpg

De arme Stefan is nog steeds doodziek, hij ziet er ook verschrikkelijk bleek uit. Als attente room-mate, neemt Kristof een andere kamer om hem minder te moeten storen, zodat hij rustig kan slapen.

Die dag mogen ze gaan kleiduifschieten. Het is weer eens iets origineels en door de onderlinge competitie, lijken de mannen soms wel aandoenlijke kleine kinderen. Er moet één winnaar overblijven en dat wordt… Jurgen.

Phaedra is duidelijk tevreden als ze ziet met wie ze mag gaan paardrijden. Eigenlijk is Jurgen verschrikkelijk op zijn ongemak, omdat hij bang is van paarden. Maar hij bijt op zijn tanden en zet door. Eerst naast het dier om een beetje te wennen. Daarna maken ze samen een mooie tocht door een herfstig bos, terwijl de zon lange stralen tussen de bomen doorstuurt.

Kristof, (lijkt eigenlijk een heel lieve man), is bezorgd om Stefan en brengt verslag uit over het schieten en de winnaar. De zieke is echt ongelukkig omdat hij zich nog steeds hondsellendig voelt. Tot zijn grote spijt heeft hij al veel van de pret gemist.

Na het paardrijden wacht er een aangename verrassing op Jurgen. Een heel romantisch haardvuur en dampend-warme chocolademelk.

Dat hij zo enthousiast zou beginnen te vertellen had Phaedra niet verwacht, het verrast haar een beetje. Blijkbaar houdt zij van mannen die veel te vertellen hebben.

Ondertussen, in de villa, zitten de anderen ongeduldig te wachten en te fantaseren. Voor hen duurt dit uitje veel te lang.

Wanneer Jurgen dan binnenkomt, wordt hij letterlijk bestormd met vragen en moet hij uitgebreid vertellen over zijn heerlijke namiddag.

’s Anderendaags, een onverwachte opdracht: een hondenpakje ontwerpen. Aan hun ongelukkige verbaasde blikken te zien, merk je wat ze daarvan vinden. In drie groepjes wordt er eerst een idee verzonnen en dan gaan ze aan de slag. Er zijn zelfs kleine hondenpaspopjes voorhanden.

Een hondje krijgt een trouwkleedje in zwarte voile, met daaronder een soort (naja) lingerie. Zelfs Dina is onder de indruk van de creaties.

De drie stuks worden ingedeeld in: komisch, origineel en functioneel.

Koen, Jan en Marnik winnen het etentje met de vrouw waar ze al hardop van dromen. Al waren ze liever niet met drie geweest.

De thuisblijvers laten het niet aan hun hart komen en bestellen pizza.

In het restaurant wordt er heel chique ‘nouvelle cuisine’ geserveerd. Op vraag van Phaedra welk nu eigenlijk hun lievelingseten is, antwoorden ze alle drie tot haar ontgoocheling: frietjes. Waarop haar droge commentaar: dan gaan we de volgende keer naar een frietkot.

De mannen loeren een beetje naar elkaar, ze hopen alle drie de uitverkorene te zijn. De dag eindigt stijlvol met champagne.

’s Morgens een nieuwe verrassing: Phaedra’s vader runt een slopersbedrijf. Vandaag mogen ze daar hard gaan werken, boterhammetjes en koffie moeten ze zelf gereedmaken.

Het is inderdaad heel zwaar werk, maar ze moeten bewijzen dat ze de handen uit de mouwen kunnen steken. Ook Stefan wil er absoluut bij zijn, bevend zit hij ’s middags zijn boterhammetjes op te eten. Phaedra heeft met hem te doen en brengt hem persoonlijk een lekkere kop warme kruidenthee en een troostend woordje.

De vader duidt Koen aan als de beste, die daarmee vrijstelling krijgt van al naar huis gestuurd te worden.

Het is weer een Jan die mag vertrekken. Eigenlijk zag hij het zelf ook al niet zo zitten, wat af en toe ook duidelijk te merken was. (ik weet niet zo goed of er nog ‘Jannen’ overblijven)

En toen… waren er nog acht…

Posted in TV