RSS

Maandelijks archief: juli 2008

Koreanen moeten gras eten om te overleven.

Noord-Korea wordt getroffen door een hongersnood die zeker zo ernstig is als die in de jaren 90. Toen kwam een miljoen mensen om het leven. Het Wereldvoedselprogramma (WFP) breidt daarom de voedselhulp in het land uit.

Gras
Noord-Korea telt 23 miljoen inwoners en heeft zeker tot oktober volgend jaar hulp nodig. Dan is de oogst binnen en zou de hulp kunnen worden verminderd. Volgens de directeur van het WFP eet de helft van de Noord-Koreanen nu voedsel uit het wild, zoals gras en wortelen.

Dringend
In juni leverden de Verenigde Staten namens het WFP al 400.000 ton voedsel af in Noord-Korea. Meer voedsel is dringend nodig, aldus het WFP. Ook zoekt het VN-programma 20 miljoen dollar (13 miljoen euro) om de voedseltransporten te organiseren. De honger in Noord-Korea wordt veroorzaakt door hoge voedselprijzen en verwoestende overstromingen die vorig jaar de oogst vernielden. (anp/gb)

 
11 reacties

Geplaatst door op juli 30, 2008 in krant

 

Daar is de zon… jaja…

Zie je nu wat ervan komt, dat gezeur … wij willen zon.

Door de dag kan je amper ademhalen en daarna onweer.

Eerst ging vorige week maandag de zomer beginnen, jawadde, ik had al zo’n vermoeden. Geen zon, niks, noppes!

Voor zaterdag was de voorspelling van het weerbericht veelbelovend… aan zee.

Maar voor Limburg: onweer en nog eens onweer.

Ik hoefde niet lang na te denken, mijn treinkaart bevatte nog twee ritten, ik ging naar zee. Mijn tas is rap gepakt, buiten de gewone vrouwelijke benodigdheden, een regenscherm en een opplooibaar regenjasje, dat weinig plaats inneemt en soms ook kan dienen voor als er veel wind is. Geen van beide heb ik nodig gehad. Eventjes wat bewolking, maar de rest van de dag stralend weer. Ook 28 gr. maar met lucht bij, heerlijke zeelucht.

Een dagje zee betekent voor mij vooral genieten, dat bestaat uit: eten, drinken, wandelen, winkels in en uit, niet per se in die volgorde. En mijn terrasjes niet te vergeten. De Venetienne, waar ze Ice Tea serveren met een schijfje limoen… lekker, lekker…

Op een moment zat ik net naast een parasol en voelde enkele drupjes vallen. Rond mij gekeken, maar het bleek alleen bij mij te zijn. Omhoogkijkend zag ik dat ze echt uit de lucht vielen. Alhoewel de zon scheen en er maar enkele fijne wolkensliertjes te zien waren. Het moet een heel klein wolkje geweest zijn. Nu had ik zowaar mijn eigen privé-regenwolkje.

Ik besloot om de trein van tien na zes te nemen (drie uur sporen), maar heb toch even getwijfeld… het was nog zo heerlijk warm… zou ik een uurtje later vertrekken? Maar dan was het misschien een stormloop van mensen die net hetzelfde idee hadden als ik.

Even vóór Hasselt begon het te gieten en tegen dat we aan het eindstation kwamen, viel het water met bakken uit de hemel.

Goh… daar stond ik mooi, met mijn witte driekwartbroek en open schoentjes. Gelukkig had ik mijn regenscherm en dito jasje bij (wat een voorzienigheid). Wachten bracht niets op, het bleef maar gieten. (dat was wat anders dan een privé-wolkje)

Voor een bus, die aan mijn deur stopt, was het te laat. Het is maar tien minuutjes gaan en dat deed ik dan maar.

Djeezus, wat was ik nat! Mijn voeten sopten in mijn schoenen en zelfs mijn regenscherm vertoonde al lekkages (net in het midden, waar dat topje zit).

Awel, toen vond ik het echt spijtig dat ik niet een uurtje langer ginder gebleven was!

 
16 reacties

Geplaatst door op juli 27, 2008 in dagboek

 

Award- stokje.

Wat een eer… van madameblogt kreeg ik deze award, waarvoor dank, maar het is in feite een stokje.

De bedoeling is dat je hem doorgeeft aan zeven blogs welke je graag leest.

Jammer genoeg weet ik niet hoe ik de links erbij moet plaatsen zoals het eigenlijk zou moeten. Maar ik stuur mijn favorieten een berichtje in het reactieluik. Wie naar de blogs wil, vindt de namen in mijn blogroll.

En van de genomineerden wordt verwacht om ook zeven andere blogs deze eer te schenken.

Ik ga dadelijk aan de slag:

Dorien, omdat ze net als ik van cavia’s houdt.

Chocomoose, omdat hij zo vertederend kan schrijven over de zapjes.

Tante Annie, omdat ik vermoed dat ze hier ergens dichtbij woont.

Adelheid, omdat haar blog overloopt van poëzie, die ik niet altijd begrijp, maar dat hoeft ook niet. Het is allemaal zo mooi om te lezen.

2Complex, ze schrijft helemaal niet complex, fijn blogje om te lezen.

Margo, omdat ik het gevoel heb dat wij samen goed zouden kunnen praten.

Lentesneeuw, een blog dat mij aantrekt, waarom? Gewoon omdat het zo is…

Jullie kunnen de award op je eigen blog zetten en dan de zeven andere uitverkorenen vermelden.

En dan zijn er nog zoveel blogs die ook in aanmerking komen, maar ik moet mij beperken tot zeven… jammer…

Nogmaals dank aan Madame voor de uitleg om de links alsnog te kunnen maken. Joepie! Weer iets bijgeleerd!

 
22 reacties

Geplaatst door op juli 24, 2008 in stokjes

 

Motard beseft pas na 120 km dat hij zijn vrouw vergat.

Toppunt van verstrooidheid: een motorrijder die pas na 120 kilometer in het snotje krijgt dat hij zijn achteropzittende vrouw kwijtgespeeld is. Het overkwam een 53-jarige man en zijn acht jaar jongere vrouw toen ze gisterenmorgen terugkeerden van een verblijf in Duitsland.

Tank volgooien
Het koppel wilde in de omgeving van Strasbourg nog snel even de tank volgooien en de innerlijke mens versterken, maar dan loopt het fout. Meneer vertrekt alleen en zit al bijna in Mulhouse als hij voor het eerst onraad ruikt. In paniek rept hij zich naar de eerste politiepost op zijn weg en verklaart dat zijn vrouw “er ongetwijfeld afgevallen is en ergens op de snelweg moet liggen”.

Goed excuus
Een uitgebreide zoektocht levert uiteraard niets op, want mevrouw zit intussen geduldig te wachten aan het tankstation. Vier uren en een telefoontje met een vriendin later raakt het mysterie dan eindelijk opgelost. “Al die tijd wachtte ze rustig op de plek waar hij haar achtergelaten had. Gek genoeg bleef de man zelfs dan beweren dat hij er zeker van was dat hij zijn passagier meegenomen had”, aldus een opgetrommelde agent. Voor de motard in kwestie zat er niets anders op dan de 120 kilometer in omgekeerde richting af te leggen en… een goed excuus te verzinnen. (svm)

 
12 reacties

Geplaatst door op juli 23, 2008 in krant

 

Weeral Big Brother.

Het begon er mee dat ik vandaag naar Maastricht wilde met de bus. Op Belgische feestdagen zijn de winkels daar open en ondanks de zondagsregeling van ‘De Lijn’ waren er nog extra bussen voorzien. Zoveel volk werd er dus verwacht.

Maar toen mijn wekker afliep en ik het buiten hoorde gieten, net zoals in de nacht trouwens, was mijn zin al over. Rondlopen in de regen en overal kletsnat binnengaan. Nee, morgen dinsdag is er ons verzekerd dat het mooi weer is, dus ik ga morgen.

Via google wilde ik even uitzoeken wanneer de wekelijkse markt is, ik dacht dinsdag en vrijdag, maar het is woensdag en vrijdag.

En dan zag ik plots staan: webcam live Vrijthof. Nieuwsgierig als ik ben klikte ik aan en inderdaad, je zag het hele Vrijthof. (het weer was daar nog slechter dan hier). Maar voor het eerst zag ik bewegende beelden. Meestal zijn het foto’s die na zoveel tijd ‘hernieuwen’. Nu zag ik mensen lopen met regenschermen, bomen die bewogen in de (felle) wind en voortjagende wolken.

Het gaf mij een gevoel alsof ik het wiel ontdekt had en begon verder te zoeken.

Ik kan nu ook zien welk het weer aan zee is, in Nieuwpoort.

Dan zocht ik op ‘Genk’. En ja hoor: het hele stadsplein werd zichtbaar. Eerst geen beweging, maar de reden was dat er helemaal niemand rondliep, want plots zag ik een koppel dat de hond uitliet. Dan ook een man met regenscherm die zijn kinderen ‘uitliet’. Er werden mij plots tal van mogelijkheden geboden: Ik kan zien of het druk is op de wekelijkse markt, alsook de rommelmarkt. Heel veel evenementen vinden daar plaats. Misschien vind ik ook nog geluid, zodat ik alles van hier uit kan beleven.

Een tweede webcam staat gericht op het jeugdcentrum. Dus als daar nu op een vrijdagavond iets ‘loos’ is, even kijken waarom ik de politiesirenes hoor.

Waw! Overal waar we lopen worden we bekeken, weliswaar onherkenbaar, maar toch.

In Nederland gaan ze nog verder. Je ziet binnen in een coffeeshop of in een ijssalon en bij die laatste waren de mensen wel te herkennen.

Het doet toch raar, ik voel mij een beetje een gluurder, een Big Brother euh… sisther dan.

Wanneer ik op het plein loop zal ik eens zwaaien voor diegenen onder jullie die net aan ’t kijken zijn!

 
19 reacties

Geplaatst door op juli 21, 2008 in dagboek, dagelijks

 

Opwarming? waar?

Waar blijft de zomer, waar is de zon?

’t Is koud, maar ik hoop dat ze weldra zal komen.

De bloemen die wachten

raken niet in bloei.

En veel mensen vertrekken naar Rome.

Weldra is ’t weer herfst, het gaat ook zo snel.

Opwarming, daarvan is weinig te voelen.

De planten verzuipen

die zijn nat genoeg.

Toch blijven de mensen hier wonen.

Waar is de zomer, waar is de zon

Misschien in mijn dromen maar ooit zal ze komen…

 
21 reacties

Geplaatst door op juli 17, 2008 in dagelijks

 

Wat zou ik doen?

Soms wanneer ik rond wandel, denk ik wel eens: Kan ik niet eens iets moois of waardevol vinden. Je hoort zoveel over mensen die een armband of een gouden ring verliezen. Zelf ben ik ook wel al eens iets kwijt geraakt. Maar iets vinden… vergeet het maar.

En wat zou ik ermee doen (moest ik uiteindelijk toch eens iets tegenkomen dat een ander verloor) Ik denk dat ik het zou houden… ja beslist…

Want hoe moet je er achter komen aan wie het toebehoort?

Vandaag ging ik boodschappen doen. Enkele betalingen bij de self-banking. Ik moest nog even wachten, er zijn maar twee automaten en die waren beiden bezet.

Eindelijk ben ik aan de beurt en begin met mijn kaart in te geven en zie dan plots naast mij een herenportefeuille liggen, gewoon op de desk. Die moet van die mijnheer zijn die daarnet vóór mij was en daarna de bank binnenging naar het loket.

En op zo’n moment reageert mijn verstand automatisch. Ik neem de brieventas en ga naar binnen: mijnheer uw portefeuille!

Die man was natuurlijk heel tevreden. Jaja, ik zou dit en ik zou dat…

Zelfs geen dilemma, geen ogenblik gedacht: ik wacht even en samen met mijn papieren steek ik hem dan in mijn handtas. Niets van dit alles.

En al zat er 50 € in, was ik dan rijker als ik ze gehouden had? Ik hoef niets wat mij niet behoort.

En ik zal ook gerust slapen vannacht, geen slecht geweten zal mij wakker houden.

 
17 reacties

Geplaatst door op juli 15, 2008 in dagboek