Gelukkig Nieuwjaar!

HPIM1200

Advertenties

Wie zijn ze… waar komen ze vandaan… waar gaan ze naartoe?

Natuurlijk heb ik het over de pop-up winkels.

Vandaag staat het pand nog leeg en de volgende keer dat je er passeert… is het een bloeiende zaak…

Als paddenstoelen verrijzen ze, niet uit de grond, maar het klonk zo goed!

We hebben hier nu een bloemenzaak en toen ik eens ging kijken, herinnerde ik mij de beschrijving welke ik bij Menck gelezen had… bossen van vijftig witte tulpen, amaryllissen in brede kartonnen dozen… en alles vrij goedkoop! Ja, het leek te matchen, alleen de naam was niet hetzelfde. Deze winkel heet: bloemengigant.

20150125_113416

En dan onverwachts, verdwijnen ze weer… naar andere oorden?

Moet ik mijn kanarie een andere naam geven?

Ik heb met Peppi al ’t een en ’t ander beleefd!

De eerste keer dat ik zijn nageltjes wilde knippen, was hij een beetje onwillig om zich te laten pakken.

Maar het lukte, en opgelucht zette ik hem terug in zijn kooi.

Maar schrok ik mij daar bijna een hartstilstand… er liepen druppels bloed uit zijn pootje…

Ik was er zeker van dat ik niet te diep geknipt had.

Na een tijd werd het duidelijk dat hij zich gekwetst moest hebben op het ogenblik dat ik hem ving. Ergens in de kooi tegen iets scherps gestoten?

Al snel hing de hele behuizing onder het bloed… gruwelijk.

Ik was er al van overtuigd dat hij eraan ging, zoveel bloed uit zo’n klein beestje!

Gelukkig stopte het na een tijdje, maar ik durfde nergens aankomen uit schrik dat het opnieuw ging bloeden.

’s Anderendaags… een blauw pootje en een lichte zwelling, dit moest dringend ontsmet worden… maar hoe ging ik dat oplossen?

Een plantenspuit met ontsmettingsmiddel moest hier helpen. Ook een goede scheut azijn in zijn badwater, zodat hij zijn pootjes ontsmette als hij erin sprong.

En ja hoor… op twee dagen tijd was zijn pootje weer normaal! Toen durfde ik pas aan de bloedspatten beginnen te vegen. Wat een opluchting!

Ik plaats hier nog eens de foto, bij twee maal vergrotend klikken zie je aan zijn linkerpootje waar het teentje vastzit aan de poot nog een klein schrammetje.

 

kanarie 006

Maar dat was niet alles. Op vakantie kreeg ik een berichtje: verrassing: we hebben Peppi zijn nageltjes geknipt en hij zij is een vrouwtje…

Zal ik haar nu anders noemen? Hahahaha… dat maakt toch niet uit hé!

Maar nu heb ik een zingend vrouwtje, ik zei toch al dat zij speciaal was!

Het schijnt heel zeldzaam te zijn, maar zou iets te maken hebben met hormonen.

Beieren, juli 2013.

De naam alleen al klinkt als een klok: Schonau am Konigssee. Wat een prachtige streek!

107

Het ligt tegen de Oostenrijkse grens, zodat je een beetje in twee landen zit. 047

Die snoezelige wolken zijn warmte-onweders, ze ontstaan plots uit het niets en verdwijnen weer even snel, na een fikse regenbui. Maar het is er warm genoeg! (ik zei toch al dat ik geen tropische hitte meer wilde)

045

Dit beeld zie je dan ’s morgens.

Die Konigsee is voor ons natuurlijk een meer, op wandelafstand van het hotel. (met natuurlijk ook een winkelstraat)

019

Hier vind je nog natuur!

We hebben ook mooie uitstappen gedaan, een boottocht op het meer, naar de befaamde Bartholomeuskerk, waar ze een cafetaria van gemaakt hebben.

Het leuke is dat in de helft van het meer, de boot stopt en een trompetblazer ons laat genieten van een driedubbele echo!

067

069

In Salzburg kwamen we deze Mozart tegen, die lijkt te zweven, maar we hebben natuurlijk eens stiekem naar zijn voeten geloerd. De arme man stond op een héél klein plaatje, met bevende voeten van de inspanning! Hij mocht dan ook niet bewegen! Persoonlijk vond ik dit onmenselijk en hopelijk wordt hij goed betaald, voor zo’n foltering!

054

050

Ook mooi, deze winkel waar het een heel jaar door Kerstmis en Pasen is. Al ooit gezien: een kerstboom met paaseieren in?

018

Hilde in het salon. De dames van het personeel droegen daar allemaal ‘dirndls’ met diepe ‘inkijk’ tot groot jolijt van de heren!

Zeker een bezoek waard was ook het ‘Adelaarsnest’ in Berchtesgaden. Oké, als je het verbindt met ‘Hitler’ is het een beetje bitter, maar laat die naam even terzijde en je beleeft iets onvergetelijk!

IMG_2529

Deze foto heb ik dank zij Hilde, die nog wat wilde klimmen. Je gaat naar boven met hun eigen bussen, op smalle wegen.

102

Deze tunnel gaat zo’n honderd meter naar het midden van de berg, waar je via een gouden lift (zo groot als een living) de resterende 124m naar boven aflegt.

Er hoort een heel verhaal bij, dus mocht het u interesseren, even naar Wikipedia!

094

Het uitzicht is gewoon fantastisch!

098

Deze Alpenkauwen, met gele bek en rode poten, zijn verlekkerd op de frieten mét, van de toeristen!

077

Speciaal voor Menck!

040

Deze berg overheerst de hele omgeving. Er hangt ook een legende aan vast: over een koning die niet gehoorzaamde en daardoor samen met zijn familie in steen veranderde. De kleine topjes in het midden zijn de kinderen, tussen hun vader en moeder… De Watzmannfamilie…

20130912_204956

Maar dit is nu het mooie… Hetzelfde beeld zag ik in de serie ‘sturm der liebe’ waar ik dagelijks naar kijk.

Dus kan ik telkens genieten van de mooie beelden, die ik in ’t echt ook zag! Is dat een toeval!

Dit was een heerlijke vakantie! jammer dat ik zo snel moe ben. Voor volgend jaar heb ik nog niets gepland, we zien wel…

Peppi de kanarie.

kanarie 006

Wanneer ik een nieuw huisdier neem, ga ik uitgebreid op tinternet zoeken, zodat ik alles weet over mijn beestje.

Alle kanarie sites hebben het erover dat je vogeltje niet teveel mag eten; één koffielepel voeder per dag. Oké, we doen ons best met de informatie.

Toen ik hem kocht (hij was nog zo jong dat de mevrouw niet 100% zeker was of het wel een mannetje was), maar indien hij na twee maanden niet zong, mocht ik hem ruilen. Hij was echt petieterig klein en schattig natuurlijk.

En binnen de voorgestelde tijd begon hij inderdaad te zingen. (en groeien)

Hij heeft een vaste routine: om acht uur, doek over de kooi om stress te vermijden, want één dag ga je vroeger slapen dan de andere. Elf uren licht heeft hij nodig en de rest is slapen. Het blijkt ook te helpen, van de hele nacht hoor ik hem niet en door de dag heb ik een rustig beestje, dat speelt en zingt.

Tot vorige week, alles oké… tot hij plots reclameerde als hij moest slapen.

Geen flauw idee waarom… ik zag ook iets van ellende in zijn blik en hield hem nauwgezet in ’t oog.

Dan kreeg hij precies een afwijkend gedrag… hij begon zijn uitwerpselen op te eten… jawadde, zoiets had ik nog nooit gezien. Misschien was het uit verveling, maar hij speelde toch de hele dag. Het zingen was wel geminderd.

Weer gezocht voor een verklaring, weinig, behalve één site, waar ik las dat kanaries snel kunnen verhongeren.

Test: een vol bakje met eten… heel veel belandde op de vloer, maar… hij keek weer blij en zong terug!

Na veel geprobeer ben ik eraan uit; twee en halve koffielepels voer en een tipje snoepeten.

Het arme beestje had gewoon honger, érg!!!

Mocht er nu iemand zeggen: die vogel is te dik… soit, ik laat hem geen honger lijden.

Nog iets speciaals: hij heeft geen kanarieliedjes geleerd, omdat hij nog te jong was, toen ik hem kocht, maar… hij zingt als een merel en klinkt ook zoals allerlei vogeltjes die je wel eens op TV hoort!

Dus kan ik zeggen: mijn kanarie is uniek! 🙂

Manavgat, Turkije september 2012.

Op zo’n koude winter zondag als vandaag lijkt het mij het gepaste moment om de foto’s van mijn vorige vakantie te posten.

Ik weet, dit had al lang moeten gebeuren, maar ik heb honderd excuses waarom het nog niet gebeurd is. Vooral euh… geen zin…

Oké, Manavgat ligt ver in het zuiden van Turkije, tropisch heet, vochtig warm, elke dag 30- 35 graden. Misschien leuk voor de mensen die graag de hele dag drijvend doorbrengen, maar niet echt mijn ding dus.

Ik ga niet zeggen dat het geen leuke vakantie was, maar trop is trop..

Hier is duidelijk iets veranderd met het opladen van de foto’s?

Ik wilde na elk beeld wat uitleg geven, maar of dat gaat lukken…

De eerste foto laat zien hoe weelderig de flora daar was, geen wonder, er werd dag en nacht met grote buizen water gespoten op alles en overal. Terwijl het daar minstens zes maanden niet meer geregend had en er buiten het domein centimeters dik stof lag, zelfs op de enkele magere koeien die ik daar zag.

HPIM2711

Dit is een weg tussen de bungalows.

HPIM2713

Dit was ons verblijf, een aantal studio’s met twee slaapkamers.

HPIM2727

Zo vonden we onze pyjama terug!

HPIM2716

Daar in de schaduw stond mijn ligbedje, waar ik ’s middags een dutje deed. (aan het kinderbadje) lekker rustig!

HPIM2731

Duidelijk bedjes genoeg, overal verspreid, naar keuze, zon of schaduw.

HPIM2719

Open restaurant aan het strand. Er waren er zoveel dat ik het aantal niet meer weet. Alle uren van dag en nacht was er wel ergens eten te krijgen en om de zoveel meter stonden grote koelkasten met flesjes water, zomaar te nemen, vermits all-in.

HPIM2720

Pannenkoeken en smoutebollen.

HPIM2739

Bananen op ooghoogte.

HPIM2732

De foto zegt het zelf!

HPIM2794

Met het piratenschip een hele dag op zee.

HPIM2752

Elke avond show en vermaak, parodieën om je krom te lachen!

HPIM2767

Cultuur in Side, maar loop maar eens rond door die verhitte stenen, je kon er een ei op bakken. Ik was snel uitgekeken!

HPIM2721

Een stuk van het grote zwembad.

Het domein was zo groot, je kan het amper beschrijven. Het nadeel was wel, dat er buiten niets was. Om ergens naartoe te gaan had het hotel een eigen bus, heel betaalbaar. Maar door de warmte word je zo loom, dat je liever in de schaduw gaat liggen.

De controle op de luchthaven van Antalia nam ook veel tijd in beslag. De computers waren ook even stuk en om je plaats in de rij te houden, moest je blijven staan.

Ik zou nog veel meer kunnen vertellen, maar jullie gaan het beu worden om verder te lezen.

In elk geval wordt mijn volgende vakantie wat frisser! 🙂