RSS

De kelder.

foto-001

Toen ze die ochtend haar ogen opende, wist ze al dat de lucht donker en bewolkt was, nog voor ze door het raam keek. Een beetje lusteloos trok ze het gordijn open en zag met tegenzin de neerdwarrelende sneeuwvlokken. Wat een droevige bedoening! Dit was nu echt iets  wat ze kon missen, dezelfde kou en duisternis als in haar gepijnigde hart. Niemand begreep haar, het was alsof ze alleen op de wereld stond . Zelfs  haar eigen kinderen wilden  haar ‘gezeur’ niet meer aanhoren. Waar ze hoopte op een beetje begrip, zwaaide er iemand met statistieken: in een mislukt huwelijk was de fout voor beide partners fifty-fifty. Wisten zij veel wat ze had meegemaakt in al die jaren en hoe kapot ze vanbinnen was. Ze had toch alleen maar haar best gedaan en nu kreeg ze stank voor dank. Gebruikt en weggeworpen als een oude dweil.

Verzonken in zelfmedelijden raapte ze enkele kranten bijeen, die zou ze maar meteen naar de kelder brengen.

Om bij de papiercontainer te komen moest ze de ondergrondse parking oversteken. Plots werd haar aandacht getrokken door een geluid dat hier eigenlijk niet thuishoorde: het uitbundige gekweel van een merel! Hier beneden in die donkere kelder?  Spiedend keek ze rond om te ontdekken waar het gezang vandaan kwam. Haar mond viel bijna open toen het onderwerp van haar verbazing vanonder een stilstaande auto tevoorschijn huppelde, zo’n tiental meters verder. Haar aankijkend bleef hij gewoon driftig verder zingen, niets kon hem van de wijs brengen. Terwijl ze heel even haar ogen sloot, leek het alsof ze terug in haar huis was, in de tuin, waar ze zo’n heimwee naar had. Daar, in het topje van de perelaar had ook steeds een merel gekweeld, die dan met tussenpozen luisterde naar het antwoord dat hij kreeg van twee weiden verderop.

Een immens droef gevoel overviel haar. Ze zou er niet bij zijn als de forsythia van de ene dag op de andere het presteerde om in een oogverblindend geel uit te barsten en de krokussen een schuchtere poging deden om te kijken of het bovengronds al leefbaar was.

Haar blik ging terug naar de merel. Hoe was het toch mogelijk dat dit kleine diertje zich had aangepast, nadat de gemeente de bomen verwijderde welke hier vroeger stonden? Welke kracht schuilde er in dit kleine gevederde stukje natuur?

Het gezang zat nog in haar hoofd toen ze met de lift al terug in haar appartement was.

Ondertussen was het sneeuwen gestopt en brak de zon stralend door het grijs van de wolken die zich snel verwijderden. Met een kordate beweging trok ze het gordijn volledig open zodat het felle licht naar binnen stroomde.

Terwijl ze even later bedachtzaam in haar ochtendboterham hapte, genoot ze van de zachte streling van de zon op haar gelaat. Met half dichtgeknepen ogen  tuurde ze naar buiten. Als ze nu eens  twee van die primula’s kocht? Die zouden zeker mooi in de bloembak passen die op het terras stond. Ze wist : er hing een beetje lente in de lucht. De kleine zwarte vogel in de kelder wist het ook. Als hij zich kon aanpassen, dan moest zij dat ook kunnen, zij die zoveel groter was en over zoveel meer mogelijkheden beschikte. Ze ging zich aanpassen, ze zou overleven. Als de chaos in haar hoofd een beetje opgeklaard was, zou ze de kracht vinden om het waar te maken. Net zolang tot de vrede in haar hart kwam… net zoals de merel in de kelder tevreden was met zijn bestaan…

Eigenlijk was zij toch ook een klein stukje van de natuur…

 
3 reacties

Geplaatst door op september 17, 2016 in archief

 

Tags:

Het warme licht.

Klik op de afbeelding om de link te volgen
‘Linda, het gaat niet meer tussen ons, begrijp dat toch eindelijk!’
Mike begon zijn geduld te verliezen. Hij had iemand anders leren kennen en Linda bleek maar niet te snappen dat hij afscheid nam.
‘Ik weet dat je terugkomt’
Met haar rug naar hem toegekeerd keek ze door het raam, terwijl haar vingers met het hangertje speelden dat ze aan een kettinkje om haar hals droeg. Haar onderste lip zoog ze een beetje naar binnen.
Met een zucht bedacht hij hoe afwezig ze de laatste tijd met haar gedachten was, een beetje apathisch.
Haar ogen staarden soms in de verte alsof ze dingen zag die voor hem niet bereikbaar waren. Een fatsoenlijk gesprek lukte al minder en minder.
Zijn handen rustten even op haar schouders.
‘Het spijt me dat het zo moet gaan, maar ik meen het echt. Jij zal ook wel iemand tegenkomen waar het beter mee klikt. Geef nu eens toe meisje, we praten amper nog. Je bent altijd zo afwezig, je luistert niet eens wanneer ik je iets vertel. Het kan zo niet verder, dat moet je toch ook inzien.’
Ze knikte, maar zei niets. Misschien had hij gelijk, soms betrapte ze zichzelf er op dat ze niet gehoord had wat hij haar vertelde.
Maar ze hield toch van hem… was dat niet voldoende?’Lin, ik ga nu… en ik zou ook graag willen dat je mij niet belt, vergeet mij gewoon.’
Ja, hij ging… maar ze wist dat hij terugkwam. Dat wist ze zeker.

Aan de buitendeur keek ze hem nog even na toen hij vertrok. De banden van zijn wagen schuurden over het asfalt.
Mike keek niet meer om, ze bezorgde hem schuldgevoelens, maar zijn besluit stond vast, hij zou zich niet meer bedenken.

Nadat de sleutel in het slot omgedraaid was, leunde het meisje tegen de muur in de hal.
Er was geen droefheid op haar gelaat te bespeuren, neen ze had zelfs een glimlach om haar mond.
Hij kende haar geheim niet, haar grote geheim.
De twee kamers, een donkere, waar ze alle droeve dingen in opborg. Alles wat pijn deed of te donker was, liet ze daar achter. Dan kon ze die deur achter haar sluiten en ging ze naar de andere kamer.
Die kamer was vol licht en het was daar warm en gezellig. Er waren ook schimmen die haar kwamen troosten. Het konden engelen zijn, maar ze was er niet zeker van, ze had het nog niet durven vragen. Maar het maakte niets uit, zolang ze er maar waren.
Met haar rug tegen de muur geleund, zakte ze langzaam naar beneden, tot op de koude vloer.
Haar schouders raakten het tafeltje met de kristallen vaas. De rozen welke er in stonden waren half verwelkt en lieten enkele blaadjes naar beneden dwarrelen.
Met een dwaze glimlach om haar mond sloot ze haar ogen.
De schimmen zweefden zacht rond haar, alsof ze haar omarmden.
Hier was ze veilig, hier zou ze wachten, hier zou hij haar vinden.
Wanneer hij haar geheim zou ontdekken over de twee ingebeelde kamers in haar hoofd.
Want Mike kwam terug, daar twijfelde ze niet aan.
Ze zou wachten… in het warme licht… in de lichte kamer…

 
7 reacties

Geplaatst door op september 12, 2016 in archief

 

Tags:

Soms…

IMG_9743

 

 

Soms mis ik ze wel
De familie die er nooit is geweest
En juist op bijzondere momenten
Dan mis ik ze het meest

Soms mis ik ze wel
Die familie die ik nooit heb gekend
Als ik dan hoor over andere families
Is het een gevoel dat nooit echt went

Soms mis ik ze wel
Een melancholiek gevoel
Als ik denk aan mijn familie
Ook al heeft dat geen enkel doel

En ook al heb ik mij neergelegd
Bij mijn wereld zoals die is
Toch zijn er soms van die momenten
Dat ik dat heel even mis

© Gabriëlla

 
7 reacties

Geplaatst door op januari 3, 2016 in het leven, nostalgie, sfeer, verleden

 
Afbeelding

Gelukkig Nieuwjaar!

HPIM1200

 
8 reacties

Geplaatst door op januari 1, 2016 in dagelijks, foto's, geen sneeuw, het leven, natuur

 

Hoeveel kost één euro?

De Belgische frank

We werken nu reeds ruim 10 jaar met de
euro, maar toch zijn velen nog
steeds geneigd om de bedragen om te
zetten naar de Belgische frank van weleer
Eigenlijk nog zo’n slecht idee
niet – al was het maar om even te
vergelijken en te mijmeren over die
“goede oude tijd”…..
Immers, van zodra we aan 1.000 euro
komen (40.000 fr), moeten we zeker de
omzetting doen om te kunnen verwijzen
naar het nostalgische vroeger.
Volgende tekst bevat enkel bedragen in Belgische frank!f

Wie zou in in 2001 gedacht hebben dat
één pintje drinken op café ons 100
tot 150 (3.75 EURO ‘¬) frank zou kosten?
Totaal onmogelijk.
In deze omstandigheden zouden we zelfs
het café niet binnengestapt zijn.
Kunnen we ons voorstellen dat we
160 tot 200 frank (5 EURO ‘¬) betalen voor
een belegde sandwich, of 500 tot 600 frank
(15 EURO ‘¬) voor een gewone dagschotel in
een “goedkoop” restaurant? ’s Avonds mag je
in een ietwat gedistingeerd eethuis
4.000 tot 6.000 frank (100 tot 150 EURO ‘¬) neertellen voor
een menuutje van drie gangen voor twee
personen, gevolgd door een klein
dessertje en een koffie “van het huis”
en zelfs bij de Chinees betaal je
hiervoor 1.500 frankskens (37 EURO ‘¬) maar
ga liefst niet naar een restaurant van een
of andere overbekende televisiekok, waar
je niet buitenkomt met zo’n 6.000
frank (120 EURO ‘¬) armer per persoon.
Gelukkig heb je aan het frietkot een portie friet
met stoofvlees(saus) en mayonaise voor
een belachelijke 250 frank (6.25 EURO ‘¬).
………..
Het is nu totaal normaal om tot 800
frank (20 EURO ‘¬) te betalen om je haar te
laten knippen. En dan heb ik het alleen
maar over mijnheer, op bezoek bij
zijn herenkapper.
Stel je voor dat je graag eens een
sigaretje rookt!
dan betaal je maar liefst 255 frank per
pakje. (6,40 EURO)
En ondertussen heb je 40.000 frank
(1.000 EURO ‘¬) nodig om je mazouttank even bij te
vullen, terwijl je toch slechts een
kleine 4.000 frank (100 EURO ‘¬)nodig hebt om je
auto vol te tanken. En toch kun je je
zo’n 12.000 frank (300 EURO ‘¬)profijt doen, door
de juiste elektriciteitsleverancier te kiezen.
……………..
Met één miljoen fr (25.000 EURO ‘¬) koop je
nu nog juist enkel een modale familie auto.
En nu moet het jonge koppel zowat 6 tot
12 miljoen
150.000 EURO ‘¬ tot 300.000 EURO ‘¬) gaan lenen
om een bescheiden woning te kunnen aankopen,
die helemaal niet lijkt op een paleis en
waar nog een hoop werk aan is, eer ze
&n bsp; bewoonbaar kan verklaard worden.
……….
Wie zou ooit gedacht hebben dat je
destijds met een maandinkomen van 40
tot 50..000 frank (1.000 EURO ‘¬ tot 1250
EURO ‘¬) zou doorgaan voor een arme drommel…
…………
En toch zijn we nu blijkbaar rijk zeggen ze!!!
Geef mij toch maar de Belgische frank
terug, dan sloeg de benzine met 10 a 20 centiemen op
nu met 2 a 4 eurocent (0,80 centiemen a 1,60 Bfr)
Het was in ons belang dat de EURO
ingevoerd werd zeggen ze,
maar ik heb er een andere mening over
!!!… EN JIJ ???

Met “dank” aan de persoon die mij dit gestuurd heeft.

 

 
5 reacties

Geplaatst door op oktober 22, 2015 in bizar, dagboek, ergernissen, het leven, nostalgie, stom

 

Wat dokters verzwijgen…

Je wilt alles weten over je ziekte, en hebt vertrouwen in je dokter.

Maar nu lees ik pas dat de chemo Taxotere, waarvan ik er één heb gehad in plaats van drie, blijvend haarverlies kan veroorzaken…

Dat is toch wel schrikken, want niemand heeft mij daarover verteld.

Dus voor evenveel had ik mijn haar niet teruggekregen.

Haarverlies vond ik niet het ergste omdat ik ervan overtuigd was dat alles  terug zou groeien.

Hoe oneerlijk dat zoiets verzwegen wordt.

Veel vertrouwen heb ik allang niet meer, vooral in de ziekenhuisartsen.

Onlangs nog zoiets voor gehad: ik moest Femara anti-hormoonpillen nog vijf jaar verder nemen (en de volle prijs zelf betalen)

Wat heeft de specialist doorgegeven in het verslag aan mijn huisdokter… dat IK nog vijf jaar Femara wilde nemen op eigen initiatief.

Ongelooflijk maar waar…

Dus ben ik er maar mee gestopt en heb ook afkickverschijnselen gehad: jeuk en zenuwachtigheid.

Het stoppen heeft nu toch wel duidelijk de bijwerkingen van het spul aangetoond (wordt ook steeds ontkend)

Mijn hartklachten zijn als bij toverslag verdwenen: pols 120 en overslaan 1 op 4.

Voor de kanker ben ik dus nu in remissie (wat dat ook moge betekenen)

Maar op naar het volgende: door de hoge artrose in mijn gewrichten nam ik ontstekingsremmers, die mij redelijk goed hielpen…

Mag niet meer wegens slechte nieren.

In de plaats mogen enkel pijnstillers (paracetamol 1000 mgr) en niets anders.

Dat wordt dus waarschijnlijk een verslaving, maar ik kan niet anders. ’s Morgens het eerste uur kan ik bijna niet lopen… dus geen keuze.

Ik heb nog heel wat vragen aan mijn huisdokter en omdat ik zo vergeetachtig geworden ben, heb ik een lijstje gemaakt.

Over mijn eigen lichaam wil ik alles weten… maar er moet wel medewerking zijn… toch?

HPIM1818

 
7 reacties

Geplaatst door op augustus 29, 2015 in boosheid, chemo, dagboek, dokter, ergernissen, Femara, het leven, kanker, ziekenhuis

 

Tags:

Wie zijn ze… waar komen ze vandaan… waar gaan ze naartoe?

Natuurlijk heb ik het over de pop-up winkels.

Vandaag staat het pand nog leeg en de volgende keer dat je er passeert… is het een bloeiende zaak…

Als paddenstoelen verrijzen ze, niet uit de grond, maar het klonk zo goed!

We hebben hier nu een bloemenzaak en toen ik eens ging kijken, herinnerde ik mij de beschrijving welke ik bij Menck gelezen had… bossen van vijftig witte tulpen, amaryllissen in brede kartonnen dozen… en alles vrij goedkoop! Ja, het leek te matchen, alleen de naam was niet hetzelfde. Deze winkel heet: bloemengigant.

20150125_113416

En dan onverwachts, verdwijnen ze weer… naar andere oorden?

 
5 reacties

Geplaatst door op april 10, 2015 in bloemen, bloggen, dagboek, foto's, lente, tulpen, Zonder categorie