RSS

Categorie archief: zon

Beieren, juli 2013.

De naam alleen al klinkt als een klok: Schonau am Konigssee. Wat een prachtige streek!

107

Het ligt tegen de Oostenrijkse grens, zodat je een beetje in twee landen zit. 047

Die snoezelige wolken zijn warmte-onweders, ze ontstaan plots uit het niets en verdwijnen weer even snel, na een fikse regenbui. Maar het is er warm genoeg! (ik zei toch al dat ik geen tropische hitte meer wilde)

045

Dit beeld zie je dan ’s morgens.

Die Konigsee is voor ons natuurlijk een meer, op wandelafstand van het hotel. (met natuurlijk ook een winkelstraat)

019

Hier vind je nog natuur!

We hebben ook mooie uitstappen gedaan, een boottocht op het meer, naar de befaamde Bartholomeuskerk, waar ze een cafetaria van gemaakt hebben.

Het leuke is dat in de helft van het meer, de boot stopt en een trompetblazer ons laat genieten van een driedubbele echo!

067

069

In Salzburg kwamen we deze Mozart tegen, die lijkt te zweven, maar we hebben natuurlijk eens stiekem naar zijn voeten geloerd. De arme man stond op een héél klein plaatje, met bevende voeten van de inspanning! Hij mocht dan ook niet bewegen! Persoonlijk vond ik dit onmenselijk en hopelijk wordt hij goed betaald, voor zo’n foltering!

054

050

Ook mooi, deze winkel waar het een heel jaar door Kerstmis en Pasen is. Al ooit gezien: een kerstboom met paaseieren in?

018

Hilde in het salon. De dames van het personeel droegen daar allemaal ‘dirndls’ met diepe ‘inkijk’ tot groot jolijt van de heren!

Zeker een bezoek waard was ook het ‘Adelaarsnest’ in Berchtesgaden. Oké, als je het verbindt met ‘Hitler’ is het een beetje bitter, maar laat die naam even terzijde en je beleeft iets onvergetelijk!

IMG_2529

Deze foto heb ik dank zij Hilde, die nog wat wilde klimmen. Je gaat naar boven met hun eigen bussen, op smalle wegen.

102

Deze tunnel gaat zo’n honderd meter naar het midden van de berg, waar je via een gouden lift (zo groot als een living) de resterende 124m naar boven aflegt.

Er hoort een heel verhaal bij, dus mocht het u interesseren, even naar Wikipedia!

094

Het uitzicht is gewoon fantastisch!

098

Deze Alpenkauwen, met gele bek en rode poten, zijn verlekkerd op de frieten mét, van de toeristen!

077

Speciaal voor Menck!

040

Deze berg overheerst de hele omgeving. Er hangt ook een legende aan vast: over een koning die niet gehoorzaamde en daardoor samen met zijn familie in steen veranderde. De kleine topjes in het midden zijn de kinderen, tussen hun vader en moeder… De Watzmannfamilie…

20130912_204956

Maar dit is nu het mooie… Hetzelfde beeld zag ik in de serie ‘sturm der liebe’ waar ik dagelijks naar kijk.

Dus kan ik telkens genieten van de mooie beelden, die ik in ’t echt ook zag! Is dat een toeval!

Dit was een heerlijke vakantie! jammer dat ik zo snel moe ben. Voor volgend jaar heb ik nog niets gepland, we zien wel…

 
15 reacties

Geplaatst door op november 11, 2013 in Beieren, dagboek, foto's, het leven, natuur, sfeer, toeristen, toeval, vakantie, zomer, zon

 

Manavgat, Turkije september 2012.

Op zo’n koude winter zondag als vandaag lijkt het mij het gepaste moment om de foto’s van mijn vorige vakantie te posten.

Ik weet, dit had al lang moeten gebeuren, maar ik heb honderd excuses waarom het nog niet gebeurd is. Vooral euh… geen zin…

Oké, Manavgat ligt ver in het zuiden van Turkije, tropisch heet, vochtig warm, elke dag 30- 35 graden. Misschien leuk voor de mensen die graag de hele dag drijvend doorbrengen, maar niet echt mijn ding dus.

Ik ga niet zeggen dat het geen leuke vakantie was, maar trop is trop..

Hier is duidelijk iets veranderd met het opladen van de foto’s?

Ik wilde na elk beeld wat uitleg geven, maar of dat gaat lukken…

De eerste foto laat zien hoe weelderig de flora daar was, geen wonder, er werd dag en nacht met grote buizen water gespoten op alles en overal. Terwijl het daar minstens zes maanden niet meer geregend had en er buiten het domein centimeters dik stof lag, zelfs op de enkele magere koeien die ik daar zag.

HPIM2711

Dit is een weg tussen de bungalows.

HPIM2713

Dit was ons verblijf, een aantal studio’s met twee slaapkamers.

HPIM2727

Zo vonden we onze pyjama terug!

HPIM2716

Daar in de schaduw stond mijn ligbedje, waar ik ’s middags een dutje deed. (aan het kinderbadje) lekker rustig!

HPIM2731

Duidelijk bedjes genoeg, overal verspreid, naar keuze, zon of schaduw.

HPIM2719

Open restaurant aan het strand. Er waren er zoveel dat ik het aantal niet meer weet. Alle uren van dag en nacht was er wel ergens eten te krijgen en om de zoveel meter stonden grote koelkasten met flesjes water, zomaar te nemen, vermits all-in.

HPIM2720

Pannenkoeken en smoutebollen.

HPIM2739

Bananen op ooghoogte.

HPIM2732

De foto zegt het zelf!

HPIM2794

Met het piratenschip een hele dag op zee.

HPIM2752

Elke avond show en vermaak, parodieën om je krom te lachen!

HPIM2767

Cultuur in Side, maar loop maar eens rond door die verhitte stenen, je kon er een ei op bakken. Ik was snel uitgekeken!

HPIM2721

Een stuk van het grote zwembad.

Het domein was zo groot, je kan het amper beschrijven. Het nadeel was wel, dat er buiten niets was. Om ergens naartoe te gaan had het hotel een eigen bus, heel betaalbaar. Maar door de warmte word je zo loom, dat je liever in de schaduw gaat liggen.

De controle op de luchthaven van Antalia nam ook veel tijd in beslag. De computers waren ook even stuk en om je plaats in de rij te houden, moest je blijven staan.

Ik zou nog veel meer kunnen vertellen, maar jullie gaan het beu worden om verder te lezen.

In elk geval wordt mijn volgende vakantie wat frisser! 🙂

 

Rimini te warm in juni.

Dat verwacht je niet, de maand juni leek me nog redelijk om naar Italië te gaan.

Wie had kunnen denken dat het de hele week zevenendertig graden ging zijn?

Dan zit je wel aan zee, dus die zal wel voor afkoeling zorgen… maar nee, niet echt.

Volgens mij is er een heel groot verschil tussen de Middellandse en de Adriatische zee.

De eerste heeft veel meer ruimte en daardoor meer lucht, terwijl de Adriatische maar een smalle zee is en daardoor vind je er ook niet echt de afkoeling die je verwacht. Het is er even heet als aan het Gardameer. En benauwd… pppfffftt…

Ik ging enkel voor de middag een wandeling doen en na het middageten was het dan siësta houden. Gelukkig hadden we airco, want anders niet te doen.

De avond was wel mooi, verkeersvrij en dan zag je iedereen buitenkomen om te wandelen. Er was ook van alles om de mensen te vermaken en dan de winkels en een kleine markt op het kerkplein.

De mooiste avond was op 21 juni, het zomerfeest.

Om de honderd meter,  muziek en dansende mensen op straat, onvoorstelbaar, ik had zoiets nooit eerder gezien. Heel leuk en gezellig. Overal kregen we ook drankjes en hapjes aangeboden.

Het eten aan tafel was ook soms een verrassing, want alhoewel ik de Italiaanse taal goed ken, was de menukaart een avontuur. Vaak werd er iets heel anders opgediend dan verwacht. Natuurlijk bracht het ook hilarische toestanden mee. Maar aan eten geen gebrek, veel te veel. Nu moet ik wel bekennen dat ik het woordje ‘pasta’ voor een tijdje liever niet hoor (of eet)

De uitstap naar San Marino was wel de moeite waard, maar of de (echte) parfums daar goedkoper zijn? Dat betwijfel ik toch.

Het vertrek was in Keulen, een kleine luchthaven, een chartervliegtuig voor 80 personen. Wat maakt dat je lager vliegt dan met zo’n jet, maar je ziet dus ook meer: zoals de besneeuwde toppen van de Alpen en zelfs Venetië was duidelijk zichtbaar vanuit de lucht.

De terugreis kreeg meer wolken en zelfs een heuse storm boven Duitsland. Er zijn dan mensen die het bijna in hun broek doen, bij dat beetje turbulentie. (ik stel mij soms de vraag waarom ik geen angst heb in zo’n situatie… of dat normaal is? Boh…

Mijn vlieg-buurvrouw klampte zich vast aan de zetel voor haar en liet af en toe een kreetje, ze zag zichzelf al naar beneden storten. Ze snapte het niet toen ik zei dat het gewoon de wielen waren die op een hobbelige weg reden… jamaar, zei ze, daarnet heeft er nog iemand gezegd dat er precies nieuwe banden opgezet waren…

Het was een beetje stout van mij dat ik moest lachen…

De toppen van de Alpen met eeuwige sneeuw.

Mooi en proper strand, met betegelde wandelpaden.

Mooi uitzicht In San Marino, daar waren die 37 graden beter te verdragen.

HPIM2647

 
17 reacties

Geplaatst door op juli 15, 2012 in dagboek, eten, foto's, natuur, restaurant, toeristen, vakantie, vliegreis, zee, zon

 

Meer dan eten alleen…

een deel van de haven

rondvaartboot

Natuurlijk hebben we ook verschillende uitstappen gedaan, zoals met bovenstaande boot een hele dag op zee.

Aan boord werd er zelfs voor ons gekookt. En dat met eenenzestig personen!

We gingen enkele malen aan land om in de haven de typische Turkse winkels te bezoeken en wat sfeer op te snuiven. De schipper vaarde handig rond de vele rotsachtige en groene eilandjes, liet ons grotten en inhammen bewonderen. Daar konden de zwemmers even afkoelen in het blauwe, kristalheldere water.

De zonnekloppers zaten boven op het dek en de anderen, zoals ik, beneden in de schaduw.

Een dag in de bergen, heel interessant! Tot mijn verbazing, weinig of geen landbouw. Wel enkele appelsienenplantages, die ondertussen al geplukt waren, net als de vijgen. De mandarijnen nog bijna helemaal groen.

Nooit eerder gezien: imkerplantages. Ontelbare bijenkorven stonden zij aan zij tussen de dennenbomen.  Dat was voor de pijnboompittenhoning. Voor een ander soort honing werden de korven per vrachtwagen vervoerd tot driehonderd kilometer verder en daar geplaatst.

Het leek wel een industrie op zich! Na een rondleiding met heel onverwachte uitleg, werden de producten aangeboden die gemaakt waren uit honing, citroen, kaneel, olijven… teveel om op te noemen. Ik koos voor een citroengeurtje met 80° alcohol.

Heel fier legde de gids uit hoe de schooltjes (allemaal in dezelfde kleuren) gefinancierd worden door de staat.

Er waren een aantal armoedige huisjes, maar ze stonden gewoon tussen dure villa’s. De mensen in de stad hebben een huis in de bergen, om in de hete zomer de warmte te kunnen ontvluchten.

Na een tapijtenfabriek bezochten we ook een lederfactorij, zoals zij het noemen.

Dan de kers op de taart: het goudcenter. Een immens gebouw, waar bewakers met wapens je in ’t oog hielden en je een badge kreeg opgespeld bij het naar binnengaan.

Het eerste verdiep: allemaal goud! Maar het is nu niet het goede moment om goud te kopen, wegens de prijs te hoog!

Het tweede: Sterling zilver, waar ik een heel interessante discussie had met de verkoper over het roderen van zilver.

Dan waren er nog dagelijks gewone markten, waar ik mij echt verbaasde over het aantal Turken dat Nederlands praat. Een grapjas prees zijn waar zelfs aan in die taal en riep luid: allemaal rotzooi!!! Leuk toch: zelfkennis!

Eén uitstap is niet kunnen doorgaan: we zouden naar de Blue Lagoon gaan, waar de film werd opgenomen, maar…

Tien dagen was het tussen de 30 en de 35°, tot we een tropische storm meemaakten. Hier kan het serieus regenen, maar zoveel water dat met bakken uit de hemel viel, had ik nog niet gezien! Het bleef wel 25°. De volgende drie dagen viel er regelmatig een stevige bui, maar tussendoor gingen we gewoon naar buiten. Alleen die uitstap viel letterlijk in het water. Dat was waarschijnlijk het begin van het regenseizoen.

Moskee tegenover het hotel

Daar heb ik mij soms wel aan geërgerd: dat geroep in de morgen, héél vroeg!

Het zou een Suske en Wiske album kunnen zijn: de jengelende minaret.

Maar het hoort er nu eenmaal bij hé?

Tijdens een wandeling kwamen we langs het politiebureau, er stonden twee agenten lachend een kalasjnikov te keuren, net kinderen. Dat ondertussen het verkeer in de knoop liep, viel hen niet eens op. Hier durfde ik toch geen foto van nemen, want je hoort van die verhalen…

Het spitsuur kan daar heel druk zijn, maar ik zag geen enkele file! Als voetganger heb je ook geen voorrang, wat effe wennen is wanneer je de straat oversteekt.

Animatie ’s avonds was daar bijna onbestaande, maar onze reisleider had thuismuziek bij op zijn laptop en zodus hadden we onze eigen gezellige avonden en meekweelliedjes.

HPIM2468

een ingezoomd grapje

Van beneden zag je niet dadelijk het draadje, maar ik vond de grap wel geslaagd!

Ik vergat nog te vermelden dat ik in het hotel mensen tegenkwam van ST Truiden, een vriendin van mijn zus. En dat op 3500 km van thuis! De helft van de gasten bestond tenslotte uit Belgen en de rest voornamelijk Engelsen.

 
 

Marmaris 2

bloemen van groenten

Ik wist niet goed wat ik moest verwachten van Turks eten, maar… lekker zeg!

Veel vlees gebruiken ze niet, kip en kalkoen zie je het meeste. En natuurlijk ook vis, ander vlees, zoals runds is daar peperduur!  Maar wat ze met groenten kunnen is bijna niet te beschrijven. Volgens mij ook heel gezond.

Ik at groenten die ik niet kende, maar vond alles lekker. Voor dessert nam ik steeds fruit, want alhoewel een lust voor het oog, die mierzoete gebakjes, niets voor mij. Rondom in de immense eetzaal stond keukenpersoneel om de schotels bij te vullen en te herschikken, wanneer iemand er te hard in geroerd had. Ook waar er een beetje gesmodderd was, werd onmiddellijk netjes opgeveegd.

een deel van het dessert

Een stommiteit die ik nooit meer zal doen: een kamer delen met een vreemde. Ik had haar wel al eens ontmoet, vond haar een beetje simpel en dacht: och ja, ik ben niet zo’n moeilijk mens, dus dat zal wel lukken. (er waren geen singlekamers meer) Djeez… heeft dat mens mij stress bezorgd!

Lotte is gewoon iemand die beter met ziekenzorg op vakantie zou gaan! Ze was langzaam, vergat alles, vond nooit haar portemonnee of pas (op de luchthaven) struikelde over elke steen of border, wilde geen airco en… ze kleefde aan mij. Met heel veel dingen moest ik haar helpen, zelfs haar foto’s maakte ik, anders stond er enkel een paal op. Maar omdat ik toch geen andere kamer kon krijgen, trok ik dan maar een beetje met haar op.

Gênante situaties waren er ook: ik ging naar de kapper; zij ook. Liet ze zich daar vallen in een zetel en zakte er prompt door. Die twee pipo’s van kappers, deden alsof ze niets merkten. Dus heb ik haar er uit moeten trekken. Daarna lieten ze pas merken dat ze redelijk goed Nederlands spraken. Dat is ook zoiets raars, de meeste van die mannen praten beter Nederlands dan de Belgische Turken.

Op een avond begon de airco te lekken. Naar de receptie gebeld: binnen het kwartier zou er iemand komen.

Toen ik op het toilet zat, werd er geklopt en Lotte liet de man binnen. Doet mij die kerel toch niet de deur van de badkamer open zeker, waar ik in volle glorie zat met mijn broek op mijn voeten. Ik weet niet wie van ons beiden het hardste schrok!

Natuurlijk kon ik daar niet blijven zitten en terwijl de man (heel jong nog) aan de airco bezig was, wist hij niet waar hij moest kijken en kon niet snel genoeg weg, zonder een woord te zeggen. Naja, het zal ook niet zo’n mooi stilleven geweest zijn, toen ik daar zat!

Dan trok ik de kamerdeur eens dicht zonder de kaart uit de gleuf te halen… ja lap… konden we niet meer naar binnen!

Aan de receptie waren ze heel begripvol en iemand van het personeel kwam mee naar boven met een loper. Och ja, dat zal wel meer gebeuren denk ik. 🙂

de boulevard tussen de twee steden, negen km lang

Een mooie wandelroute, elk hotel heeft zijn eigen beplanting. Aan de grote weg kan je een Dolmus nemen, dit is een klein busje dat het openbaar vervoer  verzorgt. Om de paar minuten komt er een langs, in beide richtingen en je kan uitstappen waar je wilt en keert dan te voet terug langs de boulevard, die evenwijdig met het strand loopt.

Een rit met de Dolmus kost ongeveer een halve euro, om het even hoe ver je mee rijdt.

vakantiewoningen langs diezelfde wandelroute.

(wordt vervolgd)

 

Tussen Marmaris en Içmeler.

Middellandse zee

Mijn eerste vliegvakantie! Turkije, Marmaris.

Eerlijk gezegd begrijp ik niet dat mensen zo bang kunnen zijn om zich te verplaatsen met een vliegtuig!

Voor mij was het megatof! Op de heenreis zat ik aan de middenkant, de plaatsen waren genummerd. De persoon die aan het raampje zat, had het luikje naar beneden getrokken, misschien was hij ook bang.

Maar daardoor, leek het voor mij gewoon alsof ik in de bus zat. Een beetje een teleurstelling, niet wat ik ervan verwacht had.

Maar om terug te keren… zat ik aan het raampje. Nog een beetje pech, net boven de vleugel. En ik ezel had mijn digitaaltje in mijn handbagage gestoken, die onbereikbaar opgeborgen was… dus geen luchtfoto’s!

Maar een zicht… oh wat genoot ik daarvan. Om het in ’t kort te beschrijven: zo voelt geluk aan.

Op het kleine tv-schermpje kon je ook de informatie volgen: hoogte: 12000m, snelheid: 750/uur, buitentemperatuur: -55°.

Voor ervaren vliegers doodgewoon, maar voor mij ja…

Hotel Grand Ideal

De tweede dag: uitgebreide rondrit van een halve dag, met gids, die ons heel veel vertelt over de gewoontes en de levensomstandigheden van de inwoners van de streek. (wat mij al dadelijk opviel: de Turken daar zijn heel anders dan die welke wij hier kennen.)

De combinatie: zee en bergen is heel aangenaam. Ondanks dat er in de zomer een temperatuur heerste van rond de 50°, is de omgeving heel groen. (ik was daar in de eerste helft van oktober)

Volgens de gids is het gesteente waar de bergen uit bestaan, poreus, en houdt dus alle vocht vast. Het drinkwater komt ook rechtstreeks uit bronnen, voor ons dus niet geschikt om risicoloos te drinken.

Er zou heel weinig criminaliteit bestaan, omdat er voldoende werk is. De meesten werken in de hotels, waar ze zes maanden verblijven. Dan begint het regenseizoen en vertrekken ze terug naar hun streek. Ze verdienen maar drie- tot vierhonderd euro per maand, terwijl ze heel lange dagen maken en hard werken. Wanneer ze na die zes maanden vertrekken krijgen ze buiten hun drinkgeld, nog 4000 euro mee. Tenminste ik citeer hier alleen maar wat de gids ons vertelt.

Sommigen zijn misschien veertien jaar en die doen het zwaarste werk. Bij het afruimen van de tafels, moeten ze plateaus torsen die zo vol zijn, je ziet hoe ze op hun tanden moeten bijten om het aan te kunnen. Het raakt je, eigenlijk zijn het nog kinderen.

Ik heb ook nog nooit zoveel eten gezien in een keer, je zou je gaan schamen, zo’n decadentie.

Je kan er 24 op 24h eten en drinken krijgen, als het ene restaurant sluit is er al een ander open. Aan het zwembad is fastfood te krijgen, vooral de Engelsen maken daar gebruik van. Om 4h is er gebak in ’t Café de Paris, tot 22h en dan zijn er sandwiches tot tegen de ochtend. Om 19h avondeten en dan begint weer alles opnieuw: vroeg ontbijt, laat ontbijt, middagmaal…

zwembad met bar

versieringen gemaakt van fruit en groenten

(wordt vervolgd)

 
22 reacties

Geplaatst door op november 16, 2011 in dagboek, eten, foto's, mensen, natuur, restaurant, toeristen, Turkije, vakantie, vliegreis, zee, zon

 

Zeezicht’s zicht op zee.

Mariakerke (Oostende)

Vreemde titel? Neuh, helemaal niet!

Ben een weekje naar zee geweest met de bond van de gepensioneerden (jaja) en vriendin H.

Als je zelf kalm aan moet doen is het wel leuk met oudere mensen op reis gaan. H. en ik, zowat de jongsten van het gezelschap (zij is nog tien jaar jonger dan ik)

Het werd al lachen geblazen bij het vertrek van de bus, toen die arriveerde, begon iedereen te dringen om als eerste te kunnen instappen. Sommigen struikelden over hun eigen koffers!

Dan denk je: het lijkt toch onwaarschijnlijk dat er te weinig plaatsen zouden kunnen zijn?

Bon, toen iedereen gezeten was klonk er plots een alarmkreet: chauffeur, chauffeur! Nog twee mensen!

De brave man stopte; in ’t midden van de baan, onmiddellijk een file achter zich opbouwend. Hoe we ook naar buiten keken: geen achtergeblevenen te zien… neen, er waren twee mensen die nog uit de bus moesten! Jawadde! Twee afscheidsnemers dus!

Over de reis is niet zoveel te vertellen, alles liep gesmeerd en er werd op tijd gestopt om het innerlijke bij te tanken.

Toch wel wat verbazing toen we ons verblijf in de ‘Kinkhoorn’ openden: een appartement met acht slaapplaatsen voor ons tweetjes. Brede terrasdeuren gaven zicht op zee en een paar honderd meter groen! Dat ging een zalige week worden met in elk geval véél ruimte! En vol pension!

Dat heet dan met je gat in de boter vallen!

Wat we allemaal gedaan hebben? Veel gebruik gemaakt van de kusttram, naar al die badsteden die we wilden bezoeken. Avond- en dagmarkten, wandelen op interessante plaatsen,slenteren aan onze eigen bekende Noordzee. Eigenlijk hebben we wel mooie stranden.

De eerste avond wilden we naar ‘zomerhit’ gaan, maar wegens moe of lui, bleven we in onze salon hangen en speciaal voor ons kwam het hele gebeuren live op tv. Grappig toch? We zagen in de verte de flashes van de fototoestellen flikkeren en hebben daarna ook nog van het vuurwerk mogen genieten. (nog steeds hangende)

Bijna elke avond was er wel ergens vuurwerk te bespeuren.

Ah, ik zou nog vergeten te vermelden dat we een paar maal hebben meegedaan met ‘line-dance’, leuk, ook de leraar!

De week was snel om en de vreselijke storm hebben we enkel op tv gezien. Verschrikkelijke toestanden!

Hmmm… ik wil nog wel eens terug!

Ik was maar bang voor één ding… dat er op weg naar huis zou gezongen worden in de bus. Gelukkig gebeurde dit niet want na het middagmaal waren de meesten in slaap gevallen!

Deze frigoboxtoerist kwamen we ook tegen.

zicht op zee

Nieuwpoort, monding van de Leie

Duinbergen (Knokke Heist)

 
13 reacties

Geplaatst door op augustus 25, 2011 in dagboek, foto's, het leven, natuur, toeristen, vakantie, wandelen, zee, zomer, zon