Peppi de kanarie.

kanarie 006

Wanneer ik een nieuw huisdier neem, ga ik uitgebreid op tinternet zoeken, zodat ik alles weet over mijn beestje.

Alle kanarie sites hebben het erover dat je vogeltje niet teveel mag eten; één koffielepel voeder per dag. Oké, we doen ons best met de informatie.

Toen ik hem kocht (hij was nog zo jong dat de mevrouw niet 100% zeker was of het wel een mannetje was), maar indien hij na twee maanden niet zong, mocht ik hem ruilen. Hij was echt petieterig klein en schattig natuurlijk.

En binnen de voorgestelde tijd begon hij inderdaad te zingen. (en groeien)

Hij heeft een vaste routine: om acht uur, doek over de kooi om stress te vermijden, want één dag ga je vroeger slapen dan de andere. Elf uren licht heeft hij nodig en de rest is slapen. Het blijkt ook te helpen, van de hele nacht hoor ik hem niet en door de dag heb ik een rustig beestje, dat speelt en zingt.

Tot vorige week, alles oké… tot hij plots reclameerde als hij moest slapen.

Geen flauw idee waarom… ik zag ook iets van ellende in zijn blik en hield hem nauwgezet in ’t oog.

Dan kreeg hij precies een afwijkend gedrag… hij begon zijn uitwerpselen op te eten… jawadde, zoiets had ik nog nooit gezien. Misschien was het uit verveling, maar hij speelde toch de hele dag. Het zingen was wel geminderd.

Weer gezocht voor een verklaring, weinig, behalve één site, waar ik las dat kanaries snel kunnen verhongeren.

Test: een vol bakje met eten… heel veel belandde op de vloer, maar… hij keek weer blij en zong terug!

Na veel geprobeer ben ik eraan uit; twee en halve koffielepels voer en een tipje snoepeten.

Het arme beestje had gewoon honger, érg!!!

Mocht er nu iemand zeggen: die vogel is te dik… soit, ik laat hem geen honger lijden.

Nog iets speciaals: hij heeft geen kanarieliedjes geleerd, omdat hij nog te jong was, toen ik hem kocht, maar… hij zingt als een merel en klinkt ook zoals allerlei vogeltjes die je wel eens op TV hoort!

Dus kan ik zeggen: mijn kanarie is uniek! 🙂

Advertenties

Nooit vergeten.

10-05-2007

Door Zapnimf en Elke kwam dit weer ter sprake en daarom post ik het opnieuw; zoals ik dacht, het verhaal van de onderbroek kwam er pas later bij in de kortere versie! 🙂

Het moet zo’n drie jaar geleden zijn. (dus: 2004)
Een zaterdagochtend, acht uur, nog wat nasoezelen in bed. Luisterend naar de radio.
Het leek die dag wat drukker in het gebouw, meer geluiden dan anders. Wie was er nu weer zo vroeg bezig?
Een stem die riep… was dat nu buiten of was dat binnen…
De tweede keer hoorde ik duidelijk: brand!…
Lieve hemel, toch niet waar zeker?
Iemand belde beneden aan en nog iemand aan de gangdeur.
Snel mijn peignoir aan en de deur open…
De trappenhal stond vol rook. Ik hoorde roepen, iedereen  naar buiten!
Mijn verstand stond precies stil… hoe… in mijn slaapkleed, zomaar de straat op…
Ik nam mijn GSM en sloot de deur achter mij en begon de trap af te dalen, je mag in zo’n geval de lift niet gebruiken. Er was veel rook, maar ik wist niet eens of er vuur was… zou ik er wel doorgeraken?
Op het verdiep lager kwam ik mensen tegen, de jonge man die daar woonde vol roet, hoestend en naar adem happend, enkel gekleed in zijn onderbroek, in gezelschap van zijn buurvrouw, die hem gewekt had door op zijn deur te bonzen. Daarmee had ze eigenlijk zijn leven gered. Niemand wist wat er juist aan de hand was.
Beneden gekomen, was de brandweer al daar met drie wagens. We moesten allemaal verzamelen om te controleren of iedereen aanwezig was.
Enkel de meneer van het bovenste verdiep ontbrak nog, maar die wilde op zijn terras blijven staan, omdat hij de trap niet kon doen. Als het nodig was moesten ze hem daar maar afhalen.
Daar sta je dan, op een drukke zaterdagmorgen, op straat in slaapkledij. Hetgeen ik toen voelde zal ik nooit kunnen beschrijven. Mijn verstand stond op nul. Het leek wel alsof ik alleen en verlaten was. Het vuur was in het appartement onder mij. Als verloren schapen zagen we de brandweermannen het gebouw ingaan met brandslangen en nadat ze boven het venster hadden opengedaan, kwam de rook naar buiten, terwijl ze hun ladders ertegen plaatsten. De pikzwarte rook ging recht omhoog, langs mijn ramen.
De vensters waren met een dikke laag roet bedekt, zwart als de hel. Een smeulende TV werd in een tapijt gedraaid naar buiten geworpen. Dat was de schuldige: een implosie.
Gelukkig  was er weinig waterschade, alleen veel roet. Ik moest mijn vensters openzetten, want bij mij was er ook veel rook.
Maar net daarvoor dacht ik plots aan mijn cavia, door het schrikken was ik haar vergeten, ik had haar nog maar twee weken.
Ik wilde haar per se redden en een van de brandweermannen was zo goed om met mij mee naar boven te gaan. Gelukkig was het arme beestje niet gestikt. Maar misschien heeft ze toch rook ingeademd, want twee jaar later heeft ze klierkanker gekregen.
Ik had ook nergens aan gedacht, alleen mijn GSM, om mijn zoon te kunnen bellen. Op zo’n moment heb je gewoon een blackout.

Nadat iedereen terug naar binnen mocht, heb ik eens rondgekeken, ben  in snikken uitgebarsten en heb zeker een uur gehuild. Toen ben ik begonnen met alles af te wassen. Gewoon verstand op nul en poetsen maar. De stress geeft je een onvermoede kracht.

Maar daarna stond er mij nog een koude douche te wachten. Mijn verzekeringsagent vertelde mij dat ik geen brandverzekering had.
Wat was er gebeurd? Voor mijn verhuis was er een vergissing gebeurd, ik was zonder het te weten dubbel verzekerd. Een van de twee zou een jaar geschrapt worden en als de ene verlopen was, begon de andere weer. Ik weet nog dat ik zei: hopelijk vergeten we dat niet. Waarop de man: neenee, ik zet het in de computer, geen probleem. Maar er ging dus toch iets mis.
Alhoewel ik heel precies ben met mijn betalingen, is mij dat ontgaan. (ik hou niet van doorlopende opdrachten)
Gelukkig zat ik niet met de schade, want dat zou pas een ramp geweest zijn.
Het is onbegrijpelijk hoe het verstand kan stilvallen door paniek. Alleen mijn GSM had ik mee, geen papieren, geen geld, geen kleding… niets…
Het heeft nog lang geduurd eer ik mijn klokradio terug durfde te laten spelen. Ik wilde alle geluiden horen, wilde allert blijven.

Deze ‘zwarte’ zaterdag zal ik nooit vergeten…

Is moeder aarde boos?


Hebben we lang genoeg met haar voeten gerammeld en werkt ze dat nu uit?

Eén vulkaan, met een naam die waarschijnlijk enkel door IJslanders fatsoenlijk uitgesproken wordt, één vulkaan is erin geslaagd om bijna het hele luchtverkeer plat te leggen!

De beelden van die uitbarsting die daarvan op tv komen zijn indrukwekkend en hallucinant.

Maar waarom zouden ze dat land nu IJsland genoemd hebben? Er zijn gletsjers, maar ook geisers en vulkanen.

Bovengenoemde vuurspuwer zou ook nog een broertje hebben, dat na 200 jaar geslapen te hebben, ook wel eens voor een nog hevigere uitbarsting kan zorgen. Nog even en IJsland verdwijnt in zee!

Als klap op de vuurpijl (naja vuur) zou er sprake van zijn dat in Zuid-Italië ook zo ne slaper begint te ontwaken. Deze zou mogelijk een tsunami  veroorzaken die Zuid-Italië en Sicilië van  de kaart kan vegen.

Over naar de ruimte waar een ster op ontploffen staat en dan zijn we compleet.

Met bijna dagelijks aardbevingen, ga je toch echt denken en wat zal er morgen roet (of stof) in het eten komen gooien?

Wat nu wel opvalt: in nood komen de mensen wat dichter naar elkaar toe. Ze huren samen een auto, of zelfs bussen en delen de kosten om maar thuis te geraken. Op tv zag ik zelfs een dame in NY die een wildvreemde vrouw met haar kinderen onderdak aanbood.

Zou solidariteit dan toch nog bestaan of moet er eerst vanalles ernstig gebeuren?

Hopelijk blijft de regen nog wat uit, want ooit moet die asse toch terug naar beneden komen en ik vrees dat dat ook niet onze mooiste dag zal zijn.

Geen zwaailichten.

Heel hoorbaar rijdt er een ambulance in deze richting. Dichter en dichter, volgens de sirene. Een blik door het raam laat mij zien dat hij hier beneden stopt. Aan het gebouw hiernaast. De twee ambulanciers lopen met hun materiaal de afrit van de garage in.

Even later hetzelfde scenario met een MUG-wagen. Deze rijdt rechtstreeks de kelder in.

Er zal iemand onwel geworden zijn.

Een uur kan lang zijn… zolang duurt het eer de ziekenbroeders weer naar buiten komen. Langzaam, niet meer gehaast.

Wanneer de twee wagens leeg weer wegrijden, zonder zwaailichten, heeft het iets triest…

Het doet denken aan een slepende gang met afhangende schouders…

Genk, op sterven na, dood?

Niet ik, maar de stad Genk.

Eigenlijk is het al enkele jaren bezig. Waarom moest er zoveel vernieuwd worden in het centrum?

Wat heeft het opgebracht. Vroeger was de markt gezellig en groot. Ook de oude GB, die nog steeds Priba genoemd wordt, er was plaats om te parkeren. Maar nee, alles moest ‘vernieuwd’ worden.

Alle vertrouwde dingen weg, saaie gebouwen, duur parkeren.

Door de nieuwbouw is er altijd wind. Er zijn teveel openingen waar de wind vrij spel heeft. Het aantal marktkramers is gehalveerd. Ze krijgen geen plaats of moeten voortdurend veranderen. Wanneer ze dan iets beters vinden komen ze niet meer.

Maar ook de rest is een dooie, kleurloze boel. Eens zeven uur ’s avonds zie je hier geen kat meer.

Wil je op zondagavond na een voorstelling of optreden nog met vrienden ergens iets gaan drinken, dan kan je amper iets vinden dat nog open is.

De meeste winkels zijn ermee gestopt, alleen shopping een is nog redelijk. Maar neem de Carrefour daar weg en de kleine winkels gaan het ook voelen.

Was het dan nodig om nog zoveel winkelpanden bij te bouwen? Alles staat leeg.

En nu gebeurt het onvoorstelbare: Carrefour en GB worden allebei gesloten!

Heel erg voor die mensen die zonder werk vallen. Het is hier het gesprek van de dag natuurlijk. Iedereen kent wel iemand of koppels die daar werken.

Maar het is een feit dat er buiten deze twee geen enkele andere voedingswinkel is in het centrum.

Veel oudere mensen hebben auto en huis verkocht om hier in het centrum te komen wonen. Alles dichtbij, op loopafstand.

En nu? Als er niets in de plaats komt… het gaat heel moeilijk worden voor velen.

Experts verbaasd…

door echtscheiding

zwanen.

experts verbaasd door echtscheiding zwanen

27/01 Opzichters in een wildpark in Gloucestershire staan verstomd van de scheiding van een koppel zwanen.

De zwanen, Sarindi en Saruni, keerden terug naar het reservaat om er de winter door te brengen, maar beide dieren bleken een nieuwe partner bij te hebben. Het is slechts de tweede keer in meer dan 40 jaar dat een “scheiding” bij zwanen werd vastgesteld in het wildpark.

(bron HBVL)

Zou dit een soort emancipatie zijn bij de zwanen? Jammer voor de trouwkoppeltjes die hun huwelijksfoto’s bij voorkeur laten maken bij deze vogels die tot nu toe bekend stonden om hun eeuwige trouw!

Ja zelfs de zwanen zijn niet meer wat ze geweest zijn…